• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

9 rzeczy, których nie powinieneś mówić do rodzica uczącego dziecko spać

Rozpoczęłam naukę snu u mojego najmłodszego dziecka wczesnym wiekiem. Jako mama po raz trzeci, zbyt dobrze wiedziałam, jak nieszczęśliwa jest cała rodzina, gdy jest wyśpiona, i chciałam jak najszybciej wdrożyć dobre nawyki snu – czego nie zrobiłam konsekwentnie u dwóch starszych dzieci i żałowałam.

Zadziałało: moje dziecko zaczęło spać całą noc wcześnie, a ja była Bardzo szczęśliwą mamą. Ale nauka snu jest kontrowersyjna: choć wielu ekspertów zaleca rozpoczęcie w wieku 4–6 miesięcy, nie ma twardej zasady co do wieku ani metody. I na pewno nie pasuje do każdego dziecka ani każdej rodziny. Biorąc to pod uwagę, usłyszałam na swojej drodze pewne perełki – i moje koleżanki też. Oto komentarze, które naprawdę nie pomagają:

1. „Musisz nie troszczyć się o swoje dziecko”. Okej, mnie złapałeś! Przecież siedziałam przed drzwiami do pokoju dziecka, płacąc gorzko przy pierwszych próbach nauki snu. Ale chłodna prawda: zdecydowałam się na naukę snu, bo troszczyłam się o dobrostan całej rodziny. W rzeczywistości praca nad harmonogramem snu była aktem miłości nie tylko dla niej, ale też dla rodzeństwa, męża i mojego własnego.

2. „Nie szkodzisz swojemu dziecku?” Wręcz przeciwnie. Ostatnie badanie opublikowane w Pediatrics obejmowało dzieci 6–16 miesięcy, które nie spały całą noc, i wykazało, że metoda stopniowego wygaszania („płacz do wygaszenia”) nie wywołała u dzieci stresu. Co więcej, dzieci płacące do wygaszenia szybciej zasypiały i rzadziej budziły się w nocy. Tak wyglądało moje doświadczenie.

3. „To nie zadziała”. A u mnie zadziałało. Nauka snu nie jest właściwym wyborem dla każdej rodziny, oczywiście. Ale fakt: próba przez tydzień drzemek nie da efektów. Poświęciłam tygodnie na bardzo dyscyplinowaną rutynę. Stopniowo pozwalałam dziecku płakać minutę-dwie dłużej za każdym razem, zanim wracałam. W końcu proporcje się odwróciły: mniej płaczu, więcej snu.

4. „To jest po prostu okrutne”. Gdy mąż rzuca brudne ciuchy po podłodze, potrafię być złośliwa. Ale w przypadku dziecka? Nigdy. Fakt, że pozwalałam jej płakać kilka minut przed interwencją – pomagając jej nauczyć się samouspokajania i samodzielnego zasypiania – nie przeczy temu, jak większość naszego czasu minęła: w pielęgnujących przytulankach i miłości.

5. Patrzenie z pogardą (bez słów). Jeśli mimika może powiedzieć: „Jaki rodzic uważa, że to OK zostawić bezbronne dziecko, by sobie poradziło z naturalną, biologiczną potrzebą”, to na pewno widziałam ten wyraz twarzy.

6. „Co to zrobi z nią, gdy wyrośnie?” Teraz, gdy moja mała ma 3 lata, mogę powiedzieć: śpi całą noc. Każdej nocy. W ciągu dnia jest szczęśliwa i dobrze zaadaptowana. Ma przyjaciół! Tylko czasami jej głowa się obraca, by wymagać w chrapliwym, diabelskim głosie, dlaczego ją torturowałam nauką snu lat temu. Żartuję, oczywiście. A serio: badanie z 2012 r. w Pediatrics, obejmujące 6-latków, które w 7. miesiącu miały (według rodziców) problemy ze snem i otrzymały (lub nie) behawioralne interwencje snu, wykazało, że „behawioralne techniki snu nie mają wyraźnych długotrwałych skutków (ani pozytywnych, ani negatywnych)”.

7. „Nauka snu to egoizm”. Jeśli dbanie o dobro całej rodziny to egoizm, to okej. Wina na mojej stronie.

8. „Nie wytrzymam słuchać, jak moje dziecko płacze”. Zupełnie rozumiem – bo ja też tak czuję. Żaden rodzic uczący sen nie cieszy się płaczem dziecka. Nie jesteśmy złymi mamami, tworzącymi playlisty na Pandora z dźwiękami naszych dzieci narzekających, płacących, krzyczących. Dzieci płaczą, a to trudne dla każdego rodzica. Ale też trudne jest życie w wiecznej mgle, bycie nerwową i nieszczęśliwą. Obserwowanie, jak twarz dziecka upada, gdy na niego wyrywasz z powodu braku snu, i poczucie całkowitej kontroli. Nauka snu pomogła mi odzyskać kontrolę nad życiem rodzinnym. Więc choć nie było łatwo, nie żałuję.

9. „Zgaduję, że przy dziecku nr 3 po prostu masz dość”. Dość czego? Kochać dziecko? Rób to, co uważam za najlepsze? E tam, nie. Okej, nie jestem taka jasnoocza i puszysta jak w 20-latce, gdy urodziło mi się pierwsze. Ale też się nauczyłam sporo. Np. że fakt, że dziecko płacze chwilę, nie oznacza, że muszę przeskoczyć kanapę, by do niego dobiec. Dzieci płaczą. To ich komunikacja. A czasem ten płacz oznacza: „Jestem zmęczona. Zostaw mnie na chwilę, spróbuję zasnąć. Bez twojego nadzorowania”.