• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak działa proces kreatywny u dzieci

Jak działa proces kreatywny

Jeśli chcemy, by dzieci wykorzystywały malarstwo jako narzędzie samoekspresji i samopoznania, nie musimy uczyć ich techniki. Naprzeciwko: musimy ją im oduczyć. Im mniej techniki mają dzieci, tym bardziej korzystają z intuicji. Technika nadpisuje intuicję. Jako dorośli powinniśmy usunąć niepotrzebny balast, by swoboda twórczości dzieci mogła się rozwinąć. Kiedy malują, muszą mieć prawo podążać za dyktandami swojej intuicji. Wolni od zasad, uczą się malować obrazy z głębi siebie i wyrażać to, co w nich unikalne.

Gdy w pewnych momentach potrzebna jest konkretna technika, ta rozwija się spontanicznie. Dzieci ją wynajdują lub odnawiają. Ich umiejętności wyrastają z skomplikowanych wymagań ich uczuć, a nie z pojęć estetycznych. Cokolwiek malują, robią to całym swoim bytem i niosą pieczątek autentyczności i piękna swojej niewinności.

Sposób, w jaki każde dziecko postrzega i czuje świat, jest unikalne. Kiedy ciało i umysł nieustannie rosną, postrzeganie też się zmienia. Jeśli dzieci malują naturalnie, możemy rzeczywiście udokumentować ewolucję ich postrzegania świata. Ich wizualne wyrażenia wrażeń ciała ludzkiego, na przykład, zmieniają się nieustannie, jeśli nie prosimy ich o kopiowanie modeli ani przestrzeganie proporcji. Na przykład obraz głowy osoby ewoluuje spontanicznie od bardzo dużej (wielokrotnie większej od tułowia) do stosunkowo małej (bliskiej standardowym proporcjom) w ciągu kilku lat. Każda część obrazu ciała przechodzi ewolucję. Palce, na początku odczuwane jako długie linie wychodzące z koła, po kilku latach stopniowo skracają się, tworząc palce. Dzieci muszą być zachęcane do bycia spontanicznymi i zapominania o wyniku poprzez spontaniczne wyrażanie tych różnic i zmian, których w ogóle nie są świadome.

Poczucie świata materialnego i przestrzeni wokół niego u dzieci też się zmienia. One postrzegają przestrzeń w szczególny sposób. Najpierw, nie znając relacji między gruniem a przedmiotem, bardzo małe dzieci często malują przedmioty i ludzie unoszące się w przestrzeni. Potem grąd pojawia się tylko jako brązowa linia lub trawka, ale później wypełnia się ziemią i trawą. Niebo często zaczyna się jako niebieska linia i też powoli się rozszerza. Jeśli dzieci zostawimy swobodne do malowania intuicyjnie, dzieje się fascynujący proces: dwie linie – ta z nieba i ta z ziemi – stopniowo zbliżają się do siebie, powoli wypełniając lukę między nimi. Po kilku miesiącach spontanicznego procesu przestrzeń jest w końcu pokonana. Ten ostateczny moment – gdy farba pokrywa całą przestrzeń – jest wyjątkowo szczególnym momentem. Obserwowanie tego unikalnego kamienia milowego zawsze głęboko mnie porusza, bo dzieci dotarły w sobie do zupełnie nowego miejsca; w nim nie ma powrotu. To czas inicjacji dla dzieci, cenny etap, w którym przestrzeń zostaje pokonana wewnętrznie. To potężne wydarzenie nie mogłoby się wydarzyć, gdyby uczyliśmy ich perspektywy i przedstawiania przestrzeni w obrazach przez zasady i techniki. Dzieci nigdy nie regredują w swojej ewolucji. Ciągle idą do przodu.

Przyjaciel ma dziesięcioletniego syna. pewnego dnia przyjaciel dyskutował z synem, właśnie wracającym z zajęć malarskich, o tym, jak jego rysunek ma cechy trójwymiarowe. Ojciec zachwycał się. Syn, z surową miną, nie wydawał się myśleć, że jest coś ekscytującego w tym, że zmagał się dwie godziny dla odrobiny perspektywy malując drewniane krzesło, o którym nie troszczył się. Wydawał się niecierpliwy, by przejść do innych rzeczy, mówiąc w efekcie: Wystarczyle pracowałem, zasłużyłem na zabawę. Po tych zajęciach nigdy więcej nie chciał malować. Nie dotknąwszy swojej prawdziwej kreatywności, jak mógłby chcieć do niej wrócić? Nauka techniki często odstrasza dziecko i przedstawia kreatywność jako pracę bez dużej nagrody.

Perspektywę można odkryć spontanicznie; dzieci pozostawione same sobie natrafiają na nią kawałek po kawałku, gdy nadjdzie pora. Malowanie w perspektywie staje się częścią naturalnego instynktu zamiast dyscypliny umysłowej; powstałe obrazy oddychają życiem zamiast sztywnością tych, które starają się zrobić to „poprawnie”. Próba malowania „dobrze” często kończy się obrazem wyglądającym jak studium naukowe. Fascynujące jest obserwowanie ewolucji dziecięcych obrazów. Spójrz na stół, na przykład. Gdy małe dzieci malują stół, malują jego nogi wiszące w powietrzu. Potem, w ciągu kilku miesięcy do kilku lat, nogi stołu powoli opadają, aż pewnego dnia stają się mocno postawione na gruncie. To także dowodzi, dlaczego dzieci nie potrzebują techniki, jeśli pozwalamy im malować to, co czują. Musimy pozwolić dzieciom doświadczać swojego świata i tworzyć intuicyjnie z ich naturalnych postrzeżeń, jeśli mają wejść w magię kreatywności. Jeśli zmusimy dzieci do malowania z „normalnymi” proporcjami i w perspektywie, przegapią ogromną szansę. Zatłoczą swoją intuicję i dorosną bez większej kreatywności.

Nie martw się renderowaniem dziecięcych obrazów. Proces kreatywny to proces eksploracji i zostaje z nimi wszędzie, gdzie pójdą. Ten proces ma wewnętrzną inteligencję, która ich prowadzi, gdy dorastają.