• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Przejście z Rodzica na Nauczyciela Domowego: Czy Jesteś Uprawniony?

Przejście z Rodzica na Nauczyciela Domowego: Czy Jesteś Uprawniony?

Isabel Shaw

Rodzicy często mówią mi: „Chciałabym uczyć dzieci w domu, ale nie myślę, że jestem uprawniona”. Inni zaintrygowani domowym nauczaniem, nie potrafią sobie wyobrazić bycia jednocześnie rodzicem i nauczycielem. Czy przeciętni rodzice mogą przejąć ogromne zadanie edukacji dzieci? Czy lata wyspecjalizowanego szkolenia są konieczne, by być dobrym nauczycielem? Odpowiedź na oba pytania to „tak”. Jak to możliwe? Bo nauka w domu to coś zupełnie innego niż w klasie.

Gdy moja starsza córka miała 4 lata, męczyłam się nad decyzją: domowe nauczanie czy przedszkole. Wątpiłam w moje zdolności nauczycielskie. Gdy pytałam o radę Mela, taty, który uczył w domu pięć dzieci, powiedział: „Przeszedłeś przez bezsenne noce niemowlęstwa i maluchostwa, nauczyłeś córkę mówić, jeść sama, ubierać się, zachowywać się poprawnie. W końcu masz do czynienia z rozsądnym małym człowiekiem, prawdziwa radość bycia rodzicem zaczyna się teraz, a nagle myślisz, że nie jesteś już uprawniony?” Cóż, nigdy nie poszła do przedszkola, a prawie 10 lat później jestem bardzo rada, że posłuchałam Mela.

Założenie, że tylko wykształceni profesjonaliści są uprawnieni do nauczania naszych dzieci, jest dość nowe historycznie. Ok. 1850 r. wprowadzono obowiązkowe szkolnictwo w Massachusetts, a na przełomie wieku rodzice (często niechętnie) przekazali odpowiedzialność za edukację dzieci państwu. Badanie pokazało, że w Massachusetts wskaźnik umiejętności czytania i pisania wynosił 98% przed obowiązkowym szkolnictwem; po nim nigdy nie przekroczył 91%.

By uczyć w dzisiejszych klasach, edukatorzy faktycznie potrzebują lat wyspecjalizowanego szkolenia. Duże grupy dzieci o różnych zainteresowaniach i zdolnościach spędzają 6–7 godzin dziennie razem, zapamięując bloki często abstrakcyjnych informacji. John Taylor Gatto, Nauczyciel Roku NYC, dzielił się doświadczeniami w Dumbing Us Down: „Zacząłem realizować, że dzwonki i zamknięcie, szalone sekwencje, segregacja wiekowa, brak prywatności, stała nadzór i reszta krajowego programu szkolnictwa były zaprojektowane dokładnie tak, jakby ktoś chciał zapobiec dzieciom w uczeniu się.”

Z drugiej strony, dzieci uczące się w domu mają wolność wyboru, kiedy, gdzie i jak się uczyć. Jedynymi kwalifikacjami, jakich rodzice potrzebują do tego typu nauczania, są silna chęć pomocy dzieciom w osiągnięciu doskonałości akademickiej i wiara, że ich dzieci mogą i będą sukcesować. Brzmi prosto, ale jak rodzic staje się dobrym nauczycielem?

Gatto wyjaśnia: „Musiałem odrzucić pomysł, że jestem ekspertem, którego zadaniem jest wypełnianie małych głów moją ekspertyzą, i zacząłem eksplorować, jak usunąć te przeszkody, które zapobiegały naturalnemu geniuszowi dzieci w gromadzeniu się.” Najlepszy sposób na to? „Wyjdź z drogi dzieciom i daj im przestrzeń, czas i szacunek.”

Domowe nauczanie w tym świetle nie chodzi o to, by rodzic stał się nauczycielem w tradycyjnym sensie. To o tym, by rodzic stał się przewodnikiem i partnerem w doświadczeniu uczenia się. Udane domowe uczenie to obserwowanie dziecka, podążanie za jego prowadzeniem, szanowanie jego wyborów. Można to robić w ramach przedmiotów bazowych: czytanie, matematyka, historia – po prostu kreatywnie.

Przykład: pamiętam naukę o Wojnie Secesyjnej w szkole. Otwieraliśmy podręczniki, robiliśmy parę ćwiczeń, spędzaliśmy godziny zapamięywania wielkich bloków info. Było niesamowicie nudne, a po teście w piątek pamiętam bardzo mało.

Gdy moja córka Jessica miała 7 lat, czytaliśmy serię książek o małej niewolnicy Addy z czasów Wojny Secesyjnej. Opowiadana z perspektywy 9-latki, historia Addy zachwyciła Jessicę. Była pełna pytań i chciała dowiedzieć się więcej: „Dlaczego byli niewolnicy? Czym była Podziemna Kolejka? Kim był Abraham Lincoln?”

Znaleźliśmy odpowiedzi w kolorowych książkach i wideo edukacyjnych w bibliotece. Gotowaliśmy przepisy z tamtych czasów, robiliśmy proste odzież (prawie historyczną). Poszliśmy na rekonstrukcję Wojny Secesyjnej – z żołnierzami biwakującymi i jedzeniem na ognisku. Ale najważniejsze: bawiliśmy się świetnie. Nigdy nie musiałam jej „uczyć” niczego, a ja też się nauczyłam mnóstwo. Sześć lat później Jessica wciąż pamięta prawie wszystko – to jest prawdziwa nauka!