• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wybieram swoje zdrowie psychiczne zamiast karmienia piersią i odmawiam czucia winy

W dobrych, stabilnych okresach czasem zapominam, że żyję z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowego typu II. Poranne dawki Abilify i Lamictal zsuwają mi się w gardło tak łatwo jak witamina, dając mi to, czego potrzebuję do funkcjonowania, a co ważniejsze – do doświadczania radości.

W złe dni szaleństwo mnie obciąża i jestem świadoma mojej choroby tak samo, jak faktu, że w nocy robi się ciemno. To tak proste, i tak pewne. Przejmuje kontrolę i jest praktycznie niemożliwe odróżnić, co jest prawdą, a co chorobą. Wierzę w cokolwiek mi mówi – często coś w stylu: nie służysz do niczego. Ma swój harmonogram i zostaje na nieprzewidywalny czas.

Na szczęście kombinacja leków i hormonów ciążowych wydaje się ze mną zgadzać, bo jestem w dobrym okresie od co najmniej 28 tygodni. Mimo to, moja choroba jest bardzo na pierwszym planie mojej myśli, zmuszając mnie do podejmowania decyzji, których nie chciałabym podejmować, jak to, czy będę karmić piersią, czy nie. Choć ta sytuacja trochę mnie zdenerwowuje, postanowiłam przekierować ten gniew na determinację. Nie ma czasu na złość; są decyzje do podjęcia dotyczące dziecka, którego mam spotkać w lipcu. A mój cel jest w tych dniach jasny: dobrze o nim dbać; go chronić; go kochać.

Zrezygnowałam z karmienia piersią z jednego powodu. Aby wychować moje dziecko ze stabilnością, kontrolą i pewnością siebie, muszę pozostać na lekach leczących moją chorobę. Po konsultacjach z lekarzami i własnych badaniach dowiedziałam się, że istnieje szansa, że leki, które biorę – stabilizator nastroju i neuroleptyk – mogą przejść do mleka matczynnego. Choć możliwe skutki dla karmionego piersią noworodka nie są jasne, czytając o możliwości problemów oddechowych i anemii, osobiście nie chcę brać żadnego ryzyka.

Świadoma jest, że gdybym zrzuciła leki, mogłabym dać dziecku „złoto płynne” i potencjalnie dać mu „najlepszy start w życiu”. Znam wiele korzyści karmienia piersią – dla niego i dla mnie. Ale wiem, że najlepszy sposób, by mój syn rozpoczął życie, i je przeżył, jest pod opieką zmedykowanej mamy, która nie martwi się o to, czy jej leki mogą na niego wpływać.

Gdybym porzuciła leki, obawiam się, że nawet tylko nieuniknione niedospanie wynikające z opieki nad noworodkiem wystarczyłoby, by pchnąć mnie w stan hipomaniakalny, możliwe sprawiając, że wydam pieniądze, których nie mam, podejmę nieracjonalne decyzje i będę gonić nierealistyczne cele. Obawiam się też, że depresja, która przychodzi, gdy jestem bez leków, sprawi, że schowam się w hibernację i przepassuję raz-w-życiu momenty z synem, zrzucając całą odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem na męża.

A potem jest ta samo nienawiść, która często przychodzi, gdy mój nastrój zwariuje, i to nie coś, co moje dziecko powinno widzieć, bo przenosi się na każdy aspekt mojego życia, gdy uderza. Sprawia, że wątpię we mnie, moje zdolności, mój cel. I nie chcę – nawet na sekundę – nigdy wątpić w mój cel, gdy to dziecko tu będzie, bo on jest nim.

Ale jest też dużo niewrażliwości wobec matek, które wybierają nie karmienie piersią, i wielu ludzi, którzy szybko trzęsą głowami, przypominając, że „piersia jest najlepsza”. To przeszkoda, którą będę musiała pokonać, i pokonam. Bo wiem, że podjęta przeze mnie decyzja jest najlepsza dla mojego syna i dla mnie. Zostanie wyłącznie karmiony mlekiem zmodyfikowanym, bo jestem mamą, która wybiera leczenie swojej choroby psychicznej, zamiast ją ignorować.

Moim zadaniem jest dostarczenie mojemu dziecku odżywienia, którego potrzebuje, by rosło i kwitło, i nie zawiedzie w tym. Mogę musieć zmierzyć się z winą, oceną i wstydem, których inni mogą na mnie narzucić za nie karmienie piersią, ale postaram się tak mocno, jak potrafię, by to odrzucić. To mój wybór, i nie złożę żadnych przeprosin.

Gdy wkraczam w macierzyństwo i witam syna na świecie, modlę się, by mój nastrój pozostał stabilny tak długo, jak to możliwe. Modlę się, by jedynym skrajnym był trill tej nowej podróży – takiej, w której trzymam syna blisko klatki piersiowej, karmię go, czekam, aż nasze oczy się spotkają, i cicho mówię: „Mam cię”, bo mam siebie.