• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mimo podwójnej mastektomii celebrowam Czarny Tydzień Karmienia Piersią

Pierwsze kilka tygodni karmienia syna piersią było trudne. Czuję się tak samotna między napadowami mączniaka i regeneracją po trudnym porodzie, gdy obaj próbowaliśmy ogarnąć sprawę. Ironicznie, skomplikowane doświadczenie porodowe – i moje poczucie porażki z powodu niego – pchało mnie do nie rezygnowania z karmienia piersią. Poprosiłam o wsparcie. Poszłam na pierwsze spotkanie La Leche League, i przyjazna liderka pomogła mi rozwiązać problemy z chwytem. Na szczęście zawróciliśmy kurs, a skończyłam karmienie w 33. miesiącu.

Kiedy mój drugi syn urodził się trzy i pół roku później, już zbudowałam relacje w lokalnej społeczności karmienia piersią. Przeszkoliłam się jako peer supporter karmienia piersią, pomagając mamom w naszej lokalnej grupie wsparcia. Mimo to, to nie przygotowało mnie do radzenia sobie z jego tylnym zwięzieniem podjęzyczkowym. Mimo ciągłego karmienia, mój syn stracił 14% masy ciała w dwóch dniach. Niektórzy specjaliści, których spotkałam, bagażowali moje obawy, mówiąc: „Daj mu czas, by się nauczył”, i dość pochlebnie: „Musiałaś zapomnieć, jak to robić”. Przecież miałaś tylko dziewięć miesięcy przerwy w karmieniu, więc to nie wydawało się prawdopodobne.

Międzyczasem uzupełnialiśmy mlekiem zmodyfikowanym, a ja odciągałem non-stop. Potem udałam się do konsultantki laktacyjnej (IBCLC), która zdiagnozowała zwięzienie podjęzyczkowe niemal natychmiast. Wkrótce mieliśmy lepszy chwyt. Wiedząc, jak ważne jest posiadanie odpowiedniego wsparcia, by odnieść sukces w drodze karmienia piersią, byłam pasjonująca o oferowaniu tego innym mamom – zwłaszcza czarnym mamom.

Według CDC, wciąż istnieje ogromna dysproporcja rasowa w wskaźnikach karmienia piersią. Około 85% białych matek mówi, że karmiło piersią, w porównaniu do 69% czarnych matek. To poprawa w porównaniu do poprzednich danych; jednak biorąc pod uwagę, że czarne niemowlęta znacznie częściej umierają niż inne niemowlęta z przyczyn, których badania pokazują, że karmienie piersią może poprawić, to za mało. Nadal jest dużo pracy, by pchać te wskaźniki w górę. To jeden z powodów istnienia Czarnego Tygodnia Karmienia Piersią, i jeden z powodów, dla których kontynuuję poświęcanie czasu na wspieranie czarnych matek i ich celów karmienia piersią. Nawet po odstawieniu drugiego syna w wieku trzech lat, wciąż chciałam pomagać innym mamom w jakikolwiek sposób.

W czerwcu 2019 r. mój chirurg zalecił podwójną mastektomię ze względu na chorobę autoimmunologiczną, która znacząco zwiększała moje ryzyko raka piersi. Wiedząc, że moje dni niemowlak są zakończone, skoczyłam na tę szansę. Wybrałam brak rekonstrukcji, więc żyję „płasko”. Byłam skupiona na regeneracji, więc to był ogromny szok, gdy odkryłam, że jestem w ciąży, mimo że mąż miał wazektomię cztery lata wcześniej.

W szczycie pandemii moja piękna córka urodziła się nieco przedwcześnie. Pierwsze kilka tygodni było tak urazające dla mnie. Obszar klatki piersiowej, gdzie dawniej były piersi, boleł, jakby wiedział, że ma produkować mleko. Gdy trzymałam córkę, szukała mojej blizny, i to złamało mi serce na tysiąc kawałków. Nie mogłam dać jej tego, czego szukała. Znalazłam pocieszenie w tym, że udało mi się zabezpieczyć wystarczająco dużo mleka z banku mleka na jej pierwsze dwa miesiące jeszcze w ciąży.

Ona prężnie na nim rosła. Gdy nasze zapasy się skończyły, karmiłam ją mlekiem zmodyfikowanym przez resztę pierwszego roku życia. Przeżywałam góry i dołki, przyzwyczajając się do mojej niezdolności do karmienia piersią córki. Jedna z moich najlepszych przyjaciółek urodziła córkę sześć miesięcy po mnie i chciała wsparcia w swojej drodze; pomaganie jej w początkowych tygodniach obudziło moją miłość do tej pracy.

Pierwszy Czarny Tydzień Karmienia Piersią od urodzenia córki czuł się na początku dziwnie. Było dziwne nie mieć karmionego piersią niemowlęcia w czasie tygodnia świadomości, w którym dawniej mocno angażowałam się. Mimo to, wiedziałam, że nie odstawiam kroku do tyłu. Zamiast tego robię krok do przodu. Reprezentacja ma znaczenie. Istnieją unikalne bariery kulturowe, z jakimi czarni ludzie mierzą się w karmieniu piersią, i szukamy wsparcia u ludzi, którzy te bariery rozumieją. Obecność czarnych matek, jak ja, które zachęcają inne matki na początku ich drogi, może robić ogromną różnicę.

Mimo podwójnej mastektomii, będę kontynuować używanie mojego głosu i wiedzy, by wspierać czarne karmienie piersią. To forma aktywizmu. Dopóki czarne matki – które częściej wracają do pracy po porodzie wcześniej niż inne matki i rzadziej mają dostęp do tej samej opieki zdrowotnej i wsparcia laktacyjnego – faktycznie nie będą miały tego samego poziomu wyboru w kwestii karmienia piersią, ten tydzień i aktywizm czarnych matek karmiających piersią nigdy nie przestaną być dla mnie ważne.