Prawda o papkaniu – pomoc dla rodziców

„Dobra rzecz, że nie pośpieszam”, mruknąłam, zatrzymując się przy kolejnej czerwonej świetle. Po lewej, trzej nastolatkowie – dwie dziewczyny i facet – zbiegli z chodnika na przejście. Mgławiczne chmury pary chwilowo zasłoniły ich twarze, zanim rozproszyły się w wieczornym powietrzu. Gdy mijali mój samochód, słodki zapach czegoś w stylu wanilii i winogron wdziół się przez otwarte okno. Widzenie młodzieży papkającej nie jest niczym niezwykłym, ale nie mogłam powstrzymać się od zastanowienia, jak i dlaczego te dzieci w to weszły. Czy ich rodzice to akceptują, czy w ogóle są świadomi? Jaka pomoc dostępna jest dla rodziców dotycząca papkania?

Papkanie nie jest na radarze każdego rodzica. Niektórzy rodzice uważają, że to nie jest poważne zagrożenie w porównaniu do wielu innych złożonych problemów, z którymi mierzą się nastolatkowie. Zamiast zakładać, że papkanie jest bezpieczne, mądre jest szukać wiarygodnych informacji. Kiedy i dlaczego papkanie stało się popularne? Jak wpływa na zdrowie fizyczne? Czy są skuteczne sposoby, by rodzice rozmawiali o papkaniu z synem lub córką?

Skąd wzięło się papkanie?

Papkanie jest w naszej kulturze stosunkowo nowe. Pierwszy komercyjnie udany e-papieros powstał w Chinach w 2003 roku i został wprowadzony w USA w 2006. Szybko zyskały popularność dzięki strategiom marketingowym skierowanym do nastolatków. Małe urządzenia, łatwe do ukrycia, i ogromna różnorodność smaków przyciągają nastolatków, którzy mogą chcieć nowych doświadczeń i chcą pasować do znajomych, którzy papkają. Na koniec 2018 roku ponad 3,6 mln uczniów szkół średnich i gimnazjum papkało.

Prawda o papkaniu

Wielu rodziców i nastolatków nie wie, że większość płynów do papkania zawiera nikotynę, substancję, która pokazała, że zakłóca rozwój płuc i mózgu młodego człowieka. Zaledwie jeden kartridż Juul może zawierać tyle nikotyny co cała paczka papierosów. Nikotyna jest silnie uzależniająca, więc nastolatkowie często przechodzą z papkania i juulowania do palenia.

Para wytwarzana zawiera metale ciężkie, takie jak ołów, i drobne cząsteczki, które mogą utknąć w płucach. Badania wykryły też szereg toksycznych chemikaliów związanych z chorobami układu oddechowego i rakiem. To nie wszystko. Urządzenia do papkania mogą służyć do wdychania marihuany lub innych niebezpiecznych substancji.

Znaki

Niektorzy rodzice mogą pamiętać, jak podsłuchiwali okazjonalny papieros w liceum. Ale charakterystyczne popioły, trwający dym i smrdący zapach, który zostawał w aucie lub na ubraniu, sprawiali, że niemożliwe było długie ukrycie tego.

Papkanie nie jest tak łatwe do wykrycia. Po pierwsze, jest para, ale nie dym. Przystne zapachy szybko znikają i łatwo pomylić je z odświeżaczem powietra lub cukierkami. Niektóre typy e-papierosów są prawie bezapowe. Aby utrudnić sprawy, urządzenia do papkania mogą wyglądać jak zwykłe papierosy, długopisy i inne powszechne przedmioty. Juuly przypominają pendrive USB. Urządzenia do papkania mogą być nazywane e-cigs, mods, e-hookahs, systemami zbiornikowymi, penami do papkania, i ENDS (elektroniczne systemy dostarczania nikotyny).

Jeśli podejrzewacie, że Wasz nastolatek już papka, rodzice mogą znaleźć pomoc, patrząc na subtalne znaki. Papkanie ma tendencję do wysuszania ust, więc Wasz nastolatek może pić więcej płynów niż zwykle, mieć krwawienia z nosa, często kaszleć lub rozwijać uparty kaszel. Przyjrzyjcie się uważnie nieznajomym przedmiotom, które znajdziecie w domu. Urządzenia do papkania, zwłaszcza paki i juuly, zazwyczaj mają otwory na obu końcach.

Sugestie od Joannie DeBrito, Dyrektorki Rodzicielstwa i Młodzieży …

Nie możecie kontrolować każdego aspektu życia nastolatka i ważne jest, by pozwalać nastolatkom na podejmowanie wielu decyzji samodzielnie. Niektóre decyzje mogą prowadzić do błędów lub porażek, które na chwilę zakłócają ich życie i mogą one nauczyć się z konsekwencji złych decyzji. Jednak istnieją pewne granice, jak dużo wolności nastolatkowie powinni mieć do podejmowania własnych decyzji. Pomocne dla rodziców jest wyciągnięcie granicy między decyzjami, które mogą być bolesne na krótki termin, a tymi, które mogłyby spowodować znaczące ryzyko zdrowotne i nieodwracalne uszkodzenia.

Mimo że papkanie było pierwotnie promowane jako bezpieczne i zdrową, zabawą alternatywą dla palenia – papkanie jest w rzeczywistości niebezpieczne.

Długofalowe ryzyka papkania są znaczące i mogą spowodować nieodwracalne uszkodzenia rozwijającego się mózgu. Więc mówcie „nie” do papkania i każdego używania narkotyków poza tymi przepisawanymi przez lekarza, i ustalajcie konsekwencje za naruszenie tej zasady.

Konsekwencja powinna być związana i rozsądna. Możecie ograniczyć używanie samochodu, twierdząc, że wiecie, że papkanie może powodować rozpraszaną jazdę. Albo możecie powiedzieć, że naruszenie tej zasady rodzinnej złamało zaufanie i nastolatek będzie musiał pracować, by odzyskać zaufanie. Przyszłe decyzje wymagające od rodzica zaufania do zdolności nastolatka do dobrych decyzji mogą spotkać się z bardziej restrykcyjną granicą ustaloną z powodu utraty zaufania.

Te komunikaty muszą być przekazywane w miłości i z miejsca spokojnego pewności, że motywacją jest troska o zdrowie nastolatka, a nie próba kontroli nastolatka. Dlatego zaczynajcie z empatią, ustalajcie zasadę i konsekwencje i jeśli zasada zostanie złamana, egzekwujcie konsekwencje stanowczo, ale spokojnie.

Pomoc dla rodziców – Jak reagować na papkanie

Najlepszy czas na rozmowę z dziećmi o papkaniu to przed ich narażeniem na nie. Przygotujcie się do rozmowy, szukając w sieci szczegółowych informacji o skutkach papkania i zdjęć różnych typów urządzeń. Zwróćcie uwagę na reklamy papkania skierowane do nastolatków, i bądźcie świadomi legislacji rozpatrywanej lub już uchwalonej w Waszym stanie. Im więcej wiecie, tym bardziej pewnie poczujecie się dyskutując ten temat.

Dajcie swojemu nastolatkowi znać, że chcecie z nim porozmawiać o papkaniu. Gdy czas nadejdzie, zacznijcie od pytania, co on lub ona wie i myśli. Słuchajcie spokojnie, unikajcie przerywania, i pozwólcie nastolatkowi mówić tyle, ile chce. Gdy moment wydaje się odpowiedni, spokojnie odpowiedzcie, dzieląc się kilkoma z przydatnych informacji, których nauczyliście się o papkaniu i szkodzie, jaką może wyrządzić.

Pomoc dla rodziców – Dowiedzcie się, co myślą o papkaniu

Jeśli odkryjecie lub Wasz nastolatek przyzna, że papka, unikajcie nadreagowania lub ostrej krytyki. Zamiast tego zadajcie dobre pytania, by dowiedzieć się, dlaczego mogło zacząć. Dajcie mu lub jej znać, że chcecie zrozumieć, skąd pochodzą.

Oczywiście, każdy nastolatek jest unikalny, a ci uwikłani w papkanie mają własne powody. Wielu po prostu chce pasować do przyjaciół, którzy papkają. Jeden nastolatek podzielił się, że papkanie może być jak noszenie koszulki z napisem: „Hej, ja jestem jedną z was.”

Jeśli to wydaje się być sprawą Waszego nastolatka, dajcie im znać, że nie ma nic złego w uniwersalnej chęci bycia zaakceptowanym w grupie przyjaciół. Rozważcie podzielenie się kilkoma sprytnymi lub głupimi sposobami, w jakie Wy próbowaliście pasować, gdy byłeś młodsi. Jakie są myśli Waszego nastolatka na temat Waszych przeszłych działań? Zapytajcie ich, co myślą, mogą być pozytywnymi reakcjami na bycie częścią grupy.

Pomoc dla rodziców – Odbierzcie frajdę z papkania

Nie możecie kontrolować każdego aspektu życia nastolatka, ale możecie pomóc mu odkryć, że głupie zachowanie prowadzi do niechcianych konsekwencji. Może to kluczyki do auta, pieniądze, albo dostęp do gier wideo. Na przykład, możecie dać nastolatkowi znać, że papkanie oznacza brak kluczyków do auta przez dwa tygodnie. Jeśli nastolatek przestanie papkać, uprawnienia do jazdy wracają po dwóch tygodniach. Nie musicie reagować z gniewu – spokój jest zazwyczaj bardziej skuteczny. Ale musicie dotrzymać tego, co powiedzieliście, że zrobicie.

Niezależnie od wszystkiego

Wasze dzieci – niezależnie od wieku – nigdy nie są poza zasięgiem wzroku Boga ani poza Jego zasięgiem. Gdy modlicie się za nie, rozmawiacie z nimi o ważnych sprawach, i wyrażacie im bezwarunkową miłość, będziecie robić jedne z najlepszych rzeczy, jakie może zrobić jakikolwiek rodzic.

Inne zasoby:

  • Redukcja ryzyka nadużywania substancji

  • Odporność domowa na narkotyki

  • Granice z nastolatkami

Previous:

Next: