• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Co zrobić, gdy dziecko z ADHD jest ofiarą przymusowania

Przymusowanie (bullying) to niepożądane, agresywne zachowanie z nierównowagą władzy. Może być fizyczne (kopanie, uderzanie) lub werbalne (obrażanie, drąganie). Masowe korzystanie z internetu dało cykl cyberprzemocy – media społecznościowe stają się platformą do upokarzania i wyśmiewania. Cyberprzemoc szczególnie niepokojąca przez tempo rozprzestrzeniania informacji i szybkość udostępniania wstydliwych zdjęć/filmów setkom osób.

Przymusowanie nie dotyczy tylko dzieci z ADHD. UNICEF stwierdza: problem dotyka ponad 1/3 dzieci w wieku 13–15 lat.

Statystyki: większość fizycznego przymusowania dzieje się w szkołach, mniejsza część w przestrzeniach publicznych (park). Zaczyna się w szkole podstawowej, szczyci w gimnazjum, maleje w liceum. Grupy szczególnie narażone: społeczność LGBTQIA, dzieci z niepełnosprawnościami (ADHD wliczone w Americans with Disabilities Act) lub trudnościami w nauce. Literatura wskazuje: dzieci z cukrzycą, autyzmem, padaczką, ADHD, jakaniem – częściej ofiarami.

Jeśli podejrzewacie, że Wasze dziecko z ADHD jest ofiarą lub sprawcą – podjmijcie odpowiednie kroki. Efekty przymusowania sięgają daleko poza incydent – dowiedziono długoterminowe skutki psychiczne i fizyczne. Badanie: ofiary mają wyższą białko C-reaktywne (biomarker przewlekłego stanu zapalnego) w dorosłości, większe ryzyko depresji, dolegliwości trawiennych, lęku. Przymusowanie związane z wyższą samobójczością.

Dzieci z ADHD trudniej nawiązują bliskie przyjaźnie. Niektórzy wydają się niecierpliwi, inni „dyktatorscy”, inni przeoczą sygnały społeczne, wydają się nieuwzględnieni w zabawie. Przymusowanie może wynikać z drobnostki – reputacji braku cierpliwości. Badanie porównujące nastolatki z i bez ADHD: te z zaburzeniem częściej ofiarami fizycznego, werbalnego i społecznego przymusowania; częściej też sami przymusowali. Jeśli czujecie, że Wasze dziecko może być sprawcą – koniecznie porozmawiajcie z nauczycielem, jak szkoła radzi sobie z problemem i jakie środki podjęte.

Starajcie się budować otwartą, uczciwą, nieobronną relację z nauczycielem dziecka, by czuł się swobodnie informując o przymusowaniu – czy Wasze dziecko było ofiarą, czy sprawcą. Problem pogarsza się, jeśli nauczyciel boi się z wami gadac. Celem jest pomoc dziecku – bądźcie w jednej drużynie.

Inny sposób: pomóżcie dziecku nawiązać przyjaźnie. Dzieci w szczelnych grupach rzadziej ofiarami – wydają mniej wrażliwymi i izolowanymi. Jeśli dziecko dogaduje się z innym – zaproście go do domu, krótka, skupiona aktywność. (Dzieci z ADHD frustrują się lub nudzą przy długich grach.) Gdy jesteście sami z dzieckiem – bawcie się w gry, by przyzwyczaić do trudnych elementów interakcji: kolejkowanie, cierpliwość, nauka przegrywania. Nawet jeśli przymusowanie trwa – ważne, by dziecko nie widziało Was zbyt napiętych: badania pokazują, że „helikopterowe rodzicielstwo” nasila objawy ADHD. Dajcie dziecku znać: troskicie się, zawsze gotowi posłuchać, pomożecie rozwiązać problemy.

Źródła:

Nobullying.com, Bullying Statistics 2014, dostęp kwiecień 2015.

Forbes.com, The Psychological Effects of Bullying Last Well Into Adulthood, kwiecień 2015.

NationalGeographic.com, Bullying's Long-Term Effects Seen in Both the Bullied and the Bully, kwiecień 2015.

Osteopathic.org, Cyber Bullying and its Effect on Our Youth, kwiecień 2015.

Education.com, ADHD and Bullying: How to Help, kwiecień 2015.

Bullyingstatistics.org, Bullying and suicide, kwiecień 2015.