Wychowywanie zdrowych, odpornych dzieci

Wychowywanie zdrowych, odpornych dzieci zajmuje czas i wrażliwość na ich potrzeby. Czasami rodzice potrzebują pomocy, by zrozumieć, jak z nimi wchodzić w interakcje w sposób zachęcający do odporności. Weźmy ten scenariusz, na przykład.

Usłyszałam płacz zanim poklepałam do drzwi gabinetu. Był czas poznać nowego pacjenta i jego matkę na ocenie rozwojowej. Gdy otworzyłam drzwi, znalazłam małego chłopca leżącego u stóp matki. Płakał gwałtownie, kopał nogami w podłogę, ruszał głową w bok. Matka mówiła szybko, opowiadając, jak trudne jest jej syn. Powiedziała, jak trudno mu zadowolić, by przestał płakać, by zjeść. Próbowałam zadawać pytania, ale miałam trudności, by wciągnąć słowo.

Dlatego schyliłam się obok chłopca i włączyłam światło otoskopu. Spojrzał na światło i przestał płakać. Wyłączyłam i włączyłam znowu i on sięgnął po nie. Pozwoliłam mu trzymać światło i pokazałam, jak je włączać. Przesunął przycisk, zobaczył światło, spojrzał w moją twarz i poszedł się śmiać. Zabawaliśmy się światłem przód i tył przez kilka minut, podczas gdy matka kontynuowała swoją opowieść.

Przerwałam, by porozmawiać z matką chłopca o świetle i jego zachwytującej reakcji. Rzuciła na niego krótki מבט, a potem kontynuowała mówienie. W konsekwencji chłopiec spojrzał na matkę i gwałtownie rzucił głową do tyłu i upadł z powrotem na podłogę, płacąc znów.

W tym momencie spojrzała na mnie i powiedziała: „Widzicie, mówiłam, jest niemożliwy.”

Fundament: Bezwarunkowa miłość

Rozbolała mnie myśl o spotkaniu tego dnia. Co działo się w głowie i sercu tego małego chłopca? Łatwo założyć, że po prostu robił hysterię i potrzebował przestrzeni. Nauczyłam się jednak, że jego zachowanie było widoczną reakcją na ogólny wzorzec wychowawczy, który utrudniał silne, miłujące połączenie między nim a matką.

Jezus powiedział: „Niech małe dzieci przychodzą do mnie, i nie zatrzymujcie ich, bo Królestwo Niebieskie należy do takich jak oni.” W Mt 19,13-15 ludzie przynieśli swoje dzieci do Jezusa, by On mógł położyć na nich ręce i pomodlić się za nie, a nawet uczniowie złościły się i karali te osoby!

Jezus pouczył ich dla dobra dzieci i naszego również. Mamy więc wzór do naśladowania – by приводиć nasze dzieci do Jezusa dla Jego błogosławieństwa i opieki. Bóg chce otworzyć nasze oczy na niesamowite uprawnienie i odpowiedzialność, jaką mamy jako dorośli – rodzice, opiekunowie, dziadkowie. Możemy rozpocząć proces wychowywania zdrowych, odpornych dzieci, modelując miłość, jaką Jezus ma do nas i do naszych dzieci. Jezus błogosławił dzieci i modlił się za nie, a my możemy to robić samo.

Błogosławienie Waszych dzieci

Jednym ze sposobów, by błogosławić nasze dzieci i skupić się na wychowywaniu zdrowych, odpornych dzieci, jest pielęgnowanie ich dusz przez nasze codzienne interakcje wychowawcze. Przez ostatnie dwadzieścia lat kilka metod wychowawczych zbudowało na fundamencie pomagania dzieciom w nauce obsługi silnych emocji i samokontroli. Każda metoda zaczyna się od nauki rodziców, jak kultywować rozwój dziecka. Podejście Nurtured Heart, na przykład, skupia się na rodzinach z dziećmi z ADHD, zachęcając dziecko do dobrych wyborów, ćwiczenia samokontroli, mądrego postępowania, okazywania współczucia i współpracy. Aby to zrobić, rodzice podejmują trzy kroki:

  • Odmawiają nagradzania negatywnych zachowań czasem i energią
  • Celowo rozpoznają sukces, emocjonalnie łącząc się z dzieckiem i okazując docenienie za neutralne i pozytywne zachowania
  • Tworzą jasne zasady i konsekwencje z jasnymi, prostymi, prostymi zasadami, takimi jak „nie bij”, „nie drąży”.

W tym podejściu rodzic odstępuje po tym, jak dziecko złamie zasadę, i pozwala dziecku na „reset”. Gdy neutralne lub pozytywne zachowania wracają, rodzic szybko ponownie łączy się z dzieckiem i emocjonalnie wzmienia pożądane zachowanie.

Pomóż dziecku się uspokoić

1-2-3 Magic, nieco podobne podejście wychowawcze, kładzie nacisk na potrzebę rodzica, by „trzymał to razem” niezależnie od tego, jak głośno lub uparcie dziecko lub nastolatek jest. Ta metoda zachęca rodziców do dawania ostrzeżenia („To jeden”) i dawania dziecku szansy na powrót do spokojnego nastroju. Jeśli rodzic musi policzyć do dwóch, potem trzech bez zmiany zachowania, dziecko dostaje „wyciszenie”. Gdy dziecko wykaże spokojne usta, spokojne ciało i spokojne ręce, Mama lub Tata kończą wyciszenie i oferują pochwałę i bliskość fizyczną, taką jak przytulenie.

Co z konsekwencjami?

Jeśli dziecko zraniło czyjeś uczucia, złamało ulubioną zabawkę, lub gorzej, rodzic może kreatywnie współpracować z dzieckiem, by przeprosić. Razem mogą narysować serce, podzielić się zabawką, lub napisać list przeprosin. Każda akcja, która pasuje do wieku i zdolności dziecka, może pomóc w zrozumieniu, jak nadrobić za złamanie zasady rodzinnej i zachęcić ich do dorastania do zdrowych, odpornych dzieci.

Co z zasadami?

Może widzieliście wersję „Zasad Domu” z pięknym kaligrafem lub obrazkami do wywieszenia w domu. Czasami te listy zasad są dość długie! Zachęcam rodziców do spychania wielu własnych zasad do trzech głównych idei:

  1. Nie niszczymy rzeczy
  2. Ważne jest, by nie krzywdzić innych ludzi słowami
  3. Krzywdzenie innych ludzi lub zwierząt czynnościami jest niedozwolone

Co myślicie? Zbyt mało wytycznych? Choć w codziennym życiu rodziny jest wiele zasad skupionych na dbaniu o siebie i swoje rzeczy (mycie zębów, posłanie łóżka, zbieranie zabawek), inne, takie jak bycie miłym dla rodzeństwa, mogą wpadać pod te trzy nadrzędne zasady.

Czasami musicie „wybierać swoje bitwy”. Innymi słowy, niektóre zasady nie są tak krytyczne jak inne. Pamiętajcie, że największa bitwa to walka o serce i umysł Waszego dziecka. Utrzymywanie i rozwijanie relacji z dzieckiem jest ważniejsze niż zapewnienie, by dziecko zachowywało się idealnie. Wasze spokojne, miłujące obecność zachęci zdrowy rozwój i development i postawi fundament pod poczuciem Bożego miłosierdzia, wierności, pasterstwa i prowadzenia na całe życie i wieczność.

Odpowiedzialność

Gdy domowo szkoliłam moje cztery dzieci przez kilka lat, używałam skoroszytu, który ukształtował zadania rozwojowe niezbędne, by dziecko dorosło do młodego dorosłego i żyło niezależnie. Każdy wiek i etap zawierał własną długą listę. Ten proces pomógł mi zobaczyć szeroki obraz wychowywania każdego dziecka, by mogły one brać na siebie coraz większą odpowiedzialność z każdym rokiem – od pomagania w wyładowywaniu zmywarki, przez wynoszenie śmieci, do prania (bez mieszania czerwonych koszulek z białymi szortami w cyklu gorącej wody), do nauki jazdy.

Przeznaczyliśmy trochę czasu na te zadania razem z zaskakującymi wynikami. Gdy jedno prosiło o więcej uprawnień, przejrzeliśmy odpowiadające im umiejętności życiowe. Gdy dowiedzieli się, co jeszcze muszą robić, ich reakcja często brzmiała: „nie ma mowy, nie chcę teraz tego robić!” To pomagało postawić te krzyki o więcej „praw” w perspektywie. Również pomagało każdemu dziecku zobaczyć, jak bardzo muszą jeszcze dorosnąć. Możemy błogosławić nasze dzieci stopniowym dodawaniem odpowiedzialności towarzyszonej rosnącą niezależnością. Musimy obserwować i badać nasze dzieci i pomagać im zobaczyć ich własne siły i dary na przyszłość. To kolejny krok w wychowywaniu zdrowych, odpornych dzieci.

Błogosławienie w środku wyzwujących okoliczności

Istnieją unikalne wyzwania, z jakimi mierzą się niektóre dzieci przez specjalne potrzeby, trudne wczesne doświadczenia dzieciństwa, pieczę opiekuńczą, adopcję i choroby przewlekłe. Dlatego stabilne, spokojne, pozytywne wzorce wychowawcze mogą nie rozwiązać każdego głębokiego, trauma związanego problemu dla tych dzieci. Ale mogą pomóc dzieciom nauczyć się, że są bezpieczne, cenione i kochane bezwarunkowo. Rodzice korzystają z opierania się na Jezusie w nauce, jak pielęgnować, wspierać i wychowywać wyzwujące dzieci w zdrowych dorosłych.

W Mt 18, 3-5 Jezus mówi do swoich uczniów: „Prawdę wam mówię, chodziacie się i nie staniecie jak małe dzieci, nigdy nie wchędziecie do Królestwa Niebieskiego. Dlatego ktokolwiek upokorzy się jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebieskim. I ktokolwiek przyjmie małe dziecko takie to w moim imieniu, przyjmuje mnie.” Jestem tak uprzywilejowana, by sięgnąć do „tych małych” w mojej pracy jako pediatra rozwojowa. Niech Bóg nadal błogosławi rodziców i opiekunów umiejętnościami do wychowywania zdrowych, odpornych dzieci i uprawnieniem do opieki nad tymi, którym im powierzono.

© 2019. Annelise Spees, MD. Wszelkie prawa zastrzeżone. Użyte z pozwoleniem.

Previous:

Next: