• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Kiedy pomoc naszym dzieciom nie pomaga

Przeprowadzałem badania do książki, którą pisałem, Gdybym miał drugą szansę na rodzicielstwo. Miałem żale, ale tak naprawdę chciałem usłyszeć od innych rodziców. Co to za rzecz, której żeby mogli zrobić raz jeszcze? Czy jest czas, gdy pomoc naszym dzieciom nie pomaga? Chciałem dowiedzieć się więcej. Zatem ankietowałem setki rodziców zadając tylko jedno pytanie:

„Gdybyś mógł wrócić w czasie i zmienić tylko jedną praktykę wychowawczą…co byś zrobił inaczej?”

Odpowiedzi zaczęły nalegać. Gdy to robiły, zacząłem dostrzegać wspólne mianowniki:

„Żebym nie wychodził tak często z siebie.”

„Mniej bym moralizował, a więcej słuchał.”

„Przestań spadać i ratować ich od każdego możliwego niebezpieczeństwa.”

Odpowiedzi były otwarciem oczu.

Wtrącanie się

Jednym z największych żałob był zdecydowanie obszar, który nazywam „wtrącaniem się”. Rozpoznałem to od razu, bo zrobiłem to ze swoim najstarszym. Nie było to ze złośliwości ani egoizmu. Wręcz przeciwnie. Rodzice wtrącają się, bo troszczą się tak bardzo, i nienawidzą patrzeć, jak cierpią ich dzieci. Dlatego kończą na mikrozarządzaniu każdym aspektem życia dzieci. Jedna mama powiedziała to dobrze. Powiedziała mi: „Żebym zrobił krok w tył i po prostu pozwolił dzieciom przeżyć konsekwencje. Myślałam, że pomagam, a okazało się, że okradałam ich prawdziwego życia.”

Wychodzenie z siebie

Gdy pytałem więcej o żałobach rodzicielskich, wszyscy używali dokładnie tej samej frazy do opisania swoich działań: wychodzenie z siebie. To wtrącanie się i wychodzenie z siebie zabrane na zupełnie nowy poziom. To więcej niż tylko rodzic śmigłowiec – mamy i tatusie, którzy spadają i ratują swoje dzieci od każdej możliwej tragedii. To jedna część spływania, a druga nadreagowania.

I ja byłem królem wychodzenia z siebie.

Moi dzieci muszą nauczyć się tej zasady, pomyślałem. Muszę wtrącić się do sytuacji i pokazać im błąd ich dróg.

Moja żona Lori mówiła: „Jonathan, puść to.”

„Ale mam OCD.” Mówiłem. „Nie mogę nic puścić!”

W końcu coś się wydarzyło. Prawdziwy moment „Aha!” dla mnie.

Kiedy pomoc nie pomaga – rozwiązanie

Przeprowadzaliśmy się z kilkoma przyjaciółmi. Nazwijmy ich „Tim i Christy”. Jeden konkretny moment zapadł mi w pamięć, gdy nasze rodziny spędziły dzień razem w parku wodnym.

Dzieci wszystkie śmiały się razem i bawiły na zjeżdżalniach wodnych, gdy dwunastoletnia córka Tima i Christy cicho zbiegła do nas z zawieszonymi głową. Christy natychmiast zauważyła cowering córki i zareagowała w pielęgnujący sposób.

„Hej, maluchu. Wszystko w porządku?”

„Tak. Po prostu nie chcę już jeździć zjeżdżalniami.”

„To w porządku”, powiedziała mama luźno. „Weź tyle czasu, ile potrzebujesz.”

W końcu młoda dziewczyna wyjaśniła, że niegrzeczne dzieci wbiegły przed nimi do kolejki i ją intimidowały.

Wskazuj na te małe pchy. Wrzucę je do basenu z falami! pomyślałem. Ale Christy była znacznie bardziej nastawiona na sytuację córki.

Co zamierzasz zrobić?

Christy spojrzała na córkę i zapytała: „Więc co zamierzasz zrobić?”

Byłem w szoku. Co masz na myśli, „co zamierzasz zrobić?” Ma dwanaście lat. Skąd ma wiedzieć, co dobre? Ja nawet nie wiem, co dobre w tej sytuacji. Jak ona ma to rozwiązać? Chciałem pomóc.

A to właśnie sedno. Życie jest pełne bałagannych sytuacji, które nie mają łatwych rozwiązań. Ci chuligani nie byli ostatnimi złośliwymi dziećmi, jakie córka spotka. I co ważniejsze, za kilka lata ta młoda dziewczyna prawdopodobnie będzie w akademiku na kolegium, a może nawet w koszarach lotniczych, podejmując te decyzje sama. Mamy nie będzie tam, by wkroczyć i „pomóc to ogarnąć” wtedy. Oznacza to, że one might as well zacząć to rozwiązywać teraz. To jest ten rodzaj pomocy, który naprawdę pomaga.

I to zrobiła ta nastolatka. Rozwiązała to. A jej mama faktycznie dopytana słynną linią doradcy: „I jak to dla Ciebie wyszło?”

Ten moment dosłownie zmienił mój sposób wychowywania.

Testowanie prawdziwej pomocy – zaufanie

Tydzień później moja najmłodsza robiła hysterię. „Tatu, Alyssa nie dzieli się!”

Spróbowałem moje najlepsze Christy. „Więc co zamierzasz zrobić?”

Moja córka nawet nie mrugnęła. „Uderzę ją.”

Poszczechałem, pewnie bardziej nad sobą, bo wątpiłem, czy to zadziała. Czy pomaganie jej naprawdę pomaga? Ale uparłem się. „No, myślę, że wiesz, jak to się skończy, więc ufam, że znajdziesz lepsze rozwiązanie.”

Zaufanie.

Kto by pomyślał.

Moje córki faktycznie to rozwiązały tego dnia. Kto wie, może Bóg wkroczył i posłużył ten raz, by mnie nauczyć. Ale one to rozwiązały. To była ta pomoc, której potrzebowały.

Nie, nie jestem jakimś hippieskim rodzicem, który zaczął pozwalać swoim 8- i 10-latkom robić cokolwiek chcą… ale powoli nauczyłem się puszczać i pozwalać im uczyć się rozróżniać.

Jaki jest sekret?

Trzymałem oko na kalendarzu. Przez cały czas wyobrażałem im za 8 lat, potem 5 lat, potem zaledwie parę lat później, w tym akademiku same, podejmujące decyzje same. Czy przygotowywałem ich na ten dzień? Czy wtrącałem się, wychodziłem z siebie i podejmowałem każdą decyzję za nie? Czy naprawdę pomagałem naszym dzieciom czy nie?

A Wy? Jesteście gotowi zaoferować prawdziwą pomoc, dając dzieciom szansę na popełnianie błędów i uczenie się z nich?

Pozwólcie, że zapytaję: „Więc co zamierzasz zrobić?”