• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pięcioletni rzucający hysterię w miejscu publicznym

Ekspert ocenia możliwe przyczyny hysterii pięciolatka w miejscach publicznych.

• 
• 
• 
• 
• 

P Mój syn ma prawie pięć lat, jest bardzo inteligentny, miły, pomocny, aż do momentu, gdy ma jedną ze swoich hysterii. Wtedy zamienia się w 5-letniego potwora! Zazwyczaj dzieje się tak, gdy chce coś, czego nie może mieć, zazwyczaj w miejscu publicznym, gdzie rzuca straszne, krzyczące ataki. Nie robi to często, ale gdy robi, brzmi to, jakby ktoś go bije! Próbowaliśmy izolacji, klapów, butelek z wodą, rozmów, pompek (to wydaje się działać najlepiej). Czy jest coś więcej, co moglibyśmy robić, by dać mu do zrozumienia, że nie jest OK krzyczeć i robić hysterię dla czegoś, co chce? (Ma młodszego brata, którego nie chcę, by też to robił!) O Świetną wiadomością jest to, że wydaje się, że macie wspaniałego małego chłopca. Ten problem, który polega na kontroli impulsów i samoregulacji, nie jest niezwykły. Mimo to, normalność nie sprawia, że radzenie sobie z nim jest mniej frustrujące, gdy występuje.

Fakt, że to zachowanie zazwyczaj występuje w miejscach publicznych, może sugerować niedojrzałość jego umiejętności emocjonalnych i społecznych poza znane otoczenie domu i/lub świadomość, że może być pomyślnie manipulatywny tymi hysteriami w publicznym miejscu. Czy kiedykolwiek ustąpiliście mu w przeszłości, gdy rzucił jeden z tych ataków? Czasem, nawet jeśli negatywne zachowanie było „skuteczne” tylko kilka razy, dzieci będą kontynuować próby, by dostać to, co chcą, bo nie rozwinęły samoregulacji emocjonalnej i/lub alternatywnego sposobu „wygłoszenia swojego punktu widzenia”.

Wiecie, jakie kary, konsekwencje i techniki dyscypliny nie działają, więc spróbujmy kilku, które mogą z czasem. Po pierwsze, nie próbujcie żadnego wyrafinowanego rozumowania, gdy hysteria trwa, to marnowanie energii. Choć może nie przynieść owoców, skoro wydaje się, że gwałtownie podkręca głośność, tak szybko, jak tylko zobaczycie, że scena jest gotowa, by zaczął krzyczeć w publicznym miejscu, fizycznie schylcie się do wysokości oczu z nim i zastosujcie technikę empatii/alternatywy: „Billy, wiem, że chcesz ten batonik teraz. Nie mogę ci go dać, bo jeśli zjesz go teraz, nie będziesz głodny na obiad. Jeśli zaczniesz krzyczeć, zabiorę cię do domu teraz. Albo jeśli wolisz, kupię ci ten batonik teraz, zabierzemy go do domu i zjesz go później, po obiedzie”. Technika taka akceptuje pragnienie dziecka i zachęca do alternatywnej, odpowiedniej samokontroli, która da mu to, co chce, jeśli jego pragnienia są rozsądne.

Po drugie, przeprowadźcie rozmowę z synem, gdy on i Wy jesteście w spokojnym stanie, i wyjaśnijcie, jak będziecie reagować za każdym razem, gdy rzuci hysterię w miejscu publicznym (lub gdziekolwiek indziej): „Billy, wydaje mi się, że pokazujesz mi, że nie jesteś jeszcze gotowy wyjść ze mną, bo krzyczysz, gdy nie dostajesz czego chcesz. Nie będę już akceptował takiego zachowania, więc daj mi znać, gdy będziesz gotowy być chłopcem, z którym mogę rozmawiać w sklepie, a nie tym, który krzyczy, i możesz znowu chodzić ze mną. Jeśli pójdziemy i nadal będziesz krzyczeć, dam ci 2 minuty na uspokojenie i posłuchanie mnie, bo wiem, że może to potrwać kilka razy, zanim przestaniesz. Jeśli nie uspokoisz się w 2 minuty, pojedziemy do domu i poczekamy dłużej, zanim pójdziesz ze mną. To zależy od ciebie, by zobaczyć, kiedy chcesz przestać krzyczeć.”

Rozumiem, że te techniki mogą sprawić, że będziecie musieli zatrudnić opiekunkę lub zostawić pełny wózek zakupowy w sklepie kilka razy, ale widziałem pozytywne rezultaty tej techniki łączonej wiele razy. Spróbujcie. Pokazuje logiczne i naturalne konsekwencje dobrego i nieakceptowalnego zachowania i daje dziecku odpowiedzialność i szansę na zmianę.