• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

4 problemy przedszkolne – rozwiązane!

Możesz się zdenerwować, jeśli nauczycielka Twojego dziecka powie Ci, że uderzył innego klockiem lub plunął na kogoś, ale bierz to spokojnie. „To normalne, by 3- lub 4-latek, który zwykle się dobrze zachowuje, zachowywał się nieakceptowalnie – nawet agresywnie – w przedszkolu”, mówi Rebecca Dingfelder, Ph.D., psycholog dziecięcy z Durham, Carolina Północna. „One próbują zrozumieć, jak dogadać się w grupie, i to często wymaga wielu prób i błędów”. Ponadto dzieci w tym wieku nieustannie obserwują swoje rówieśniki. Jeśli widzą, że jedno dziecko ucieka bez konsekwencji, też chcą to spróbować. Naucz się rozpoznawać typowe niegrzeczności przedszkolaków i pomóż nauczycielce je zatrzymać w zarodku.

1. Wypady złości (Acting Out)

Przedszkolacy łatwo się frustrują, i wciąż nie doskonali używania słów do wyrażania emocji. Dlatego są skłonni do wybuchów rzucaniem rzeczy, uderzaniem, kopaniem, a nawet gryzieniem, gdy są zdenerwowani. Nauczycielka Twojego dziecka prawdopodobnie poradziła sobie z sytuacją natychmiast i dała czas na wystudzenie. Jednak wielu rodziców popełnia błąd, wracając do domu i karząc dziecko za to, co stało się w przedszkolu, mówi dr Dingfelder. „Przedszkolaki – zwłaszcza 3-latki – nie mają silnej pamięci długotrwałej. Jeśli Twoje dziecko uderzy kogoś rano, prawdopodobnie zapomni o tym do popołudnia, i dawanie konsekwencji tylko je zdezorientuje”. Zamiast tego rozmawiaj ogólnie o akceptowalnym zachowaniu („Używaj słów, gdy jesteś zdenerwowany”) i tym, co jest zabronione („Nigdy nie powinieneś nikogo gryźć”). Jeśli zobaczysz te zachowania w domu, zareaguj szybko i konsekwentnie. Stanowczo powiedz dziecku: „Nie, my nie rzucamy rzeczy w ludzi”, i wstaw je do time-outu w ciszej pokoju.

• Kup książki o dyscyplinie w Shop Parents!

2. Ustna fixacja (Oral Fixation)

Dzieci lizą – lub plują na – inne dzieci z ciekawości, by być śmiesznymi, albo bo widziały, jak to robi inny kolega z klasy. „Jeśli nauczycielka powie Ci, że to się stało, powiedz dziecku w spokojny, rzeczowy sposób: ‚Pluwanie to nie dobre maniery i rozprzestrzenia germy’”, sugeruje doradcza Parents Eileen Kennedy-Moore, Ph.D., autorka What About Me? 12 Ways to Get Your Parents' Attention (Without Hitting Your Sister). Przedszkolak, który przyzwyczajony jest do eksplorowania otoczenia ustami, może zjeść wyschnięty plastelinę lub klej. Ale jeśli to się powtarza, to może być sposób dziecka na wywoływanie reakcji u nauczycielki lub innych uczniów. Porozmawiaj z nauczycielką o usunięciu go z klasy, gdy spróbuje włożyć coś brzydkiego do ust, by nie dostał uwagi, której pragnie. Rano przypomnij mu: „Tylko jedzenie idzie do ust”. Jeśli kontynuuje jedzenie dziwnych rzeczy, skonsultuj się z pediatrą. W rzadkich przypadkach to może być oznaka ciężkiego niedoboru żelaza, a nawet pikacji, zaburzenia odchudzania, w którym dziecko rozwija apetyt na nietypowe substancje.

3. Fizyczność (Getting Physical)

Przedszkolaci często przytulają i ściskają się nawzajem zbyt mocno. „Dzieci są ekstrawaganckie i uwielbiają przytulać swoich przyjaciół – ale często nie zdają sobie sprawy z własnej siły ani z tego, że sprawiają innemu dziecku dyskomfort”, mówi dr Kennedy-Moore. Porozmawiaj z dzieckiem o prywatnej strefie i powiedz, że w porządku jest przytulać rodziców i rodzeństwo, ale przyjaciele powinni dostać mniej dotykowe powitanie. Potem wymyśl alternatywne zachowanie, np. uderzanie piątkami (fist-bump) lub machanie ręką. To kolejna okazja, by nauczyć ją o uczuciach i perspektywie innych. Dr Kennedy-Moore sugeruje wyjaśnienie: „Madeline nie lubi mocnych ścisków. To ją dyskomfortuje. Byłaby szczęśliwsza, gdybyś powitał ją piątką”.

• Pobierz tę aplikację stylu wychowawczego!

4. Brak szacunku (Being Disrespectful)

Gdy wydaje się, że Twoje dziecko było niegrzeczne, prawdopodobnie nie miało na celu obrażania. Najprawdopodobniej powtarzało złośliwe lub nieodpowiednie zwrot, które podsłuchało w TV – albo u ciebie. „Mąż i ja mieliśmy wewnętrzny żart, że on nazywa mnie ‚Kobieta’, gdy chce czegoś. pewnego dnia dostałam telefon od nauczycielki syna, że w czasie drugiego śniadania powiedział jej: ‚Kobieta, przynieś mi serwetkę!’”. mówi dr Dingfelder. Wyjaśniła synowi, jak rzeczy, które są śmieszne w domu, mogą nie być odpowiednie w szkole. Jeśli dziecko powie lub zrobi coś obraźliwego – np. nazwie nauczycielkę nazwą – porozmawiaj z nim o języku odpowiednim w klasie. Potem pomóż mu napisać notatkę z przeprosinami, sugeruje dr Kennedy-Moore. „Niech dziecko narysuje obrazek z notatką od ciebie, że jest smutne”. Im więcej rozmawiasz z dzieckiem o jego zachowaniu i stawiasz jasne oczekiwania, tym mniej prawdopodobne, że popełni gafę w szkole i będziesz mieć mniej takich telefonów od nauczycielki.