7-latka nie chce iść spać

Możesz dostarczyć zasoby na dyscyplinę dla 7-latki? Mamy koszmarny problem z nawykami snu córki. Zaczynamy kładzenie spać o 21:00, ale ona bawi się z wymówkami choroby i strachu i wstaje z łóżka wielokrotnie. Zabraliśmy uprawnienia i daliśmy konsekwencje, bez skutku. Pomocy, pomocy, zwariuję.

Porady

Nie jestem pewien, czy Twoim zdaniem „koszmarny problem z nawykami snu córki” oznacza, że córka ma problemy z koszmarami i zwleka z idzeniem do łóżka, czy że jej narzekanie na chorobę i strach przy kładzeniu się spać to „koszmar” problemu dla ciebie. W celu pomocy, zaproponuję kilka sugestii dla obu sytuacji. Po pierwsze, choć ten wzorzec zachowania oczywiscie Cię denerwuje, dawanie konsekwencji i/lub odbieranie uprawnień jest nieodpowiednie i nie pomoże problemowi (jak już widziałeś). Jeśli jest przerażona, czuje się „chora” i/lub ma koszmary, nie robi nic złego – po prostu ma pewne poważne problemy, jak większość dzieci w pewnym momencie, z idzeniem do łóżka. Jasno jest zestresowana i/lub przerażona idzieniem do łóżka, i w wieku 7 lat, jeśli kontynuuje te zachowania mimo kary za nie, naprawdę potrzebuje zrozumienia, a nie więcej kary.

Musisz zbadać z nią w godzinach dziennych, nie w godziny lękowe przed snem, co może ją turbowac... szkoła, problemy rodzinne, które mogła podchwycić, brak czasu spędzonego z rodzicami/przyjaciółmi, niedawny śmierć, wypadek, rozstanie, przerażający incydent, film, program TV itp. Zazwyczaj, cokolwiek jest przyczyną lęków przed snem, koszmarów i „zwlekania” dziecka, jest manifestacją lub kontynuacją rzeczy, które turbowają je w ich codziennym życiu, w godzinach dziennych. Jeśli córka doświadcza i budzi się z koszmarów, upewnij się, że to koszmary, a nie lęki nocne (night terrors). Będzie w stanie porozmawiać z tobą o treści koszmarów, podczas gdy lęki nocne sprawiają, że dzieci budzą się krzycząc, a gdy do nich podchodzisz, nie są w pełni przytomne. Dzieci najprawdopodobniej odpychają fizyczne pociechowanie przy lękach nocnych i budzą się bez pamięci o zdarzeniu.

Podczas gdy powoli dowiadujesz się, co leży u korzeni nocnych lęków i „zwlekania” córki i wstawania, bądź delikatnie uspokajający do niej i fizycznie pocieszający, gdy uspokajasz ją, że pomóżesz jej, by mogła mieć szczęśliwszy czas idzenia do łóżka. Traktuj ją z dobrocią, a nie winą i frustracją. Bądź z nią. Ona nie próbuje sprawić, by Twoje życie było nieszczęśliwe; ona próbuje poradzić sobie z lękami, które ją przytłaczają. Czasem czytanie historii w ciągu dnia o dzieciach, którzy mają lęki nocne i radzą sobie z nimi sukcesem, to dobra rzecz. Możesz też chcieć przeczytać książkę dr Richarda Ferbera, Rozwiąż problemy snu Twojego dziecka, dla dodatkowych pomysłów.

Powodzenia. Twoja małą dziewczynka i ty wkrótce przejdziecie ten grzyb. Jeśli to utrzyma się nieprzerwanie przez trzy lub więcej tygodni, może być dobrym pomysłem skonsultować się z terapeutą dziecięcym.

Previous:

Next: