Kluczowe zasady rodzicielstwa: Relacje ze szkołą dziecka

Od momentu, gdy mają 4-5 lat, aż do 16-18, istnieją pewne podstawowe zasady, które sprawią, że Ty i Twoje dzieci przejdziecie przez edukację szczęśliwiej.

(Fragment z książki „Zasady rodzicielstwa” Richarda Templara)

Szkoła to pakiet kompleksowy

Nie ma idealnej szkoły. Szkoła Twoich dzieci ma kilkadziesiąt, a nawet kilkanaście tysięcy rodziców, i nie ma szans, by wszyscy zgadzali się z tym, co robi szkoła. Gdyby każda polityka musiała zostać zaakceptowana jednogłośnie przez wszystkich rodziców, nigdy by nie ustalili nawet godziny rozpoczęcia zajęć.

Oczywiście będziesz niezgadzać się z pewnymi rzeczami. Ilość zadań domowych, surowość – lub jej brak – kar, głupi mundurek, który muszą nosić, fakt, że zmuszają ich do gry w piłkę, nawet jeśli to nienawidzą, fakt, że zebrania są świeckie, fakt, że zebrania nie są świeckie, nauka hiszpańskiego zamiast niemieckiego, zmuszanie do gry w hale przy deszczu… i tak dalej, i tak dalej.

Nie możesz nic z tym zrobić. Oczywiście możesz zmienić szkołę, ale następna będzie miała tak samo dużo irytujących drobnostek. Będą po prostu inne. Co więcej, nie ma nic, co mógłby zrobić Twój syn – co oznacza, że tylko utrudniasz mu życie szkolne, jeśli zachęcasz go do podważania systemu. Będzie w kłopotach z nauczycielami i prawdopodobnie wyśmiewany od rówieśników. Nie, nie potrzebują sprzecznych komunikatów z domu i ze szkoły.

Kluczem do zrozumienia każdej szkoły jest to, że przychodzi jako pakiet. Są rzeczy, które lubisz, i takie, których nie. Jeśli te drugie przeważają, może warto pomyśleć o zmianie szkoły – to inny temat. Ale dopóki tam jesteś, musisz kupić pakiet jako całość. I to oznacza, że musisz wesprzeć szkołę, nawet w kwestiach, których nie lubisz. Musisz zachęcać dzieci do robienia zadań domowych, nawet jeśli uważasz, że ich za dużo. I możesz musieć zmusić ich do noszenia śmiesznego mundurka, hokeja, lub traktowania nauczycieli z szacunkiem, nawet jeśli oni ich nie szanują.

Broń swojego dziecka

Poprzednia zasada dotyczyła popierania szkoły, nawet gdy nie zgadzasz się z wszystkim. Ale to nie musi byc bezwarunkowe. Musisz ich popierać w ogólnych politykach i systemach, bo to część umowy. Ale mogą pojawiać się sprawy specyficzne dla Twojego dziecka, z których nie zawsze możesz zostawić szkołę do rozwiązania.

Twoje dziecko musi wiedzieć, że jesteś po jego stronie. A gdy pojawią się poważne problemy, Ty jesteś jedynym, kto może bronić jego sprawy – i czasem potrzebują obrońcy. Jeśli szkoła nie robi wystarczająco wobec przemocy, nie rozpoznaje dysleksji, lub konkretny nauczyciel sprawia dziecku zmartwienia – oczywiście musisz zareagować. A dzieci muszą wiedzieć, że jesteś tam, gdy sprawy wykraczają poza ich kontrolę. To po to są rodzice. Alternatywa to to, że dzieci widzą Cię pozwalającym im na dalsze cierpienie.

Czasem trudno jako dorosłemu przypomnieć sobie uczucie bezsilności dziecka. Sytuacje, z którymi teraz radzimy sobie łatwo, były nie do przezwyciężenia, gdy byliśmy mali. I znoszenie czegoś przez kilka miesięcy może teraz wydawać się wykonalne, ale gdy masz 5 lat, a nawet 15, kilka miesięcy wydaje się rozciągać w nieskończoność. Pamiętam ten chory stan, jaki czułem (powtarzalnie) przed lekcją, gdy musiałem przyznać, że nie zrobiłem zadania domowego (znowu). Gdybyś postawił mnie dzisiaj przed tym samym nauczycielem i on spróbował mnie rozdzierać, odwdzięczyłbym się w miarę. Ale wtedy nie potrafiłem. Dzieci są kondycjonowane do autorytetu nauczyciela i nie mają umiejętności ani siły, by walczyć z systemem samodzielnie. Wtedy wkraczasz Ty.

Przemoc rówieśnicza zawsze jest poważna

Znam dziecko na imię Ned, które nienawidzi swojego imienia, bo rymuje się z wieloma rzeczami, a koleżanie z klasy to oczywiście zauważyli: „Ned, Ned, moczy łóżko” to jeden z ich ulubionych śpiewów. Na pewnym (dość patetycznym) poziomie to śmieszne, ale Ned tak nie uważa.

Łatwo rodzicom zlekceważyć takie rzeczy. Mówią dziecku: „Kamienie i kije mogą złamać kości, ale słowa nigdy nie zranią.” Rodzice stosujący Zasady wiedzą lepiej. Oczywiście delikatne drąganie jest lepsze niż codzienne bijatyki za drugie śniadanie. Ale nie wszystkie werbalne drągania kwalifikują się jako delikatne. Mogą być głęboko krzywdzące i szkodliwe.

Jedyna rzecz, która ma znaczenie, to to, jak czuje się Twoje dziecko. Nie ma znaczenia, czy jedno dziecko woła imiona, czy cała klasa. Nie ma znaczenia, czy jeden kopnął w kostkę wczoraj, czy gromada regularnie go bije. Nie ma znaczenia, czy Ty osobiście nazywasz to drąganiem, drąganiem czy bullyingiem. Jedynym sposobem oceny ciężkości problemu jest to, jak mocno czuje je Twoje dziecko.

A jeśli dziecko jest zranione i zdenerwowane, musisz coś zrobić. Chcesz to zrobić, oczywiście. Więc zrób. Zależnie od okoliczności, możesz chcieć porozmawiać z dzieckiem, jak może to obsłużyć, albo porozmawiać ze szkołą. Albo masz inny as w rękawie (legalna zmiana imienia Neda może być nieco drastyczna). Ale musisz dać dziecku do zrozumienia, że jeśli on traktuje to poważnie, Ty też.

Naucz ich stawiać opór

O co chodzi w tej zasadzie? Cóż, jeśli Twoje dziecko jest ofiarą – lub może kiedyś będzie – przemocy rówieśniczej, najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to nauczyć go radzenia sobie z nią, zanim poskutkuje. Wiesz, dlaczego dzieci są ofiarami bullyingu? Za bycie innym. Badacze znaleźli, że 75% dzieci było zestresowanych drąganiem lub bullyingiem dotyczącym wyglądu. Fakt, jeden na pięćschwanołek lub udawał chorobę, by uniknąć drągania o wyglądzie. Przełamujące statystyki, co?

Dwa tradycyjne metody radzenia sobie z bullyami są na skrajnych biegunach. Jedna szkoła myśli mówi, by mówić dziecku, by bijiło z powrotem. Jednak, niezaskoczenie, choć to może zadziałać, częściej prowadzi do eskalacji problemu. Druga popularna rada to ignorowanie, a bully przestanie. To rada, którą dają niektórzy rodzice, bo chcą, by była prawdziwa. Ale nie jest. Wszystkie dowody pokazują, że odwrotne jest prawdziwe.

Jaka więc odpowiedź? Najlepsza szansa Twojego dziecka to wyglądać pewnie siebie, nawiązywać kontakt wzrokowy i rozpraszać bully'ego zmianą tematu. Oczywiście, to nie działa w każdym scenariuszu, ale jeśli dziecko jest naturalnie pewne siebie, ma dobrą samoocenę i dba o wygląd, jest w połowie drodze do bycia nieatakowanym. A Ty możesz dać mu to wszystko zanim spotka swojego pierwszego bully'ego.

Znoś znajomych, których nie lubisz

Czy Twoje dzieci mają znajomych, na których nie jesteś gorąco? Ten dziki w żłobku, który ciągnie inne dzieci za włosy, gdy nikt nie patrzy? Dziewczynka w piątej klasie, która dzień jest najlepszą przyjaciółką, a następnego nie mówi? 15-latek, który chodzi na wagary (i jesteś pewien, że pali)?

Tak, przez całą karierę szkolną dzieci będą mieli znajomych, których byś wolał, by nie mieli. Możesz czuć, że upokarzają Twoje dziecko, albo są „złym wpływem”, kuszą do frechu wobec nauczycieli lub psucia gier. Moja mama nienawidziała znajomych, którzy nie mówili „poprawnie” (problem w południowo-londyńskiej szkole, do której mnie wysłała). Szczęśliwie, nigdy nie dowiedziała się o tym, który nauczył mnie robienie domowych wybuchów w szopie ogrodowej.

Co z tym zrobić? No, zakładając, że przeczytałeś tytuł tej zasady, wiesz, co powiem. To prawda – po prostu znoś to. Twoje dzieci muszą nauczyć się wybierać przyjaciół samodzielnie, nawet jeśli nie lubisz ich wyborów. Muszą samodzielnie zdecydować, gdy dość im Kirstie i jej gorąco-zimna przyjaźń. Albo czy schwanie lekcji z Jakiem podczas francuskiego to dobry pomysł.

I na koniec, ich decyzje sprowadzą się do wartości, które im przekazałeś. To trwa – muszą eksperymentować ze złymi przyjaciółmi, by rozpoznać dobrych. Nie martw się, jeśli w wieku 6 lat wisią z dziczą grupą. Na końcu dobre rodzicielstwo się przejawí.

Zluźnij presję

Twoje dziecko będzie chciało osiągnąć pewne oceny w szkole. Niezależnie od tego, czy to egzaminy, czy ciągła ocena, czy po prostu dla satysfakcji, czy realnie potrzebne do zaliczenia lub dostania na wybrany kierunek – będą musiały zdać, a może i bardzo dobrze.

One to wiedzą. Nauczyciele im o tym mówią. Znajomi im o tym mówią. Same sobie o tym mówią. Nie potrzebują, byś Ty też im o tym mówił. Zbyt duża presja może działać przeciwnie i powodować prawdziwe, czasem poważne problemy psychiczne u dzieci.

Musisz pomyśleć, jak zestresowane są Twoje dzieci egzaminami. Dość prawdopodobne, że już czują presję za mocno, nawet bez Twojego wkładu. Zamiast dodawać presji, dodaj perspektywę. Trudno widzieć daleko za koniec szkoły, gdy jesteś dzieckiem, a Twoja rola to uspokoić dziecko, że w życiu są ważniejsze rzeczy niż osiągnięcia szkolne, i że ludzie, którzy nie zdały egzaminów, tak samo często stają się szczęśliwymi, zrealizowanymi dorosłymi. Tak, jeśli zdadzą dobrze, to wspaniale, ale jeśli nie, świat się nie zawali. Jeśli biedne dziecko jest już pod zbyt dużym napięciem, musisz powiedzieć coś, co zdjmie presję, a faktycznie da mu lepszą szansę na sukces, a nie nerwowe złamanie. A jeśli to oznacza uspokajanie go, że będzie dobrze, co się nie stanie – to zrób.

Previous:

Next: