Określanie stylu wychowawczego
Określanie stylu wychowawczego
Poświęćcie chwilę na pomyślenie o relacji z dzieckiem i Waszym życiu w dawnych czasach, gdy Wy byliście dzieckiem. Potem odpowiedziecie na poniższe pytania. Bądźci szczersi. Nie musicie nikomu tego pokazywać, nikt nigdy nie dowiedzie się (chyba że zdecydujecie się rozblastrykać). To tylko między Wami a Wami:
- Jakie style wychowawcze doświadczyliście jako dzieci?
- Jak Waszych rodziców uczyli Was dobrego zachowania?
- Jak Was dyscyplinowali?
- Czy zawsze uczyli i korygowali Was z gniewem?
- Jak zachęcali Waszą niezależność?
Wypiszcie trzy rzeczy, które zrobili Wasze rodzice, których nie przysparzałoby Wam przyjemności powtórzyć:
Wypiszcie trzy rzeczy, które zrobili Wasze rodzice, których nigdy, ale to nigdy, nawet gdyby krowy wróciły do domu, nie zrobicie swoim dzieciom:
Teraz pomyślcie o Waszym własnym wychowywaniu.
- Jak często krytykujecie dziecko?
- Jak często dajecie konkretne, pozytywne informacje zwrotne?
- W jaki sposób okazujecie dumę i entuzjazm?
- W jaki sposób wpisujecie swoje wartości i etykę?
- Czy „ratujecie” dzieci z trudnych sytuacji, pozwalacie im samodzielnie rozwiązywać problemy, czy pomagacie im w rozwiązywaniu problemów?
- Czy zdarzają się sytuacje, gdy nabijacie gniew przed rozmową z dziećmi, gdy zrobiły coś źle? Wspomnijcie moment, gdy rozmowa z dzieckiem poczuła się bardziej jak konfrontacja.
Chyba że świadomie podejmą inne decyzje, ludzie mają tendencję do wślizgnięcia w te same style wychowawcze co ich rodzice. (Zainternalizowali dyscyplinę rodziców.) Analizując odpowiedzi na te pytania, możecie zacząć myśleć o stylu wychowawczym, który Was ukształtował, i o tym, jak wychowujecie teraz. Możecie zacząć decydować o korekcie stylu. Samopoznanie to sekret, prawda?
„To podejście nie jest moim stylem”
Istnieje różnica między podejściem wychowawczym a stylem wychowawczym. Rodzice mają wszelkiego rodzaju podejścia do wychowywania, i w każdym z nich jest miejsce na dyscyplinę pozytywną. Każda rodzina jest inna, i każda rodzina ma własne wartości i zwyczaje. We wszystkich tych przykładach rodzice są w zasadzie silni i rozsądni, po prostu mają różne sposoby stosowania stylu:
- W rodzinie Joanny wszyscy krzyczą cały czas, i wszyscy zawsze są w pośpiechu.
- Linda rzadko podnosi głos, a jej dzieci wstają pięć minut później niż powinny.
- Dzieci Douga muszą sprzątać pokoje raz dziennie, przed pójściem spać.
- Córka Belindy i Toma ma za zadanie uporządkować pokój raz na sześć tygodni, przed przyjściem pani sprzątającej do wielkiego sprzątania.
- Sarah i Lou płaczą ze synem, gdy przychodzi do nich z rozczarowaniami.
- Tony, syn Dave'a i Lee, został poinformowany, gdzie są plastry. Jeśli to poważny problem, wie, że może zadzwonić do jednego z tatów. W przeciwnym razie zakleja się i wraca do zabawy.
Gdy rodzice mają różne podejścia
