Zagrożenia egocentrycznego zachowania 9-latka – analiza i strategie
Egocentryzm i dziecięce zachowanie to pojęcia nakładające się. Egocentryk stawia swoje sprawy przed innymi. Każdy, kto widział dziecko odmieniające się dzielenia ulubioną zabawką, wie: dzieci naturalnie dążą do egocentryzmu. Dopiero w dojrzewającej adolescencji nabierają doświadczenia i dojrzałości by widzieć korzyści stawiania innych na pierwszym miejscu.
Skala rozwoju emocjonalnego
Rozwój emocjonalny toczy się na skali ciągłej. Nie ma ukrytego przełącznika zmieniającego charakter z egocentrycznego na altruistyczny. Niektórzy dzieci dojrzewają szybciej. Nachylenie krzywej zależy od osobowości, kolejności urodzenia i czynników środowiskowych.
„Łapane, nie uczone”
Wiele umiejętności emocjonalno-relacyjnych jest „łapanych przez dziecko, a nie nauczanych”. Dojrzałość emocjonalna, charakter, umiejętności relacyjne uczą się środowiskowo przez złożone sygnały. Zasady „robić/nie robić” uczymy bezpośrednio, ale umiejętność stawiania innych na pierwszym miejscu to złożona lekcja, której nie da się przekazać werbalnie. Interakcje dziecka zależą od obserwacji domu i grupy rówieśników. Rodzice ułaskawieni, nadmiernie wyczuwający lub niespójni w dyscyplinie tworzą narcystyczne dzieci.
Problemy z samooceną
Przywiązane narcyzm u dzieci wiąże się z niską lub niedorozwiniętą samooceną. Dzieci dojrzewające bez doświadczenia konsekwencji (pozytywnych i negatywnych) rosną bez granic. Dziecko bez granic nie czuje się bezpiecznie i pewnie. Spójne, namacalne granice budują samoocenę – dziecko czuje się chronione i bezpieczne w limitach postawionych przez rodziców i nauczycieli.
Naturalny rozwój emocjonalny
Lata nastolateckie to czas egocentryzmu. Wtedy najlepsi i najgorsi rodzice widzą efekty w osobowości dziecka, gdy ten kluje tożsamość. 9-latek z nadmiernym egocentryzmem może: naśladować starszego rodzeństwa, wyładowywać niepewność emocjonalną, doświadczać wczesnych zmian hormonalnych. W większości przypadków to naturalna część rozwoju.
Proaktywne strategie
Kluby przyrodnicze, drużyny sportowe – wypalanie energii, rozwój fizyczny, nauka balansu między „ja” a „inni”. Organizacje relacyjne: harcerstwo, grupy parafiálne – modelują pozytywne, nie-egocentryczne wzorce. Najważniejsza: konsekwentna dyscyplina domowa – odpowiedzialność za zachowania, nagradzanie dobrych wyborów, egzekwowanie granic i konsekwencji za złe. Dzieci nie nauczą się dojrzałości emocjonalnej przez rozmowy z rodzicami chcącymi być przyjaciółmi. Muszą doświadczyć owoców swoich wyborów, by wewnętrznie przekształcić charakter.
Previous:Jak zatrzymać walki i bijatyki między dziećmi – poradnik dla rodziców
Next:Skutki kar porządkowych na dzieciach – co mówią badania
-
Obecnie mierzymy się z pandemią nowego koronawirusa, która wciąż szybko rozprzestrzenia się w USA i na świecie. W poniedziałek, 21 września, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zanotowała łączną liczbę przypadków w USA na 6 703 698, w tym 198 094 zgon -
Choć telefony i tablety nie zastępują nauki praktycznej, istnieje liczba aplikacji przedszkolnych, które są zabawne i edukacyjne i mogą pomóc wzmocnić umiejętności, które dzieci już znają. Ważne jest wiedzieć, na co szukać. „Ogólnie, świetne aplikac -
Każdy rodzic malucha powie Ci, że przejażdżka z maluchem rzadko jest cicha. Ale przewiń kilka lat, i rodzice często są w szoku, gdy ich niegdyś gadatliwe dziecko nagle staje się ciszym nastolatkiem, który nie potrafi wydobyć więcej niż „dobrze” albo
