Dzieci piszące zdania jako kara

Bardzo mało badań dotyczy tematu pisania zdań jako kary. Istnieją jednak dwa stanowiska. Jedna grupa uważa, że pisanie np. „Nie będę pożuwać gumy na lekcji” jest wysoce skuteczne w odstraszaniu. Druga grupa twierdzi, to tylko sprawia, że dziecko kojarzy całe pisanie z karą.

Badanie naukowe

Studium opublikowane w „The English Journal” wykazało, że większość nauczycieli stosujących tę karę robi to z wygody. 22% zgłosiło „szybkie i łatwe”, ok. 14% uważało to za „łagodną karę”. Jeśli celem dyscypliny jest naprawa zachowania, warto sprawdzić, czy kara pasuje do winy. Badanie kończy wniosek, że potrzebne są dalsze badania, by zrozumieć wpływ tej kary. Innymi słowy: brak realnego dowodu na skuteczność i mała wiedza o wpływie na osoby wykonujące zadanie.

Co mówią nauczyciele

To samo badanie: ok. 41% nauczycieli wiedziało o stosowaniu tej praktyki „czasami”. Ok. 86% nauczycieli zaprzeczało jej. National Council of Teachers of English (NCTE) w 1984 r. uchwaliło rezolucję potępiającą pisanie jako karę. NCTE stwierdziło: „Ta praktyka zniekształca zasady i podważa cele nauczania tej ważnej umiejętności i sprawia, że uczniowie nielubią czynności niezbędnej do ich rozwoju intelektualnego i sukcesu zawodowego”.

Zalety praktyki

Zwolennicy zgadzają się: stosują to, bo działa. Rodzice proszący dzieci o pisanie zdań za złe zachowanie mówią, że technika działa u nich. Jednak jak większość form dyscypliny, metoda może być skuteczna albo nie, w zależności od dziecka.

Ryzyka praktyki

Największe ryzyko: stworzenie dziecka nienawidzącego pisać. Nawet obecni użytkownicy nie wiedzą, czy nie niszczą nieodwracalnie miłości dziecka do pisania. NCTE twierdzi, że pisanie jest zbyt ważną umiejętnością, by ryzykować. Skoro twardych dowodów na korzyści mało, warto rozważyć, czy ewentualne ryzyka są warte ryzyka.

Previous:

Next: