Jak radzić sobie z wybuchami gniewu 3-latka

Małe dzieci płaczą, krzyczą, kopią, biją, rzucają przedmiotami, wstrzymują oddech – to normalny etap rozwoju. To ich sposób na radzenie sobie z frustracją i ograniczoną mową (Colorado State University Extension). Można jednak zminimalizować częstotliwość i intensywność wybuchów.

Instrukcje – krok po kroku

  1. Bądź modelem. Słuchaj uważnie, gdy dziecko zgłasza problem. Jasno powiedz: „Spróbuję to rozwiązać, bo mi powiedziałaś, co nie tak, zamiast krzyczeć”. Stawiaj jasne, adekwatne do wieku granice. Chwal za dobre zachowanie. Ucz empatię – pokaż, jak zachowanie dziecka wpływa na innych. Poznaj limity i triggery wybuchów – unikaj ich. Trzymaj zakazane przedmioty z dala od oczu. Daj wybór i kontrolę nad drobiazgami. Wybieraj walki – mów „nie” tylko przy nieuzasadnionych prośbach.
  2. Zostań spokojny. Przy łagodnym wybuchu, bez zagrożenia dla dziecka – ignoruj lub przekieruj uwagę: zamień zakazany przedmiot na dozwolony, zabierz do innego miejsca, zrób zgrzyb. Przy silnym wybuchu – izoluj na 3 minuty (1 minuta na rok życia) w miejscu spokojnym, ale przyjaznym. Nie rozmawiaj w tym czasie. Zostań obok, jeśli dziecko nie zostaje w „czasie wyciszenia”. Trzymaj, jeśli zagraża sobie lub innym.
  3. Porozmawiaj po burzy. Gdy dziecko się uspokoi, omów: co ją zdenerwowało, jak mogła zareagować inaczej. Jeśli prośba była słuszna, a Ty nie zrozumiałeś przez wybuch – powiedz to. Wyjaśnij: „Gdybyś mi powiedziała, co chcesz, zgodziłbym się. Tym razem nie mogę, ale następnym razem – jak powiesz spokojnie – postaram się pomóc”.