Ucieczka z domu – poważny problem
Kiedy byłeś mały, czy uciekałeś z domu? Może spakowałeś plecak i doszedł do podwórka albo do sąsiada. Ale po chwili zapomniałeś, dlaczego uciekasz, robiło się ciemno – i wróciłeś.
Mamy nadzieję, że to było ostatnie raz, gdy myślałeś o ucieczce, bo ogromna różnica jest między myśleniem o ucieczce (lub przejściem kilka ulic) a rzeczywistą ucieczką.
Ucieczka z domu to poważny problem. Według National Runaway Switchboard (organizacji przyjmującej zgłoszenia i pomagającej dzieciom uciekniętym lub myślącym o ucieczce), 1 na 7 dzieci w wieku 10–18 lat ucieknie w pewnym momencie. W USA na ulicach żyje od 1 do 3 mln uciekinierów i bezdomnych dzieci.
Dlaczego dzieci uciekają?
Przypomnij sobie, jak czułeś się po wielkiej kłótni z rodzicami lub rodzeństwem. Taki gniew i ból mogą popchnąć do ucieczki.
Większość dzieci ucieka z powodu problemów rodzinnych. Niektórzy z powodu jednej strasznej kłótn inni decydują się wyjść bez kłótni – zrobili coś, za co się wstydzą, i boją się powiedzieć rodzicom.
Inne powody:
- przemoc w rodzinie
- rozwód, separacja, nowy ojciec/matka chrzestna
- śmierć w rodzinie
- urodzenie nowego dziecka
- problemy finansowe
- uzależnienia rodziców/dzieci (alkohol, narkotyki)
- problemy w szkole
- presja rówieśników
- niepowodzenia lub odejście ze szkoły
To problemy wielu dzieci i nastolatków – i są sposoby na ich rozwiązanie inne niż ucieczka. Dzieci myślące o ucieczce mogą nie umieć rozwiązywać trudnych problemów lub nie mieć dorosłych, którzy by pomogli. Czasem wielki problem sprawia wrażenie, że ucieczka to jedyna opcja.
Niestety, problemy, których dzieci chcą uciec, zastępują inne – często gorsze – problemy życia na ulicy.
Rzeczywistość ucieczki
Kiedy myślisz o ucieczce, wyobrażasz: brak zasad, rodzic nie nakazuje, brak kłótni. Brzmi super, tak?
W rzeczywistości ucieczka to wszystko, tylko nie frajda. Dzieci i nastolatcy na ulicach stoją przed nowymi problemami: brak pieniędzy, jedzenia, bezpiecznego miejsca do snu, nikogo, kto by pilnował.
Ludzie bez domu i pieniędzy stają się desperacki, robią cokolwiek, by zaspokoić podstawowe potrzeby. Dlatego lądują w ryzykownych sytuacjach, strasznych nawet dla dorosłych. Uciekinierzy częściej angażują się w przestępstwa niż dzieci żyjące w domu.
Dzieci na ulicach często kradną, by przetrwać. Wiele sięga po narkotyki/alkohol, by przeżyć dzień – są zdepresjonowane, czują, że nikt ich nie obchodzi. Niektórzy są zmuszeni do rzeczy, których nie robiliby normalnie, by zarobić. Więcej dzieci z HIV/AIDS i innymi chorobami – bo używają narkotyków dożylnie lub mają niechroniony seks (często za pieniądze).
Profilaktyka ucieczek
Stres jest częścią życia, też dzieci – ale umiejętność radzenia sobie z problemami z pewnością, nadzieją i praktycznymi rozwiązaniami sprawia, że rzadziej uciekają.
By zbudować umiejętności rozwiązywania problemów, spróbuj:
- Poznaj swoje emocje. Zrozum, co czujesz, i nazwij to słowami.
- Wyrażaj emocje. Nie bój się mówić bliskim, co czujesz i dlaczego. Słowami, nie czynami. To dotyczy zwłaszcza gniewu – jednej z najtrudniejszych emocji, bo tak silnej – ale każdy musi nauczyć się wyrażać gniew bez przemocy.
- Znajdź sposób na uspokojenie się po zdenerwowaniu. Może bieg wokół domu, muzyka, rysowanie, wiersze. Cokolwiek bezpiecznego, co pomaga.
- Masz problem? Wymyśl listę rozwiązań. Poproś kogoś o pomoc, jeśli nie masz minimum trzech pomysłów. Dla każdego zapytaj: „Jeśli to zrobię, co będzie dalej?”.
- Szukaj pomocy u zaufanych dorosłych – rodzica, bliskiego krewnego, nauczyciela, sąsiada. Wiedz, na kim możesz liczyć.
Jeśli myślisz o ucieczce
Może wydawać się, że nie ma sposobu na naprawę problemów pchających do ucieczki. Jeśli możesz, powiedz mamie/tacie, jak się czujesz. Muszą wiedzieć, że jesteś zraniony lub boisz się, że nie kochają Cię/nie chcą Cię. Można spróbować razem jako rodzina zmienić rzeczy na lepsze. Czasem rozmowa z terapeutą jako rodzina pomaga.
Jeśli problem to przemoc i zaangażowany jest rodzic – porozmawiaj z nauczycielem/pedagogiem w szkole, rodzicem dobrego przyjaciela, bliskim krewnym, innym zaufanym dorosłym. Niech ta osoba pomoże Ci znaleźć bezpieczne miejsce. Trudno może być ujawnienie sekretu – możesz czuć wstyd lub bać się, że ktoś wpadnie w kłopot, ale pamiętaj: przemoc nigdy nie jest Twoją winą.
Inna opcja: zadzwoń do National Runaway Switchboard: (800) 621-4000. Otwarte 24/7, rozmowa darmowa. Operatorzy przyjmują tysiące rozmów rocznie, wiele od dzieci uciekniętych lub znających takich.
Jeśli Twój chce uciec
Jeśli Twój przyjaciel myśli o ucieczce, ostrzeż go/nią, jak trudno przetrwać na ulicy. On/ona jest przerażony/a i zdenerwowany/a. Bądź wspierający, spraw, by czuł/a się mniej samotny/a.
Przypomnij, że jakikolwiek problem – są inne sposoby radzenia, nawet jeśli teraz nikt z was nie myśli. Dorosły wie, jak pomóc.
Wymaga odwagi, by powiedzieć dorosłemu, że przyjaciel planuje ucieczkę, ale zrób to jak najszybciej. Bycie prawdziwym przyjacielem to nie trzymanie sekretu, gdy może zaszkodzić. To robienie najlepszej rzeczy dla przyjaciela. Ucieczka nie jest rozwiązaniem dla nikogo z was. Tylko prowadzi do większych problemów i niebezpieczeństwa.
-
Po urodzeniu dziecka stoisz przed nowymi wyzwaniami – kluczem do sukcesu jest współpraca z partnerem jako zespół. Oto sprawdzone sposoby na wspieranie się nawzajem i budowanie więzi z maluchem. Rozmawiajcie jak najczęściej o uczuciach, potrzebach -
Gdy już macie dziecko, stanecie przed nowymi wyzwaniami – i ważne, by pracować jako zespół. Oto pomysły na wspieranie partnera i skuteczne budowanie więzi z dzieckiem: Rozmawiaj z partnerem tak często, jak to możliwe o uczuciach, potrzebach i tym, -
Zazwyczaj rodzice i dzieci mają jasno określone role: rodzic opiekuje się dzieckiem, a dziecko skupia się na rozwoju. Czasami jednak role się odwracają, a dziecko staje się opiekunem. Może przejmować odpowiedzialności dorosłych – jak sprzątanie domu
