• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Zalety i wady posiadania utalentowanego dziecka

Dla osób spoza tego świata wychowanie utalentowanego dziecka może wydawać się zazdrościwym zadaniem. Do wielkiego talentu i intelektu towarzyszą wielkie komplikacje, a utalentowane dzieci często zmagają się z problemami, nieznajomymi ich rówieśnikom. Dlatego wychowanie takiego dziecka wiąże się zarówno z zaletami, jak i wadami.

Sukcesy i trudności w szkole

Zaletą jest pewność, że dziecko potrafi doskonale radzić sobie z programem nauczania. Paradoksalnie jednak utalentowane dziecko może mieć problemy w szkole publicznej – szybko się nudzi i ma trudności z skupieniem. Może stracić zainteresowanie, bo nie jest wyzwane ani zmotywowane. Trudno dopasować do niego odpowiednią klasę: choć poznawcze wyprzedza rówieśników, społecznie może być młodszą, co prowadzi do problemów behawioralnych. To z kolei może skutkować niedowładami szkolnymi i sceptycyzmem nauczycieli co do utalentowania dziecka. Alternatywą są prywatne szkoły dla utalentowanych, które są drogie. Zatem, choć potencjał akademicki dziecka to zaleta, wspieranie go w osiąganiu tego potencjału bywa skomplikowane, drogie i trudne.

Perfekcjonizm i dążenie do doskonałości

Utalentowane dzieci często dążą do mistrzostwa. Jeśli wasze dziecko uczy się gry na skrzypcach i samo z siebie chce ćwiczyć, wasza rola rodzica staje się łatwiejsza. Nie musicie go przypominać o nauce – jest niemal niezarządalnie do niej przyciągane. Jeśli jednak to samo dziecko dążące do doskonałości nie może przejść do reszty zadania z biologii, bo wie, że jedno pytanie rozwiązało błędnie, zostaje zablokowane przez perfekcjonizm. Dzieci zmagające się z nim stawiają sobie niemożliwe do osiągnięcia standardy i są narażone na skomplikowane, stresowe problemy behawioralne, które są wyzwaniem dla rodziców.

Atypowe myślenie i wykluczenie społeczne

Wasze dziecko zadziwia głęboką myślą. W wieku czterech lat pyta, co by było, gdyby Ziemia przestała się kręcić, i gdzie kończy się wszechświat. To jedyne dziecko w klasie, które umie grać w szachy, a jego pierwsze słowa to były nazwy liter alfabetu. Jesteście dumni z jego nietypowej wglądów. Jednocześnie martwicie się o jego trudności społeczne. Jego intensywne zachowanie przyciąga pogarda innych dzieci i ma problem ze nawiązywaniem relacji. Wiecie, że pewnego dnia może w unikalny sposób przyczynić się do społeczeństwa, ale najpierw musi przeżyć lata placu zabaw. Wasza współistniejąca dumna i troska to typowy dwustronny miecz wychowania utalentowanego dziecka.

Intensywność emocjonalna

Intensywność emocji często idzie w parze z poziomem intelektualnym. Zawsze są wyjątki, ale ogólnie im bardziej utalentowane dziecko, tym bardziej emocjonalne może być. Dziecko o tyle muzyczności, by płakać przy baladzie, może też łatwiej cierpieć z powodu urazonych uczuć. Może chętnie czytać czasopismo naukowe młodszemu rodzeństwu i szczegółowo wyjaśniać, jak powstają góry, ale gwałtownie się rozczuli, gdy siostra odwróci wzrok. Ta sama wrażliwość, która pozwala mu przyswajać i rozumieć informacje na innym poziomie niż rówieśnicy, sprawia, że nauka zarządzania reaktywnymi emocjami jest znacznie trudniejsza.

Zmęczenie i inspiracja

Dotrzmazywanie intelektualnym i emocjonalnym potrzebom utalentowanego dziecka może być wyczerpujące. Trudno je "przeplanować" i nie potrzebuje tyle czasu na regenerację co inne dzieci. Pragnie nowych bodźców poznawczych i wciąga was w stały wirucie przygód i nieprzygód edukacyjnych. Jesteście bardziej zmęczeni niż przeciętni rodzice, ale z drugiej strony doskonaliście umiejętności gry w karty i wiecie, jak zrekonstruować silnik zabawkowego pociągu zmodyfikowanego przez waszego młodego inżyniera. Wychowanie utalentowanego dziecka może być męczące, ale nigdy nudne.