Rozwój pożądania akceptacji społecznej u dzieci

Pożądanie akceptacji społecznej (social desirability) to potrzeba bycia postrzeganym jako społecznie akceptowalny. Z silnego wewnętrznego pobudzenia do aprobaty, wielu ludzi (świadomie lub nie) fałszuje siebie, prezentując cechy podziwiane przez innych. Ta tendencja ma dla rozwoju dziecka konsekwencje pozytywne i negatywne.

Pożądanie akceptacji społecznej

Termin pochodzi z testów psychologicznych. Badacze zauważyli, że respondenci często udzielają odpowiedzi „społecznie pożądanych”, a nie szczerych. Skala Crowne-Marlowe mierzy tę cechę. Wysoki wynik = mówienie to, co inni chcą usłyszeć, ukrywanie prawdy. Niski = szczerość bez lęku. Testy na Cengage: 2/3 respondentów w środku – zależy im na opinii, ale nie maskują się całkowicie. Pożądanie akceptacji rozwija się w dzieciństwie jako część nauki rozumowania etycznego.

Rozwój moralny

Noworodki myślą wyłącznie o swoich potrzebach. Lawrence Kohlberg nazwał to stadium „premoralnym” – brak rozumowania etycznego. Stadium 2: dobro/zło = bezpośrednie konsekwencje (przyjemne = dobre). Stadium 3: dobro/zło = aprobatą innych. To stadium pożądania akceptacji.

Wczesny rozwój

Gdy dzieci osiągają stadium 3 Kohla, potrzeba aprobaty skupia się na najbliższych: rodzicach, nauczycielach, opiekunach. Chcą, by uważali je za „grzeczne dzieci”. Child Development (2005): dzieci internalizują to, co im się odbija. Aprobatą -> „jestem dobry” -> motywacja do wyborów etycznych. Dysaprobatą -> „jestem zły”.

Późniejszy rozwój

Gdy dzieci rosną i spędzają czas z rówieśnikami, pożądanie akceptacji przesuwa się na grupę rówieśników. Może mieć negatywne skutki. W modelu Kohla ludzie mogą przejść poza potrzebę aprobaty do etyki opartej na zasadach. Child Development: większość rozwijuje stabilne poczucie własnej wartości. Ale dzieci bez pewności siebie kontynuują pragnienie aprobaty rówieśników – nawet kosztem złych decyzji. Pożądanie akceptacji może zachęcać do etyki, ale też uświadamia na negatywny presję rówieśników.