• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Trudności z karmieniem i znalezienie Elizabet

„Potrzebuję pomocy” – wyrzuciłam.

„Nie wiem, co robię źle, ale nie wytrzymam tego dłużej…” – wskazałam na swoje piersi. Musiałam wyglądać strasznie: niezgrzebione włosy, niepasujące ubrania na moim tak niedawno ciążnym ciele, torebki pod oczami wielkości walizek. Ściskałam noworodkę blisko siebie, jej ciemne włosiki wystawały z zimowej czapeczki. Mąż stał za mną, chcąc być jak najbardziej wspierającym, ale baąc się wtrącać w świat kobiety.

Ciemnovłoska, z łagodnymi oczami kobieta stojąca przeze mnie w kuchni pogodnej hali uśmiechnęła się do mnie.

Już się ruszała, zakładając płaszcz i dokończając kawę. Opóźniłam się, ale na szczęście nie za bardzo. Poprowadziła mnie do kanapy i usiadłyśmy razem. Podsuwając górę, gotowa przyłożyć miniaturowe usta córki do piersi, zgrzytałam z anticypacji bólu, którego wiedziałam, że nadejdzie. Łagodna dłoń na moim ramieniu zatrzymała mnie i wskazała, by poczekałam. „Dalej do tyłu, wyprostuj się, nie pośpieszaj” – mruknęła. Żadnej siły, osądu, panowania. Wzięłam głęboki oddech i zatrzymałam się.

Zmagania w pierwszych dniach.

Wszystko zaczęło się, gdy pomyślałam, że drugie karmienie piersią pójdzie łatwiej. Moje pierwsze dziecko było już maluchem, a wspomnienia karmienia zeszły w mgłę bezsenności, przytulania, bólu, strachu i miłości – tego bałaganu, jaki jest wczesne macierzyństwo. Wiedziałam, że było trudno, pamiętałam wizyty położnych i nakładkę na sutek, która chroniła moją piersię przed najgorszym jej wiciokłującym ssaniem. Ale ostatecznie się udało i zakładałam, że tym razem będzie łatwiej.

W domu, po porodzie, nadeszedł ból.

Niestety, pomoc nie – to było moje drugie dziecko, radziłam sobie, wizyty domowe były rzadkie i szybko zanikły… Musiałam to rozwiązać sama.

Siedziałam pochylona na kanapie w dusznej salonie i skręcałam palcami, odliczając sekundy, minuty, za każdym razem, gdy jej małe, głodne usta zamykały się na moim sutku. Gwałtowny oddech, napięcie, czekanie, aż uczucie igieł wbijanych wielokrotnie w skórę mknie. Siedząc tam, myślałam o butelkach i mleku zmodyfikowanym. Ale karmiłam starszą córkę 4 miesiące, nie mogłam dać mniejszemu temu dziecku.

Kontynuowałyśmy walkę.

Próbowałam wszystkiego. Różne pozycje, zdejmowanie z piersi, kładzie na nowo. Próby, by otworzyła szerzej usta. Różne maści. Szklanek wina. Dostałam zapalenie gruczołów mlecznych. Położna przyszła, dzień-dwa przed Bożym Narodzeniem. „Musisz pójść do lekarza jak najszybciej, zanim zamkną na święta” – powiedziała, patrząc na moją czerwoną, opuchniętą piersię. Pomyślałam o prośbie o więcej pomocy, nie tylko przy zapaleniu, ale nie zrobiłam. Wyglądała na pośpieszaną, pewnie miała więcej wezwań przed końcem zmiany. Znowu same.

Moje sutki krwawiły teraz.

Znowu nakładka na sutek. Próbowałam wyciskać między karmieniami. Zajmowało 45 minut, godzinę, by wydobyć na jeden krótki posiłek, a starsze dziecko ciągnęło mnie za nogę, żeby poświęcić jej uwagę. Czułam, że wszystko zaczyna się walić wokół mnie. Chciałam kontynuować, ale każda godzina, każde karmienie to walka.

Wiedziałam, że muszę dostać pomoc, albo rzucę to.

Więc pewnego chłodnego zimowego dnia pojechaliśmy z mężem na drugą stronę miasta, by szukać tego wsparcia, tak desperacko potrzebnego. I tak znaleźliśmy Elizabet – kobietę z reputacją pomagania kobietom jak ja. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale w tym momencie przyjmowałabym kogoś. Wiedziałam, że jestem na końcu linii. Jeśli to nie zadziała, kończę.

Zakręt w dobrą stronę.

Elizabet nie siedziała ze mną długo, pewnie nie więcej niż pół godziny. Skoro spóźniłyśmy się, na pewno miała inne wizyty. Ale została, aż była pewna, że zrozumiałam, co mi mówi. „Nie, zdejmij ją z piersi, zacznij od nowa” – ostrzegła, widząc ból w moich zgrzytających zębach. Wsunęłam mały palec do ust córki, jak kazała, łamiąc ssanie, które przymocowało ją do mojego ciała.

„Teraz nie chyl się do przodu, poczekaj, aż otworzy usta…” – zachęcała Elizabet.

Okazało się, że od początku chodziło o coś prostego: mój sutek nie wjeżdżał wystarczająco głęboko do ust dziecka. Tam, gdzie przednie podniebienie jest chropowate, tył jest gładki i tam powinien się znaleźć. Pokazując mi ten jeden prosty ruch, w tym jak trzymać własne ciało, by to ułatwić, całkowicie odwróciła moją sytuację. Ból nie zniknął natychmiast, sutki nie zagoiły się w sekundę. Ale wreszcie czułam, że skręciłam w dobrą stronę.

Wystarczyła jedna sesja i trochę praktyki, bym mogła dalej karmić, aż sama zdecyduję o końcu.

Elizabet, pewnie, pomogła wielu innym kobietom i pomoże jeszcze więcej, ale nigdy nie zapomnę, jak pomogła mnie.

Szansa, by powiedzieć dziękuję

Lata później spotkałam Elizabet znowu. Wtedy już byłaśmy na tych samych zajęciach – ucząc się, dlaczego dzieci płaczą. Byłam inną osobą: zniknęły niezgrzebione włosy i ubrania, ciało wróciło do normy, skóra nie trzymała już cienieć nieliczonych bezsennych nocy. Nie było zaskoczenia, że mnie nie rozpoznała. Większym zaskoczeniem było to, że ja nie rozpoznałam jej – w minionych latach jej postać w mojej wyobraźni wzrosła. Przeze mnie była zupełnie niepozorną kobietą, dość normalną. Usiedłyśmy w kole na zajęciach.

W przerwie podszłam, by się przedstawić.

„Nie pamięta pani mnie, ale zrobiła pani niesamowitą rzecz kilka lat temu” – powiedziałam. „Gdyby nie pani, rzuciłabym karmienie piersią mojej córki.” Uśmiechnęła się. „Cieszę się” – powiedziała po prostu.

Wiem, że nie pamiętała mnie nawet po tym, jak opowiedziałam o naszym spotkaniu, ale nie miało to znaczenia.

Wczesne macierzyństwo jest trudne, jednym z najtrudniejszych i najbardziej wrażliwych czasów w naszym życiu.

A karmienie piersią to jedna z najbardziej wyzwalających rzeczy w tym trudnym czasie. Często same i izolowane, kontynuujemy walkę. Czasem mamy szczęście i znajdujemy właściwe wsparcie, czasem nie. Mi się udało – byłam jedną z szczęśliwców. Kiedy najbardziej tego potrzebowałam, znalazłam właściwą osobę we właściwym czasie, by mi pomóc. Wydaje się niesamowite, że coś tak prostego jak jedna sesja z jedną ekspertką może tak zmienić sprawy, ale wątpię, bym mogła kontynuować bez wsparcia Elizabet tego dnia.

Jeśli to ty – mam nadzieję, że znajdziesz swoją Elizabet.