• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

5 rzeczy, które dzieją się, gdy Twoje dziecko fatalnie śpi

Przez pierwsze dwa lata życia mój syn fatalnie spał. Jak RZECZYWIŚCIE fatalnie. Czasem myślałam, że może być allergiczny na sen.

Nie będę opisywać wszystkich sposobów, jak my i mąż próbowaliśmy go ułożyć do snu – lista jest wyczerpująca, a wysiłek wyczerpujący. I nic nie pomagało.

To doświadczenie dało mi wspaniałą lekcję pokory w rodzicielstwie – czasem dzieci rodzą się w pewien sposób (moje urodziło się jako fatalny śpiacz) i mimo wszystkich starań i intencji nie możesz ich zmienić. Więc lepiej zacznij przyjmować swój los. W tym przypadku mój los to nie spanie, jak kiedykolwiek. Przez naprawdę długi czas.

Býcie wykończonym brakiem snu to w zasadzie obrząd przejścia nowych rodziców. Ale dopiero gdy zaczynasz czuć się doświadczonym rodzicem, a z jakiegoś powodu Twoje dziecko po prostu nie ogarnia tej magicznej rzeczy zwanej senem – to wtedy w pełni docenisz tę listę. To dla wszystkich mam, które właśnie napełniły kubki kawy (znowu) ale wciąż oblewają miłością swoje dzieci, które fatalnie śpią.

1. Możesz zacząć czuć lęk po zachodzie słońca.

Mimo że moje dziecko mogłoby zostać skategoryzowane jako najgorszy śpiacz w historii wszystkich fatalnych, hop-hop śpiaczy, wciąż niesamowicie cieszyłam się jego towarzystwem w ciągu dnia. Dzieci, zwłaszcza gdy są Twoje, są 꽤 świetnym towarzystwem. Spędzaliśmy dni tak, jak to robią mamy i synki – gulgocząc, cykając, długie spacery, idąc do Targetu, pijąc mleko matki (on) i latte (ja). Mimo że byłam zombiem-mamą, nigdy nie pozwoliłam sobie zapomnieć o wielkiej, ulotnej radości, jaka jest niemowlęctwem.

Jednak im bliżej nocy, tym większy węzeł w żołądku. Nawet nazwałam to „Nocnym Lękiem”, bo nie było innego słowa – bałam się każdej nocy. Większość dlatego, bo wiedziałam, co mnie czeka: mnóstwo obudzeń, pacerowanie, hulakanie, chwytanie i błaganie, błaganie, błaganie dziecka o zasypianie. Płukaj. Powtarzaj.

Mój lęk poszybował po zachodzie słońca każdego dnia, a noce ssały bardziej, niż potrafię opisać. Ale o świcie syn musiał tylko dać mi szeroki, bezzębny uśmiech i jakoś zmobilizowałam się z łóżka i cieszyłam się każdym dniem z nim.

2. Możesz stracić zdrowy rozsądek o 2 w nocy.

Choć to nie była moja najdumniejsza chwila, mąż nigdy nie zapomni, jak „dramatycznie pobiłam własną poduszkę”. Syn ząbkował. Szczęśliwe, agukujące dziecko, którego poznałam i ukochałam, zamieniło się w nieszczęsne, śliniące demona, które nie tylko płakało całą noc – krzyczało. Po czymś, co wydawało się 100. obudzeniem, i kolejną dawką Motrin (dziękujemy Bogu za ten środek), w końcu ułożyłam syna z powrotem do łóżeczka. Wpuściłam się armią po pokój obok, upadłam na łóżko i zanurzyłam w najbłogiejszym, najwygodniejszym śnie.

I DOKŁADNIE 12 minut później syn krzyczał znowu. Straciłam. Rozdźwięk. Rozum.

W chwili, którą można opisać tylko jako chwilową szaleństwem, zaczęłam krzyczeć „Nie mogę! Nie dam rady! Nie mogę! Nie mogę!” wielokrotnie bijąc poduszkę. Czasem po prostu musisz krzyknąć i uderzyć coś. Mąż wyskocił, zapalił światło i obserwował scenę z odciętą rozrywką. Potem poszedł i opiekował się dzieckiem resztę nocy. Strach przed odhaczoną żoną to najlepszy motywator.

3. Możesz dojechać do pracy/żłobka/Starbucksa i nie mieć pojęcia, jak tam trafiłeś.

Znowu, nie jestem dumna, ale gdy wróciłam do pracy po zbyt krótkim urlopie macierzyńskim, a syn wciąż wymagał piersi co 2 godziny całą noc, było mnóstwo razy, gdy wjeżdżałam na parking biurowca z praktycznie zerowym odruchem 45-minutowej dojazdu.

Byłam dosłownie na autopilocie cały dzień. Nie tylko nie pamiętałam dojazdu – cały dzień pracy był rozmyty. Wiem, że dołączałam do telekonferencji, odpowiadałam na maile, czasem nawet nosiłam szpilki, ale robiłam to wszystko w stanie śnieniu, jakiego tylko nowe matki zrozumieją.

Czuję ogromne szczęście, że przełamałam tę fazę ogólnie nienaruszona i bez mandatów.

4. Możesz gadać o swoim śnie, albo jego braku, z kimkolwiek, kto chce posłuchać.

Sen to jedna z rzeczy, które wydają się mało istotne, gdy masz go dostatek. W moim przed-dziecięcym życiu zazwyczaj spać 7–8h w nocy. Myślałam o śnie tylko przy wyjątkowo wyczerpującym dniu lub fatalnej nocy (oba rzadkie).

Potem urodziłam dziecko, które nie spało, i z domino efektem ja też nie spałam. I nagle, obok trzymania tego dziecka przy życiu, sen stał się JEDYNYM najważniejszym aspektem mojego życia. Zostałam z nim zafiksowana. O nim myślałam. O nim GADAŁAM.

Zakładam, że praktycznie każdy, kto mnie poznał w pierwszych dwóch latach po urodzeniu syna, Wiedział, że nie śpię, że jestem wykończona, i jak super byłoby, gdybym mogła spać trochę więcej.

Wiem to, bo jeszcze niedawno pani z pralki zapytała, czy mój syn już śpi. Gdy powiedziałam „Tak!”, jej mąż przebiegł i dał mi high-five.

5. Możesz być przekonana, że to Cię zabi.

Więcej niż raz guglałam „Czy można umrzeć z bezsenności?”. Kilka razy pomyślałam: „Jeśli tej nocy nie wyspam, mogę faktycznie umrzeć”.

Wiem, gdy jesteś w środku, gdy nie pamiętasz, kiedy ostatnio spaś więcej niż 3h z rzędu i dziecko myśli, że 5 rano to ok czas na start dnia – możesz myśleć dość mroczne myśli. Możesz zacząć myśleć, że coś nie tak z Tobą (to na pewno Twoja wina) lub gorzej – że coś nie tak z Twoim dzieckiem.

Jestem tu, by powiedzieć Ci, Mamo, od mamy z dzieckiem fatalnie śpiącym do innej: PRZEŻYJESZ TO. To Cię nie zabi. Może doprowadzi Cię do granicy zdrowia psychicznego; może sprawi, że zapytasz, czy jesteś cięta na macierzyństwo; może sprawić, że będziesz nerwowa, zestresowana, bałaganem na jakiś czas.

Ale oto szalona rzecz.

Gdy Twój fatalny śpiacz zamieni się w rodzaj, trochę, okej śpiacz, i zaczniesz nadrabiać zaległości snu – to wszystko zacznie boleć mniej. Możesz nawet trochę posmiać z mężem w pierwszą porankę, gdy oboje obudzicie się przed dzieckiem (będzie to najlepsza poranka w całym życiu).

A jeśli jesteś jak ja – możesz nawet rozważyć zrobienie tego wszystkiego ponownie.

Nasze kolejne rekomendacje: Przeczytałam wszystkie książki o śnie dzieci, żeby Wy nie musiały