• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wskazówki pomagające dzieciom i nastolatkom przed i po wizytach

Dzieci i nastolatkowie w opiece zastępczej mają sądowo nakazane, regularnie planowane wizyty u rodziców biologicznych, rodzeństwa i/lub innych członków rodziny, o ile taka wizytacja jest uznana za bezpieczną dla dziecka. Należy wziąć pod uwagę bezpieczeństwo fizyczne i emocjonalne. Wizytacja powinna być wystarczająca pod względem częstotliwości, czasu trwania i jakości, by rodzic biologiczny i dziecko mogły utrzymać i wzmocnić swoją relację.

Przed wizytacją

Niektóre przyczyny silnego lęku przed wizytami:

• Wizyta zakłóca codzienną rutynę dziecka. Niektóre dzieci nie radzą sobie z przerwami w rutynie.
• Dziecko czuje przytłaczający pragnienie zobaczenia rodzica biologicznego.
• Dziecko boi się, że wyjście na wizytę oznacza nigdy nie wrócić do domu zastępczego/krewego.
• Dziecko przeżywa ponownie traumę podczas wizyty (może to być subtelne, więc osoba nadzorująca musi być bardzo uważna).
• Dziecko przeżywa ponownie traumę separacji, tym razem bojąc się separacji od rodzica zastępczego/krewego lub od rodzica biologicznego.
• Dziecko wyczuwa lęk rodzica zastępczego/krewego lub rodzica biologicznego.
• Rodzic zastępczy/krewny podważa rodzica biologicznego przed dzieckiem, tworząc zamieszanie i lęk.
• Dziecko boi się nieznajomej osoby zapewniającej transport.

Rodzice zastępcy i krewni mogą pomóc przygotować dzieci i nastolatków do wizyt, poprzez:

• Namiętnienie, by wizyty planowano wokół harmonogramu dziecka (nie w godzinach szkolnych, nie późno w nocy, nie podczas zajęć popołudniowych, nie w czasie snu dziennego, jeśli to możliwe)
• Propozycję, by dziecko było odbierane i zwracane do domu zastępczego (a nie żłobka/szkoły), jeśli to możliwe
• Pomoc dziecku w wyborze przedmiotu przejściowego (np. pluszak, kocyk) i ubrania na wizytę
• Podanie zdrowego przekąski z dzieckiem
• Pomoc dziecku w narysowaniu obrazka lub zrobieniu czegoś, co może podarować rodzicowi biologicznemu na wizycie
• Przypomnienie dziecku, że będziesz tam, by je powitać po powrocie z wizyty
• Transport dziecka na wizytę, gdy to możliwe

Po wizycie

Niektóre przyczyny silnego lęku po wizytach:

• Wizyty są chaotyczne z wieloma rodzeństwem, a dziecko nie dostaje wystarczającej uwagi od rodzica.
• Dziecko ma trudności z zarządzaniem przejściami.
• Rodzic biologiczny okazuje zachowania odrzucające lub brak ciepła wobec dziecka.
• Rodzic nie jest wystarczająco uważny ze względu na własne problemy zdrowia psychicznego lub inne.
• Dziecko przeżywa ponownie traumę podczas wizyty (może to być subtelne, więc osoba nadzorująca musi być bardzo uważna).
• Dziecko przeżywa ponownie traumę separacji i boi się, że nie zobaczy rodzica biologicznego ponownie.
• Dziecko wyczuwa lęk rodzica biologicznego.
• Rodzic biologiczny podważa rodzica zastępczego/krewego przed dzieckiem, tworząc zamieszanie i lęk.
• Dziecko boi się nieznajomej osoby zapewniającej transport.

Rodzice zastępcy i krewni mogą pomóc dzieciom i nastolatkom w powrocie po wizytach, poprzez:

• Osobiście odbieranie dziecka z wizyt lub bycie tam, by je powitać po powrocie do domu
• Spokojna interakcja z rodzicem biologicznym przed dzieckiem
• Ciepłe powitanie („Jestem tak szczęśliwy/a, że Cię widzę”)
• Planowanie czasu na powrót i rytuał powrotu (np. powieszenie kurtki, rozpakowanie plecaka, przekąska, cicha gra, czytanie książki)
• Wpisanie daty następnej wizyty do kalendarza z dzieckiem

Większość dzieci jest transportowana na wizyty i z powrotem przez zatrudnionego kierowcę, a nie przez rodziców zastępczych/krewnych ani pracowników socjalnych. To tworzy początkowy punkt lęku dla dzieci. Kiedy to możliwe, dzieci i nastolatkowie powinni być transportowani przez kogoś, kto o nich troszczy i może być źródłem komfortu podczas przejścia na wizytę i z powrotem – idealnie ich rodzic (zastępczy lub krewny). Alternatywnie, znany dziecku pracownik socjalny może zapewnić transport.