• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak przygotowuję się na depresję popołogową... zanim dziecko się urodzi

Brzmi to do tyłu. Przygotowujesz się na depresję popołogową (DPP) i jeszcze nie urodziłaś? Masz rację. Nie cierpię DPP i nie wiem, czy ją przeznam. Ale jestem zaledwie kilka tygodni od porodu, i jeśli moje wcześniejsze doświadczenie z DPP oraz historia lęku są wskazówką – DPP to coś, z czym będę musiała się zmierzyć tym razem też. Więc, choć wciąż jestem w ciąży i czuję się dość dobrze, robię wszystko, by być gotową.

Oto jak przygotowuję się na depresję popołogową, gdyby zły duch się objawił:

1. Mam zorganizowaną pomoc

Już porozmawiałaś z kilkoma kluczowymi ludźmi (mamą, kuzynką, kilkoma dobrymi przyjaciółmi) i dałam im znać, by czekały na moje telefonu. Będę im dzwonić? Nie wiem. Ale przy pierwszym razie były momenty, gdy musiałam pogadać z kimś TERAZ i szczęśliwie ktoś caso miał czas. To była czysta szczęśliwa przypadłość. Tym razem oni wiedzą, że dzwonek może zadzwonić i są na mojej liście 911 "potrzebuję pomocy, bo nie wyrabiam". Moja lista była łatwa: mama to moja najlepsza przyjaciółka, zawsze pierwsza, do kogo dzwonię, kuzynka też miała DPP (trzy razy!) i wie, co muszę usłyszeć, przyjaciele też mają doświadczenie z depresją. Dla mnie sensowne były ludzie, którzy też walczyli z objawami.

2. Mam aktywności na trudne momenty

Jednym z największych wyzwań pierwszy raz było poczucie uwięzienia w domu. Bałam się wyjść, bo nie wydawało się bezpieczne i nie wiedziałam, co robię. Nie wiedziałam, jak używać fotelika, a wizja idzie z dzieckiem do sklepu (lub gdziekolwiek) wydawała się przytłaczająca i niebezpieczna. Tym razem jestem pewniejsza w roli rodzica poza domem i mam listę aktywności, by wyjść z maluchem, gdy potrzebuję przerwy i świeżego powietrza. Aktywności: spacery (kup świetny wózek... serio, to ratunek. Mój wózek joggingowy był game changerem), jazda do parku, zakupy itp. Mam też kilku opiekunów w gotowości, dostępnych w dzień, by pilnowali starszaka. Nie wiem, czy będę z nich korzystać, ale sama wiedza, że SĄ, gdy jestem overwhelmed i ktoś musi rozrysować syna, bym mogła skupić się na maluchu – to ogromna ulga.

3. Mój lekarz na straży

Już powiedziałam mojemu ginekologowi, że walczyłam z DPP przy pierwszym dziecku i potrzebowałam leków bezpiecznych dla karmienia. Ona wie, że mogę dzwonić w każdej chwili i już omówiłyśmy moje najlepsze opcje. Znowu – nie wiem, czy pójdę tak daleko, ale sama wiedza, że to dostępne, bywa wszystkim, czego potrzebujesz.

4. Dbam o zdrowie

Pracuję nad ruchem i jedzeniem w tej ostatniej części ciąży i kontynuuję po porodzie. Przez ruch rozumiem wolne spacery, nie myślcie źle. Ale ruch i dobre jedzenie to świetne środki na depresję. W ostatniej ciąży pod koniec zleniwałam, co kuszące, gdy jesteś niewygodna, plecy bola, sen to walka, i myślisz "jestem w ciąży... jak mogę jeść syf bez winy, to TERAZ!". Rozumiem, tam byłam. Ale tym razem oko na nagrodzie: zdrowie popołogowe. Muszę być w najlepszej formie psychicznej i fizycznej, by opiekować się dzieckiem tak dobrze, jak potrafię. Zdrowe jedzenie i styl życia to klucz.

5. Będę łagodna dla siebie

W pierwszej ciąży wierzyłam, że wiedza to moc. Czytałam tyle książek, ile dałem radę, i byłam pewna, że nie ma problemu, którego nie rozwiążę moimi zasobami literackimi. Wierzyłam, że odpowiedzi na wszystkie potrzeby dziecka leżą w tych książkach. Teraz wiem lepiej. Pójdę za instynktem przy tym dziecku i wiem, że jako matka intuicyjnie mam lepszy czuł na jego potrzeby niż ktoś, kto nazywa się "szepczącą do dzieci", albo inni eksperci. Po prostu relaks i bycie łagodną dla siebie zdejmuje ogromny ciężar z barków, sprawiając, że czuję mniej presji by wiedzieć wszystko i mieć wszystkie odpowiedzi. Będę musiała poznać swoje dziecko, jak każda nowa mama. Czytanie książek może dać poczucie lepszego uzbrojenia, ale najlepszy sposób na opiekę nad dzieckiem to obserwowanie, uczenie się i dostosowywanie. To klepsz, ale prawda: WSZYSTKIE DZIECI SĄ RÓŻNE!

Kto wie, czy przygotowanie na DPP będzie konieczne.

Naprawdę nie mam pojęcia, czy przeznam DPP z kolejnym dzieckiem. Czas pokaże. Ale te pięć kroków sprawia, że czuję się bardziej przygotowana na najgorszy scenariusz. A bycie przygotowaną na worst case pozwala mi skupić się na magii i cudzie mojego nowego dziecka... najpiękniejszej rzeczy w życiu.

Następnie polecamy: Cierpisz na depresję: Mit "Powinnaś być szczęśliwa"