12 Moeders Delen: Wat Ik Had Gewild Te Weten Over De Postpartumperiode

Na de geboorte van je baby denk je misschien dat je 'klaar' bent. Je hebt je pasgeborene eindelijk in je armen. Je kunt aannemen dat je geest en lichaam snel terugkeren naar 'normaal' en dat je vrij bent van de veel mogelijke ongemakken of symptomen van de zwangerschap. De zwangerschap is voorbij, toch? Niet helemaal. Je bent nu in de vaak intense, soms langdurige postpartumperiode, die vaak het vierde trimester wordt genoemd.

Het Vierde Trimester

Deze postpartumervaring kan enorm verschillen van persoon tot persoon. Terwijl sommigen zich fysiek snel na de bevalling goed voelen, voelen anderen zich zo uitverkocht dat ze nauwelijks kunnen functioneren. De moeders die we interviewden, zeiden dat ze zich geschokt, verrast, boos, eenzaam, onzichtbaar en overweldigd voelden tijdens deze tijd – maar ook zalig en verliefd. Ergens in deze reeks emoties vallen is normaal. Het is ook normaal om zich dag per dag, of zelfs minuut per minuut, anders te voelen.

Wat veel nieuwe moeders in deze periode gemeen hebben, is dat ze zich een beetje voor het blok gezet voelen door een diverse reeks fysieke en emotionele symptomen. De meeste vrouwen zijn niet voorbereid op een aanval van andere heel algemene (en normale) postpartumsymptomen, legt Tamika Auguste, MD, een gynaecoloog uit Washington, D.C. die al bijna twee decennia babys bevalt, uit.

Deze symptomen kunnen onder meer bestaan uit zelfvertwijfeling, frustratie, bloedverlies, obstipatie, humeurswisselingen, nachtzweten, pijn aan de tepels, melkstuiting, babyblues en borstvoedingsuitdagingen.

Het American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) wijst erop dat veel verwachtende moeders onvoldoende informatie krijgen over de postpartumervaring. De organisatie pleit voor meer uitgebreide zorg voor nieuwe moeders in deze periode en verbeterde voorlichting vóór de bevalling over wat je kunt verwachten.

"De postpartumperiode duurt van de bevalling tot acht weken of langer. Voor sommigen duurt het tot 12 weken," zegt dr. Auguste. Zij benadrukt dat deze tijdspanne uniek is voor elke nieuwe moeder en afhangt van factoren zoals medische voorgeschiedenis, zwangerschaps- of bevallingscomplicaties, toegang tot steun en leefomstandigheden.

Tijdens deze periode zijn je hormonen de baas, zegt dr. Auguste, wat verklaart waarom veel nieuwe moeders huilerig, gespannen zijn en het gevoel hebben dat ze niets goed kunnen. Deze emotionele opschudding is heel gemeen en wordt doorgaans babyblues genoemd.

Toch, als het aanhoudt en in de weg zit van dagelijkse activiteiten zoals douchen, eten en uit bed komen, dan is het meer dan babyblues. Vrouwen moeten dan evaluatie en zorg zoeken voor postpartumdepressie, adviseert dr. Auguste.

We spraken met 12 moeders uit heel het land over wat ze hadden gewild weten over deze postpartumervaring – zowel het goede als het slechte. Lees over hun ervaringen en hun nuttige adviezen.

Dana Lawrie

Profiel

  • Wie: Dana Lawrie, 33, Snohomish, Washington
  • Kinderen: Nash (bijna 3), Jax (18 maanden), dochter op komst (uitgerekend november 2021)

Dana's Advies

"De postpartumperiode was niet zoals ik had verwacht, en eerlijk gezegd iets waar ik me niet voor bereid voelde. Ik wist dat ik uitgeput zou zijn, opgerekt en druk. Maar de diepgang van wat die dagen, weken en maanden postpartum zouden zijn, was een verrassing.

Emotioneel vond ik de eerste maanden postpartum heel moeilijk. Ik zeg dat niet om iemand bang te maken, maar omdat ik wou dat iemand eerlijk tegen me was over de worstelingen... zonder een cliché aan het einde toe te voegen, als 'maar het is het beste!' of 'maar het is het allemaal waard!'

Ik wou dat iemand had gezegd dat je op sommige dagen zo moe bent dat je hoofd doortikt en je je volledig in een mist verloren voelt. Je voelt je alsof je niet weet wat je doet, en je overtuigt jezelf dat je alles fout doet – maar dat is niet zo.

— Dana Lawrie

Er is geen handleiding en elke ouder zoekt het uit terwijl we gaan.

Ik dacht dat het me een slechte moeder maakte dat ik er niet van genoot. Ik voelde me vaak eenzaam, maar er was zelden een moment dat ik geen baby aan mijn lijf had. Het was een andere soort eenzaamheid. Een waarin ik me voelde alsof niemand om me heen me kon zien en echt begrip had voor wat er in mijn hoofd vorging.

Ik realiseerde me dat ik andere, gelijkgestemde vrouwen in mijn leven nodig had. Moeders die het niet allemaal voor elkaar hebben en niet bang zijn om eerlijk te zijn over dat. En die mij ook met nul oordeel steunen als ik mijn waarheid deel. Zoek je ondersteunende mensen, of dat nu in het echte leven of online is.

Het andere waar ik wou dat iemand me had verteld, is: ga je eigen tempo. In deze eerste maanden is het enige waar je je om hoeft te maken een gezond, gevoede baby, en een gezonde (ook gevoede) moeder. Alles op aarde kan wachten. Je hoeft niet 'meer' te doen. Geef jezelf alle tijd die je nodig hebt om te genezen en je aan dit nieuwe leven te wennen."

Veniece Lee

Profiel

  • Wie: Veniece Lee, 31, Raleigh, NC
  • Kinderen: Myan (4), Maelyn (pasgeborene)

Veniece's Advies

"Ik herinner me de eerste paar dagen thuis met mijn zoon nauwelijks. Zo moe en 'uit de lucht' was ik. Gelukkig was mijn man de eerste weken er om de slop op te vangen, want mijn lichaam had rust nodig.

Niemand praat over de emotionele achtbaan die je postpartum kunt ervaren. Nadenken of praten over mijn bevallingsverhaal liet me direct in tranen uitbarsten. Ik huilde over elk klein ding, of het nu goed of slecht was. Ik heb me nooit zo onmachtig gevoeld ten opzichte van mijn emoties. Dit gevoel duurde de eerste paar maanden na de geboorte. Ik was niet depressief, maar postpartum PTSD is echt.

Je hoort mensen vertellen over hoe moe je zult zijn met een pasgeborene, maar dat was niet te vergelijken met wat ik ooit had meegemaakt – en ik bleef in mijn studententijd soms 24 uur wakker gewoon voor de lol.

— Veniece Lee

Als eerste moeder was borstvoeding een leercurve. De eerste twee weken waren zwaar. Het doode pijn en daarna begon de clusterfeeding, wat je borsten geen rust geeft om te herstellen van de vorige voeding. Gelukkig had ik een geweldige lactatieconsulent tijdens en na mijn zwangerschap die me waarschuwde. Ze zei: als ik de eerste 2 tot 3 weken doorstand, zou het van de dag de nacht verschillen. Ze had gelijk! Daarna ging het als een speeltje.

Geef jezelf genade! Het is oké als de afwas niet gedaan is en het huis niet blikschijnend schoon. Te veel te snel willen doen kan overweldigend zijn en op de lange termijn fysiek pijnlijk. Delegeer die kleine taken aan je steunsysteem, zodat jij kunt rusten en bonden met je nieuwe baby.

Mijn man en ik volgden tijdens mijn zwangerschap diverse cursussen die erg nuttig en informatief waren. De cursus leerde hem hoe hij me op elk moment kon helpen, van de bevalling tot de postpartumperiode, dus het was voordelig voor ons allebei."

Jimmi Sivia

Profiel

  • Wie: Jimmi Sivia, 29, Greater Seattle Area, WA
  • Kinderen: Atlas (1 maand)

Jimmi's Advies

"Ik ben eerlijk gezegd verrast en nog steeds een beetje terughoudend over hoe goed ik me voel. Tijdens de bevalling had ik geen scheuringen of hechten nodig (halleluja!) en mijn lichaam voelt zich fantastisch. Ik had een tamelijk vreselijke zwangerschap, fysiek. Dus ik weet niet of ik me zo goed voel omdat ik niet meer zwanger ben, of dat mijn lichaam postpartum gewoon bloeit.

Ik had zoveel antepartumangst en depressie, dat mijn naaste vrienden, familie en medische verzorgers me waarschuwden om heel goed op mijn geestelijke gezondheid te letten daarna. Maar tot nu toe is mijn geestelijke gezondheid ook geweldig. Ik voel alsof ik mijn hele leven op dit heb gewacht. De enige problemen die ik ervaar, zijn mijn worstelingen met borstvoeding.

Het moeilijkste deel is mijn onvermogen te borstvoeden. Ik zag een lactatieconsulent en deed zoveel extra moeite om een goed aanleg te krijgen en mijn melkproductie op peil te houden. Ik besloot recent te stoppen met proberen, omdat het te traumatisch voelde en ik mijn geestelijke gezondheid zieke zag gaan.

Ik heb altijd gehoord dat sommige vrouwen gewoon niet kunnen borstvoeden. Maar ik had nooit gedacht dat ik een van die vrouwen zou zijn. Ik had insulineresistentie vóór de zwangerschap en werd nooit geïnformeerd dat endocriene problemen de melkproductie kunnen beïnvloeden. Ik vind het belangrijk om te weten dat soms je baby niet wil drinken, je melkproductie laag is, of onderliggende gezondheidsproblemen die capaciteit beïnvloeden – en dat dat oké is.

Ik ging heen en weer tussen het gevoel van ontoerekeningsvatbaar en gebroken en het accepteren dat ik voornamelijk flesvoeding gaf. Aan het einde van de teller is mijn baby gevoed, bloeit en gelukkig en dat is alles wat telt.

— Jimmi Sivia

Zorg dat je een stevig steunsysteem en medische verzorgers hebt waar je absoluut op vertrouwt. Je kunt altijd van verzorger wisselen en je kunt altijd je steunsysteem kiezen. Zorg dat ze jouw en je baby's belangen voorop stellen en je niet dwingen tot dingen waar je je niet mee comfortabel voelt of niet toe bent. Ken je grenzen, eer je lichaam en bescherm je geestelijke rust. Je moet gezond zijn om voor je baby te zorgen."

Ashley Ferrel

Profiel

  • Wie: Ashley Ferrel, 35, Dallas, TX
  • Kinderen: Margot (4), Ford (9 maanden)

Ashley's Advies

"Mijn postpartumervaring met mijn dochter (mijn eerstgeborene) was onverwacht moeilijk. Ik had gepland en voorbereid op een natuurlijke ziekenhuisbevalling met zo min mogelijk interventies. Toen ze de non-stress test op mijn 40-wekenafspraak niet haalde, was het recht op naar de afdeling bevalling voor een inleiding die resulteerde in een spoedkeizersnede.

Gelukkig werd mijn dochter gezond geboren en we hadden een tamelijk gemakkelijke borstvoedingservaring. Maar het gevoel van mislukking dat ik voelde omdat mijn bevallingsplan uiteenving, was best intense.

Fysiek had ik 14 uur geweeerd en daarna een keizersnede, dus mijn lichaam had veel doorgemaakt. Emotioneel had ik babyblues en worstelde ik met de overgang naar moeder van een pasgeborene.

Toen de laatste bezoekers vertrokken, voelde ik me diep eenzaam voor een tijdje.

— Ashley Ferrel

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik een geweldig steunsysteem had, door lid te worden van een steungroep voor nieuwe moeders. Het is geen overdreven te zeggen dat die groep me redde. En mijn man is een geweldige partner – ongelooflijk empathisch en een goede luisteraar. Ik voelde altijd dat we er samen in zaten.

We vonden uit dat we weer zwanger waren in januari 2020 en toen gebeurde de COVID-19-pandemie. De bevalling van tevoren plannen maakte mijn postpartumervaring zo veel beter! Ik wist wat ik fysiek en emotioneel kon verwachten, ik kon me richten op bonden met [mijn baby] in plaats van mezelf te vellen voor 'mislukken' bij de bevalling.

Iedereen vertelt je over [slaaptekort], maar tot je het zelf ervaart, kun je het echt niet weten. Het beste deel voor mij was de slapende babyknuffels en het wonder en de vreugde van nieuw leven.

Het is voor gelijke delen uitputting en pure magie. En als het niet makkelijk of natuurlijk voelt, is dat oké en eigenlijk normaal.

— Ashley Ferrel

Er zijn meerdere 'juiste' manieren om voor jezelf en je baby te zorgen. Leer je intuïtie te vertrouwen en vind een ritme dat voor jou werkt. Wees vriendelijk voor jezelf en oefen zelfcompassie. Deze levensfase is geweldig, maar het is hard! Maak het niet harder door hard tegen jezelf te zijn."

Meagan Mason

Profiel

  • Wie: Meagan Mason, 38, Atlanta, GA
  • Kinderen: Madison (5 maanden)

Meagan's Advies

"Mijn postpartumervaring was uitdagend, zowel fysiek als mentaal. Ik dacht dat mijn geplande keizersnede zou lijken op mijn myomektomie (operatie om een myoom te verwijderen). Ik wist dat ik weer een pijnlijke buikinsnede zou hebben. Ik wist dat ik klemende windpijn zou hebben. Ik wist dat ik vaginale bloedverlies zou hebben. Ik dacht: 'Ok, geen probleem!' Maar het grootste verschil tussen de twee operaties is dat ik deze keer een pasgeborene mee naar huis nam die mijn zorg nodig had.

Ik voelde me zo machteloos wanneer het aankwam om voor mijn dochter te zorgen.

— Meagan Mason

Als moeder is je eerste reactie om op te springen en te helpen als je je baby hoort huilen. Veel keer kon ik mijn dochter nauwelijks oppakken of zelfs borstvoeden. Gelukkig was mijn vrouw er om een aantal dingen te doen die ik niet kon, maar het veroorzaakte wel verdriet.

De eerste drie weken postpartum kan ik zeggen dat ik 'babyblues' had. Na veel gebed en meditatie kon ik uit die fase komen en weer de zuivere vreugde van moederschap ervaren.

Het beste deel van mijn postpartumervaring was uiteindelijk mijn baby in mijn armen te hebben. Om eindelijk te kunnen kussen, knuffelen en vasthouden een mens die je hebt gecreëerd, is echt een onbeschrijflijke ervaring. Woorden kunnen de direct vreugde en geluk niet beschrijven die ik voelde.

De meest uitdagende facette van mijn postpartumervaring is het afvragen of ik alles goed doe. Ik veroorzaakte mezelf veel stress en spanning door de perfecte ouder te willen zijn in plaats van mezelf ruimte te geven om te leren wat het is om een geweldige moeder te zijn.

— Meagan Mason

Ik denk dat wanneer mensen het over het borstvoedingsproces hebben, ze het verromantisen. Ik wou dat iemand me had verteld dat het soms makkelijk is, maar andere keer extreem frustrerend. Ik wou ook dat iemand had vermeld hoe pijnlijk aanleggen kan zijn.

Vaak was ik in tranen omdat de pijn onhoudbaar was. Uiteindelijk leerde ik dat moedermelk geweldig is, maar een goed gevoede baby is het beste, of het nu van moedermelk of flesvoeding komt.

Het beste advies dat ik zwangere moeders kan geven is: wees geduldig met jezelf. Als nieuwe moeders hebben geen van ons dit ding genaamd moederschap uit de hand. Weet dat je fouten zult maken onderweg en dat dat oké is.

Je lichaam heeft net een wonder verricht, dus laat het rusten en genezen.

— Meagan Mason

Daarnaast: sta open om hulp van anderen te accepteren, onthoud dat je maar één persoon bent. En laat niet toe dat iemand je vertelt hoe je je kind moet opvoeden. Zelfs als je dingen uitvindt terwijl je gaat, weet je uiteindelijk wat je moederinstinct je vertelt – luister daarnaar. Je weet beter dan iemand anders wat het beste is voor je kind.

Onthoud je hormonen zijn hoog, dus je kunt een scala aan emoties per dag voelen. Één dag ben je gelukkig, de volgende dag verdrietig. Wees gerust, je wisselende gevoelens zijn allemaal normaal. Weet dat je het geweldig doet en je baby houdt van je en waardeert je daarvoor!"

Lauren Marciante

Profiel

  • Wie: Lauren Marciante, 27, Boca Raton, FL
  • Kinderen: Savannah (14 maanden)

Lauren's Advies

"Ik had een keizersnede op 35 weken. Ik had een tamelijk gemakkelijk herstel: ik was een tot twee weken erg pijnlijk, maar op drie tot vier weken postpartum was ik klaar om [voorzichtig] terug te keren naar mijn gewone leven. Op zes weken voelde ik me helemaal prima en liep ik zelfs een rondje in de buurt.

Emotioneel was ik op wolken. Ik had echt verwacht dat ik postpartumdepressie zou krijgen, maar ik voelde het exacte tegenovergestelde. Ik denk dat ik zo vol adrenaline was en zoveel energie had in de eerste maanden.

Ik denk dat de postpartumhaaruitval het meest verrassende deel was voor me. Ik had erover gehoord, maar ik ervoer het pas om de zeven maanden postpartum. Ik dacht dat ik erbuiten was, dus toen ik ineens veel haar verloor en overal babyhaartjes rechtop stonden, was ik in totale schok en ontzetting.

Ik was me ook niet bewust van hoe eenzaam het is om nieuwe moeder te zijn.

— Lauren Marciante

Terwijl ik mijn man en onze families om me heen had, voelde het nooit alsof iemand echt begreep wat ik aan het ervaren was. Het is moeilijk om te gaan van een onafhankelijk persoon die kan doen wat ze wil, wanneer ze wil, tot ineens een baby de meeste tijd aan je vastzit.

Doe wat je moet doen om je dag door te komen. Sommige dagen gaan snel voorbij, andere slepen zich. Het is oké om de hele dag op de bank te zitten of door je telefoon te scrollen tijdens rustmomenten. Het is ook oké om de drang te voelen om het huis blikschijnend te maken voordat er bezoek komt.

Zelfzorg is zo belangrijk! Je kunt niet de beste moeder voor je baby zijn als je niet de beste voor jezelf bent.

— Lauren Marciante

Zoek een gemeenschap van andere nieuwe moeders om je ervaringen mee te delen en waar je advies kunt vragen. Ik vond een Facebookgroep van steunende, niet-oordelende moeders uit heel het land die allemaal babies hadden binnen een maand van de mijne. Het internet is vaak een eng en oordeelende plek, maar er zijn ook zakjes zonneschijn."

Rachael Lucille

Profiel

  • Wie: Rachael Lucille, 32, Portland, OR
  • Kinderen: Jett (9), Mia (4)

Rachael's Advies

"Fysiek en emotioneel was mijn eerste postpartumervaring erg goed. Ik had veel thuisondersteuning van mijn moeder en kon me goed fysiek herstellen, zonder veel meer te doen dan voor mijn nieuwe baby zorgen. [ Toen ik] terug ging werken, werd ik goed ondersteund en voelde ik me niet overwerkt. Ik had genoeg steun elders, zelfs zonder steun van mijn kindsvader.

In 2017 waren zowel mijn fysieke als emotionele ervaringen moeilijk. Ik verzorgde 2 jonge kinderen; mijn toen 5-jarige zoon en 6-jarige stiefzoon, plus de nieuwe baby. Ik kreeg geen tijd om me te richten op mijn bond met de baby, en dingen waren erg chaotisch.

Emotioneel had ik niet overwogen dat postpartumdepressie mij kon overkomen. Ik probeerde gewoon voor iedereen alles te zijn. Dit eindigde in een 2-jarige burn-out. Mijn fysieke herstel duurde ook veel, veel langer en al dit onderbrak de bond met mijn pasgeborene. Ik verloor alle zin in wie ik was. Een van de meest consistente gevoelens die ik tijdens die tijd had, was boosheid en wrok.

Vraag om, of eis zelfs, steun. Het is geen teken van zwakte. Jij en je kind zullen er beter af zijn. De prioriteit moet zijn bonden met je baby na de geboorte, niet haasten om dingen 'terug naar normaal' te krijgen.

— Rachael Lucille

Soms moet je mensen herinneren hoe groot een ding het is om een nieuwe baby te hebben die voor alles op je rekening is en hoe groot een ding het is om negen maanden een mens te dragen en te laten groeien. Je moet prioriteit geven aan focus op jij en je baby's bond en herstel.

Omgeef je met mensen die je zullen steunen, en in dat seizoen van je leven, overbelast je niet voor degene die je niet steunen. Die periode komt maar één keer per zwangerschap voor. Als het onprettig is, moet de focus liggen op vreugde vinden en het prettiger maken. Als het prettig is, geniet ervan!"

Estefania Badillo

Profiel

  • Wie: Estefania Badillo, 27, Houston, Texas
  • Kinderen: Mateo (23 maanden), Lucía (3 maanden)

Estefania's Advies

"Als ik mijn postpartumreis in één woord zou moeten beschrijven, zou het ongeloof zijn. Ik kon niet geloven hoe weinig ik over postpartum wist. Dat was het meest uitdagende deel voor me. Ik voel me echt geblind door Moeder Natuur, omdat er niet genoeg van tevoren over wordt gesproken voordat je het ervaart.

Ik was verrast dat het überhaupt met een reeks symptomen kwam. Ik was me niet bewust dat ik door de babyblues zou gaan. Ik ignoreerde die gevoelens en ze ontwikkelden zich tot postpartumdepressie. Mijn gebrek aan kennis en opvoeding leidde me na mijn eerste zwangerschap naar een donkere weg. Het mooie deel was mijn kleine mensjes vasthouden. Dat doet mijn hele wereld stilvallen.

Mijn fysieke ervaring was erg moeilijk omdat ik een spoedkeizersnede had voor mijn eerste kind en nog een keizersnede voor mijn tweede. Ik had zes weken chirurgisch herstel. Het was erg moeilijk om te lopen, te buigen of zelfs mijn eigen baby vas te houden. Ik was beperkt tot liggen in bed of heel langzaam lopen, naast alle andere symptomen van bevallen, zoals bloedverlies, obstipatie, maagpijnen en meer.

Wat het emotionele deel betreft, was ik overweldigd. Natuurlijk zegt iedereen dat je ongelooflijk gelukkig moet zijn en dat het de beste dag van je leven zou moeten zijn. Maar dat is niet altijd het geval. Ik voelde me machteloos, hopeloos, ongeduldig, moe en eenzaam. Het is erg verwarrend, omdat de verwachtingen aan een nieuwe moeder erg hoog zijn.

Ik wou dat ik geëduceerd was over hoe ik mezelf mentaal en fysiek kon verzorgen, meer dan alleen een 10-minutelijk routinegesprek met een verpleegkundige net voor je het ziekenhuis verlaat, terwijl je miljoenen formulieren ondertekent en je zorgen maakt over je 3-daagse baby.

— Estefania Badillo

Ik dacht dat postpartum letterlijk betekende: na het bevallen en de dagen dat je in het ziekenhuis bent, maar het gaat verder dan dat. Ik wou dat iemand me had verteld dat je je niet 'normaal' of terug naar je oude zelf voelt tot zes tot negen maanden na de bevalling. Overweeg ook therapie vóór en na de bevalling, zelfs als je je goed voelt. Levensovergangen zijn moeilijk en het is altijd fijn om iemand te hebben om mee te praten.

Vrouwen mogen niet in de reis van moederschap gaan zonder bewust te zijn van postpartumdepressie en angst. Vrouwen mogen zich niet eenzaam voelen. Het zou zeker niet iets moeten zijn waar vrouwen zich voor schamen. Het hoort bij moederschap. We zijn er nog ver van verwijderd, maar ik hoop op een toekomst waar er geen 'bounce back'-cultuur is. Waar [in plaats daarvan] vrouwen gevierd worden voor de lichamen die mensen scheppen.

Ik wou dat ik had geweten dat het vierde trimester over jou gaat. Ik kan dit niet genoeg benadrukken.

— Estefania Badillo

Zelfzorg moet nummer één op je takenlijst staan, mentaal en fysiek. Je hormonen en lichaam proberen terug te keren naar [pre-zwangerschapsniveaus] en je moet geduldig zijn met je lichaam. Sommige dagen zullen harder zijn dan andere. Op die harde dagen moet je jezelf een beetje meer liefde geven.

Het beste advies dat ik kreeg was: 'Je kunt niet uit een leeg glas gieten.' Als nieuwe moeder zijn er valse verwachtingen die komen uit de media, stereotyperingen en zelfs je eigen cultuur. Vergeet al die dingen en doe wat voor jou goed voelt."

Darlie Hugill

Profiel

  • Wie: Darlie Hugill, 33, Toledo, OH
  • Kinderen: Kari (11), Kohlton (3)

Darlie's Advies

"Ik kreeg mijn dochter toen ik 22 was (ze is nu 11). Ik had geen idee wat ik kon verwachten en zat onder zoveel stress dat ik slaapwandelde. [De postpartumperiode] was erg uitdagend voor me. Het slaat je letterlijk als een ton zwaarte. Ik had zeker de babyblues en PPD. Ik worstelde omdat de focus niet meer op mij lag, alles wat iedereen bezighield was de baby. Pas toen mijn vriendin me vertelde dat ik anders deed, ging ik hulp zoeken.

Spoel vooruit naar mijn zoon. [Het was een] totaal andere situatie. [Geen] PPD; ik voelde me geweldig. Deze keer zwol ik overal op na hem te hebben gekregen, wat de dokter me vertelde normaal was. Ik vind dat het veel moeilijker was om af te vallen na mijn zoon. Het is nog steeds een worsteling.

Het herstelproces is niet mooi.

— Darlie Hugill

Ik ben blij dat wij als maatschappij beginnen te normaliseren de niet-zo-mooie delen van het leven na de baby. En ook het gebrek aan slaap. Er is geen manier om dit licht te zeggen: Je zult niet slapen. Let gewoon op de tekens van PPD en wees ervan bewust. Neem ook tijd voor jezelf. Het is moeilijk als de baby klein is, want het is moeilijk ze de eerste paar maanden achter te laten.

Maar als je klaar bent, maak die tijd voor jezelf. Het is heel belangrijk. Maak ook tijd voor je partner, want die relatie kan ook gespannen raken."

Erin DeLaney

Profiel

  • Wie: Erin DeLaney, 35, Portland, OR
  • Kinderen: Octave (9), Bijou (7)

Erin's Advies

"Ik heb twee dochters en beide bevallingservaringen waren werelden van elkaar verwijderd. Ik reageerde intense toen mijn eerste bevalling niet ging zoals geplond, ondanks dat ik negen maanden lang had gezegd dat ik volledig met de vloeistof mee zou gaan en vertrouwen zou hebben in wat voor ervaring we ook nodig zouden hebben.

Mijn eerste bevalling was ingeleid en gemedicineerd in een ziekenhuis en mijn tweede was ongemedicineerd thuis. De tweede keer had mijn lichaam een makkelijkere tijd om te genezen. Ik voelde dat mijn emoties meer in balans waren en ik had minder verwachtingen aan mezelf postpartum. Dit hielp echt zowel mentaal als fysiek.

Ik stopte zoveel gedachte en intentie in zwangerschap en bevalling dat ik in schok was en onvoorbereid voor al de gevoelens daarna.

— Erin DeLaney

Ik was geschokt hoe moe ik was. Elke emotie voelde versterkt, wat mooi was toen ik vreugde en dankbaarheid ervoer, en moeilijker toen ik angstig of uitgeput was. Ik had gedacht dat ik alleen wilde zijn, met alleen ons gezin, om te bonden met onze nieuwe baby. Maar ik was verrast hoe dringend ik alle hulp nodig had en wilde.

Op dat moment was ik erg hard voor mezelf over de moeilijke emoties die opkwamen. Ik herinner me dat ik me voelde alsof ik mezelf en al die mensen die me vertelden wat een geweldige moeder ik zou worden, had getegengewerkt, toen ik moe en ongeduldig was met een huilende baby om 2 uur 's nachts. Slaaptekort verandert je brein en ook al die emoties na de bevalling.

Allemaal omdat ik knorrig was van het vaak wakker worden en misschien niet elk moment kon genieten als ik slaapgedeprimeerd was, maakte me dat niet tot een slechte moeder. Het maakte me mens.

— Erin DeLaney

Neem alle hulp die aangeboden wordt, en vraag dan om alle hulp die je nodig hebt. Geef jezelf toestemming om elk gevoel onder de zon te voelen. Het is van jou, en het is er je iets te leren. Voel het en laat het dan los. Onthoud dat alles tijd kost. Vooral wennen aan je nieuwe lichaam en baby.

Beweeg langzaam en zorg voor jezelf. Het is geen eerteken om te zien hoeveel je kunt bereiken na het bevallen. Je zult deze rustige tijd nooit terugkrijgen, dus geniet ervan en slaap wanneer je kunt!"

Kelli Adams

Profiel

  • Wie: Kelli Adams, 34, Houston, TX
  • Kinderen: Mason (2)

Kelli's Advies

"Mijn fysieke postpartumervaring was uitdagend. Ik had een spoedkeizersnede vanwege koorts. Herstel daarvan maakte dingen moeilijker te managen. Ik kon twee weken na de operatie niet traplopen of mezelf ergens naartoe rijden.

Ik wist dat mijn hormonen overal waren, dus ik had huilmomenten en gevoelens van mislukking op momenten, maar ik wist dat het tijdelijk was. Dus ik ging gewoon door met de dagelijkse gang van zaken. Mijn steunsysteem was erg goed in me gemotiveerd te houden, zelfs toen ik me voelde alsof ik niet genoeg deed. Een liefdevol en ondersteunend dorp is zo cruciaal.

De zwelling die ten minste een week postpartum aanhield, vang me verrassend. Sociale media en het internet laten je denken dat herstel naadloos verloopt en dat er zeldzame gevallen zijn van langzaam herstel. Ik was zeker een van de langzame herstelgevallen. De nasleep van een kind krijgen is moeilijk. Het herstel en wat er allemaal gebeurt tijdens het herstel, had erg nuttig geweten te zijn.

Slapen als de baby slaapt: ik had het gehoord, maar implementeerde het niet echt zoals ik had moeten.

— Kelli Adams

Onthoud altijd dat je doet wat het beste is voor je kind. Mensen kunnen de hele dag advies geven, maar [als moeder van de baby, heb jij] het laatste woord. Vertrouw op je buikgevoel en instinct. Het is ook oké om fouten te maken. We leren allemaal op het werk met ouderschap. Je kind zal je niet minder liefhebben en jij bent de beste voor hen, wat er ook gebeurt.

Als je je neer voelt, mag je je momentje nemen, maar blijf er niet in zitten. Sta op en moedig jezelf aan en begrijp dat emoties en hormonen allemaal tijdelijk zijn. Dit zal ook voorbijgaan."

Jessie McCarty

Profiel

  • Wie: Jessie McCarty, 28, Vancouver, WA
  • Kinderen: Briar (4), Zeke (2)

Jessie's Advies

"Ik was erg bewust bezig met het voorbereiden van zowel mijn lichaam als mijn geest voor de bevalling. Ik voel dat dat mijn vermogen om me redelijk snel goed te voelen, sterk heeft beïnvloed. Ik deed veel voorbereiding met bewuste taal en positieve affirmaties ('ik ben geschapen om een baby te baren', 'deze wee helpt me mijn baby op aarde te brengen', 'ik kan moeilijke dingen doen'). Ik werkte ook uit tot mijn uitgerekende datum, allemaal laagbelastend, langzame beweegingen gericht op algehele kracht.

Verkeerd me niet, er was nog een hersteltijd, maar over het algemeen voelde ik me goed en alsof mijn lichaam snel genees. Ik was verrast hoe vredig het was. Mensen zijn snel om je te vertellen dat babys je 's nachts wakker houden… maar niet hoe relatief makkelijk pasgeborenen kunnen zijn! Eerlijk gezegd, was dat vierde trimester mijn favoriete seizoen – in bed, de hele dag, rustend, en de nieuwe baby opzuigend. Het is niet allemaal slecht! Het is een heel liefdevol seizoen.

Weet dat je lichaam niet direct terugkeert naar wat het was vóór de baby. In feite zul je waarschijnlijk nog een paar weken postpartum nog een behoorlijke buik hebben. Dit is normaal! Je hebt net negen maanden een baby gedragen en het daarna gebaard. Hoe ongelooflijk! Kijk naar je lichaam door een lens van dankbaarheid voor het wonderbaarlijke dat het zojuist heeft gedaan.

Bereid zoveel mogelijk voor (en steun op je familie of gemeenschap om je heen) zodat je echt kunt afremmen en gewoon in het moment kunt zijn tijdens die tijd. Zorg voor gemakkelijke maaltijden, laat familie of vrienden je helpen wanneer ze dat aanbieden (en wees niet verlegen als ze vragen of er iets is wat je nodig hebt). Beweeg langzaam en rust. Laat de afwas ophopen (of huur iemand in om je die eerste maand te helpen opruimen!). Het gaat zo snel voorbij.

Ken je opties en doe je onderzoek – elke bevalling, elk lichaam, elke baby is anders.

— Jessie McCarty

Krijg een doula. Ze zijn toegewijd aan het helpen je geest voorbereiden op en tijdens de bevalling. Vind een verloskundige of gynaecoloog waar je echt met klikt. Voel je niet slecht om er een 'te vuren' met wie je niet klikt. Je zult er bijna een jaar mee samenwerken! Het is belangrijk om iemand te hebben die je voelt dat aan jouw kant is, voor je, en om je geeft."

Previous:

Next: