• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe ik mijn schuldgevoelens rondom borstvoeding overwon

Mijn strijd met schuldgevoelens

Ik zat bewegeloos, mijn pasgeborene in mijn armen, de wanden van de ziekenkamerscannerend in een slaapgepeinste daze. Het was één dag postpartaal en de vierde keer dat ik de verpleegkundige had gevraagd de lactatieconsulent te bellen. Toen ze aankwam, gaf ze me een warme, doch lichtbezorgde glimlach, vraagend waar ze mee kon helpen.

"Ik... ik weet gewoon niet wat ik doe," zei ze. Ze instrueerde me, nogmaals, hoe mijn dochter goed kon aanklikken, en opmerkte dat ik "prima bezig was." Was ik dat wel? Behalve het baren, was het enige wat ik voelde dat ik tot nu toe had bereikt, succesvol van het bed naar de badkamer gaan op mijn eigen kracht.

Voor mij was de wens om borstvoeding te geven anders dan alle andere. Negen maanden lang had ik een visie van hoe het zou zijn, en de seconde dat ze mijn eerste dochter op mijn borst legden, veranderde alles. Haar kleine mondje opende en sloot, zoekend naar de voeding die alleen ik kon geven, en ik had geen flauw benul hoe ik dat moest doen. Ik wilde dat het bijzonds was, niet stressvol. Ik wilde dat het binding gaf, geen last.

De fysieke pijn die ik voelde, manifesteerde zich als emotionele tumult, creërend een touwtrekken tussen mijn geestgezondheid en mijn wens om een "goede" moeder te zijn.

Toch was ik daar, in tranen, wonderend hoe ik het vol kon houden voor de zes maanden die ik mezelf had voorgesteld. Het deed pijn - zo veel pijn. Ik vreesde constant dat mijn dochter niet genoeg melk kreeg. Het enige wat magisch was, was de uterende pijn die uit het niets leek te verschijnen, zelfs als ik niet voedde.

De eerste paar weken veroorzaakten niet alleen fysieke ongemak. Constante angst duwde mijn geestgezondheid naar de rand van een afbraak, en mijn dagen werden verteerd door vloeken tegen een borstpomp en traneriche oproepen naar de lactatieconsulent. Er was één gevoel dat echter zwaarder weeg dan alle andere - schuld. De fysieke pijn die ik voelde, manifesteerde zich als emotionele tumult, creërend een touwtrekken tussen mijn geestgezondheid en mijn wens om een "goede" moeder te zijn. Ik wilde mijn dochter geven wat ze nodig had, en dat deed ik. Maar tegen welke prijs?

Ik voelde me schuldig over mijn frustratie toen ze om 2 uur 's nachts om melk huilde. Ik voelde me schuldig omdat ik wou dat ik haar gewoon een flesje had kunnen geven. (Wat ik had gekund.) Ik voelde me schuldig om te huilen, om te willen stoppen. Dagen werden weken, weken werden maanden, en door de schuld heen dwong ik mezelf om door te zetten. Ik schrok samen, knijpde mijn tanden op elkaar en hield mijn adem in tijdens elke pijnlijke sessie. Mijn man keek toe, bezorgd en bijna geterrord, en vroeg me waarom ik niet zou stoppen. "Ik moet dit doen," zei ik tegen hem.

Het punt was, ik moest niet. En dat is waar zoveel moeders mee worstelen in de maanden na de bevalling. Je wordt verteerd door de wens om jezelf te bewijzen als een "goede" moeder, om te doen wat de maatschappij als de "juiste" manier om je kind te voeden beschouwt. (Wat als een olifant op je zelfvertrouwen weegt.)

Volgens de CDC borstvoeden 60% van de moeders niet zo lang als ze van plan waren.

Terwijl ik beide dochters langer borstvoedde dan verwacht (wat uiteindelijk een heel positieve ervaring was), was de reis daarheen een zware. Als er één ding is wat ik geleerd heb, is het om te luisteren naar je lichaam en geest, in plaats ze te dwingen te gehoorzamen.

Ik gooide mijn schuld overboord en begon met combineren van borstvoeding en supplementeren. Als ik geen zin had om te pompen, deed ik het niet. Als ik te moe was om te voeden, deed ik het niet. Kunstmelk gebruiken wanneer ik het nodig had, hielp de geestelijke rust herstellen die ik had verloren tijdens - het allerbelangrijkste - mijn kinderen gelukkig, gezond en gevoed te houden.

Jouw keuze tussen borst of fles is niet wat jouw waarde als moeder bepaalt - het is je vastberadenheid om je baby te voeden hoe dan ook. Waarom onszelf door de hel halen als er een gezond, evenwaardig alternatief is? Waarom proberen door te zetten als je baby er alleen om gaat dat hij een vol buikje heeft, of dat nu van een echte of een kunsttepel komt?

"Er is geen correlatie tussen de waarde van een moeder en of ze wel of niet borstvoedde. Geen," legt reproductieve en perinatale psychiater Carly Snyder, MD, uit. "[Je] baby heeft een gezonde moeder meer dan alles."

Hier, samen met onderzoek en de expertadvies van dr. Snyder, breken we de oorzaken van schuldgevoelens rondom borstvoeding af en hoe je er verder kunt komen.

Oorzaken van schuldgevoelens rondom borstvoeding

Elke vrouw is anders, maar de algehele oorzaak van schuldgevoelens rondom borstvoeding komt doorgaans voort uit maatschappelijke druk. "Onze maatschappij duwt 'borst is best', en dat weegt op vrouwen tijdens de zwangerschap," legt dr. Snyder uit. "Ze vragen zich af of ze effectief kunnen borstvoeden en koppelen te vaak hun waarde als moeder aan of borstvoeding lukt of niet."

Terwijl velen proberen te plannen hoe ze borstvoeding zullen aanpakken, heeft het leven vaak een eigen wil. Als plannen na de bevalling mislukken, kan dat verwoestend zijn voor het zelfvertrouwen en de mentale toestand van een ouder. "Veel ziekenhuizen streven er nu ook naar om een 'baby-vriendelijke' instelling te zijn, wat betekent dat ze borstvoeding stimuleren en alleen kunstmelk aanbieden als moeder er expliciet om vraagt," zegt dr. Snyder. "Moeders voelen zich te vaak geschamd om deze vraag, en vrouwen verlaten het ziekenhuis al met het gevoel dat ze faalde."

Aan de andere kant gaan veel ouders met een borstvoedende baby naar huis, maar lopen tegen onverwachte obstakels aan die gemengde gevoelens over doorgaan kunnen veroorzaken. Enkele van deze omstandigheden zijn:

Problemen met melkproductie

Er zijn zoveel verschillende factoren die bijdragen aan melkproductie (of het gebrek eraan). Vooral in het begin, als het je eerste keer is, kan het lastig zijn om te bepalen of je baby genoeg melk krijgt.

Volgens dr. Snyder ontstaat er een ongelukkige cyclus als een ouder zich angstig, schuldig of gedeponeerd voelt over borstvoeding. "[Als] moeder zich steeds angstiger en verdrietiger voelt, daalt haar melkproductie, [en] baby voelt moeders spanning," zegt ze. "[Dit betekent] baby ontspant niet goed en eet dus niet goed, en dit veroorzaakt verdere angst en verdriet voor moeder."

• Supplementeren met kunstmelk
• Slecht aanklikken
• Stress en angst
• Langere periodes zonder voeden
• Alleen één borst aanbieden tijdens voedingen
• Tepeverwarring door flessen of speentjes
• Tong- of lipbandje bij baby
• Schildklierproblemen bij de ouder

Dit is waarom het belangrijk is om te bepalen of je daadwerkelijk een lage melkproductie hebt, of dat het iets anders is. Het is het beste om te spreken met je zorgverlener of een gecertificeerde lactatieconsulent als je je zorgen maakt over de hoeveelheid melk die je produceert. Ze kunnen je helpen de kern van het probleem te vinden en te bepalen of lage productie daadwerkelijk de schuld is.

Als jij en je medische team hebben bepaald dat lage melkproductie het geval is, kan dat zeker een negatieve impact hebben op het emotionele en fysieke welzijn van een ouder. Hoe moeilijk het ook kan zijn, het is imperatief om de gezondheid van de baby te prioriteren, vooral direct na de geboorte. "Een baby heeft adequate vocht (in de vorm van borstmelk of kunstmelk) in de dagen na de geboorte nodig," zegt dr. Snyder. "Het kan heel gevaarlijk zijn als ze uitgedroogd raken."

Een algemene afkeer van borstvoeding

Als je borstvoeding gewoon niet leuk vindt, is dat prima. Een aantal vrouwen stopt met borstvoeding uit een veelheid van redenen.

Feitelijk laat de meest recente CDC-data zien dat bijna 85% van de vrouwen na de bevalling begint met borstvoeding, maar slechts ongeveer 58% nog op 6 maanden voedt. Hoewel het percentage vrouwen dat stopt met borstvoeding vanwege een algemene afkeer of schuldgevoelens onduidelijk is, staat één ding vast - borstvoeding is zwaar, en het is puur natuurlijk om op een gegeven moment over te stoppen.

Afbouwen

Misschien houd je van borstvoeding. De ervaring is succesvol en bevredigend, maar nu heb je besloten dat het tijd is om te beginnen met afbouwen - en een heel nieuw soort schuldgevoel duikt op. (Wat als we onze binding verliezen? Wat als ik te vroeg stop?)

"Wat angst en schuld over afbouwen betreft, moet het timing een persoonlijke keuze zijn, en soms wordt het door de baby gemaakt en soms door [de] moeder," legt dr. Snyder uit. Ongeacht hoe de beslissing wordt gemaakt, moet het geapplaudiseerd worden, niet betwijfeld. "Hoe lang men ook in staat is om borstvoeding te geven, hetzij uitsluitend of met supplementaire kunstmelk, is geweldig," voegt ze toe.

Manieren om schuldgevoelens rondom borstvoeding te managen

Zoals elke ouder kan getuigen, is schuld aanwezig in bijna elk aspect van het opvoeden van kleine kinderen. Gelukkig zijn er manieren om die schuld te managen als het aankomt op borstvoeding. Het gebeurt misschien niet overnacht, maar om er verder te komen, zijn hier een paar tips om in gedachten te houden:

Neem je tijd in het begin

Denk erom: Je hebt net een klein mensje op de wereld gezet, en nu probeer je dat klein mensje te leren melk van je lichaam te drinken. Dat gaat werk kosten! Als je worstelt in de dagen en weken na de bevalling, onthoud dan dat elk baby anders is, en sommigen langer nodig hebben om zich aan borstvoeding te wennen.

"Het kan tijd kosten voordat jij en je baby de knoop doorhakken van borstvoeding om welke reden dan ook, en hoewel het belangrijk is om te proberen oplossingen te vinden, is het ook belangrijk om jezelf de genade te geven om kunstmelk te geven," voegt dr. Snyder toe.

Carly Snyder, MD

Moeders en baby's binden op een prachtige manier, of [de] baby nu borstvoeding krijgt of niet.

Onthoud wat er echt toe doet

Aan het einde van de dag is het allerbelangrijkste dat je baby gevoed, gelukkig en geliefd is. Borstvoeding is niet de enige manier om de band met je kind te versterken, ongeacht wat je schuldige geweten je vertelt.

"Moeders en baby's binden op een prachtige manier, of [de] baby nu borstvoeding krijgt of niet," zegt dr. Snyder. "Je kunt in de ogen van je baby kijken en verbinden via een fles net zo goed als via de borst. Knuffeltijd en knuffelen zijn belangrijker dan de manier van voeden en het type voeding dat wordt geleverd."

Zoek steun

Of het nu je partner, familie, vrienden, een steungroep of een lactatieconsulent is, er zijn zoveel opties om je te helpen door je borstvoedingsreis. Je partner laten instappen voor late-nacht flessenvoedingen is een geweldige manier om jezelf wat rust te gunnen terwijl ze binden met je kleintje.

Dr. Snyder benadrukt dat professionals altijd klaar en bereid zijn om steun te bieden. "Perinatale psychiaters en therapeuten en andere geestelijke gezondheidszorgwerkers die getraind zijn in het werken met nieuwe moeders, zijn er om te helpen," zegt ze. "[Je kunt] ook steun zoeken bij vrienden en familieleden die je begrijpt en niet-oordeelend zijn. Veel mensen worstelen met borstvoeding, en het kan helpen om jullie reizen te delen en elkaar op te heffen."

Een woord van Verywell

Je hebt het al gehoord, maar we zeggen het weer: Gevoed is best. Of je kiest voor de fles of de borst is jouw beslissing. Je baby voeden hoeft niet ingewikkeld, stressvol of gecontroleerd te worden door schuld. De onvoorwaardelijke liefde die je van je kind ontvangt is onwrikbaar, en de manier waarop je ze gevoed houdt zal dat nooit veranderen. Onthoud dat een nieuw leven op de wereld zetten ongelooflijke kracht, toewijding en liefde vereist - en dat is wat je een geweldige ouder maakt.