• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De toekomst van kinderopvang: COVID's dramatische impact op opvoedstijlen en scholen

Toen de wereld stilviel, leken alle vroegere "beter-dan-jij" opvoedstijlen zo onpassend en verouderd. Snel werden de prioriteiten zich richten op mentale gezondheid en welzijn. Empathie – naar leraren, andere ouders, je kinderen, jezelf – werd van vitaal belang. Het bouwen van sociale kringen met families die dezelfde waarden en ethiek delen, werd een essentieel middel voor gemeenschapsvorming. Ouders begonnen hun kwetsbaarheid te tonen: ze deelden hun worstelingen, hun uitdagingen, en steunden collectief op elkaar. In een tijd waarin we letterlijk worden aangemoedigd om niet met anderen te interacteren, zochten ouders elkaar op en vonden elkaar om zich gezien te voelen.

We stonden op met proberen beter te zijn dan elkaar en begonnen te zoeken naar manieren om een onvoorstelbaar moeilijke tijd net een beetje beter te maken voor iedereen.

Het mag geen verrassing zijn nu, maar ouders en kinderen worstelen.

Dit is een uitdagend jaar geweest voor ons allemaal, elk met zijn unieke set aan issues. Voor ouders werden ze van een moment op de andere enigerlei verzorgers, thuisleraren en speelmaatjes. Kinderen verloren hun sociale kringen, moesten omgaan met lange dagen voor een scherm voor virtueel leren, en misten diverse overgangsrituelen, zoals buitenschoolse activiteiten, diploma-uitreiking, dansen en hadden zoveel meer confrontaties met teleurstelling en onzekerheid.

Dit heeft een tol geëist van de mentale gezondheid. Enquêtes en onderzoek beginnen ook de scheuren te tonen. Hoewel het onderzoek naar hoe COVID onze mentale welzijn beïnvloedt nog steeds opkomend is, is wat we zien alarmerend. Een enquête vond dat 89% van de moeders zich onondersteund voelt door de samenleving – en 86% ervaart burn-out ten minste af en toe, en 41% zegt dat ze het frequent ervaren. Een ander onderzoek uit het tijdschrift Pediatrics vond dat "de resultaten duidelijk tonen dat de coronacrisis de psychologische welzijn van volwassenen en kinderen aanzienlijk heeft verslechterd."

Hoe we omgaan – en hoe we vooruitgaan.

Gelukkig zijn we hoogst aanpasbare wezens. In een bijzondere tijd vonden ouders manieren om enige geestelijke rust te behouden en de mentale gezondheid en het welzijn van hun kinderen te prioriteren. Ouders leren nu zich open te stellen en kwetsbaarheid te tonen. En daarmee hebben ze ook meer empathie en begrip kunnen ontwikkelen.

"Ik zie zeker ouders die gevoeliger, geduldiger en aanpasbaarder zijn. De pandemie heeft een unieke kans geboden om met hun kinderen in verbinding te treden, ongeacht de leeftijd, en ik heb nog met geen enkele ouder gesproken die dit niet gewaardeerd heeft," zegt Reva McPollom, onderwijsexpert, CEO en oprichter van Lessonbee. "Als iemand die zich erg geïsoleerd voelde op school en thuis tijdens het opgroeien, is dit absoluut een trend die ik ga voortzetten."

Een ander gebied dat velen van ons, ouders of niet, als een vitale stap naar normaliteit vonden, was het creëren van wat we allemaal een "COVID-bubbel" gaan noemen. Een kleine groep gelijkgestemden met wie je veilig kunt socialiseren is een redding voor de mentale gezondheid. Zelfs wetenschappelijke instellingen creëerden begeleide instructies over hoe je bewust je bubbel kunt bouwen, zoals deze van onderzoekers van MIT Medical.

"Terwijl ouders nadenken over hoe ze hun gezin willen laten functioneren, zullen ze waarschijnlijk kiezer worden in wie ze tijd met besteden," zegt Gertrude Lyons, M.A., Ed.D. Dit is puur praktisch: als je maar een beperkt aantal mensen in je bubbel kunt laten, wil je waarschijnlijk mensen opnemen die een vergelijkbare ethiek delen.

Bijvoorbeeld, als één prioriteit is ervoor te zorgen dat je kinderen fysiek actief kunnen blijven, misschien vorm je connecties met ouders die buitenyoga-speelafspraken in het park stimuleren. Als je een sociaal bewust kind wilt opvoeden, wil je ouders vinden die evenzeer toegewijd zijn aan iets terug te geven aan de gemeenschap.

"Al het onderzoek over sociale besmetting ondersteunt het idee dat we aanzienlijk waarschijnlijker worden ondersteund om gezonde keuzes te maken en opwekkende leefstijlveranderingen door te voeren als we met mensen zijn die hetzelfde doen," zegt Lyons. "Dit is geen benadering die exclusiviteit creëert; het is eerder een benadering die het potentieel heeft om grotere creativiteit en tolerantie voor een breder spectrum van verschillen en keuzes te bevorderen."

McPollom is het ermee eens: "Terwijl de pandemie harde onrechtvaardigheden blootlegde, in homogene gemeenschappen gelijkde het ook het opvoedspelveld. Het werd heel snel duidelijk, niemand weet beter dan iemand anders wat ze doen. Maar veel ouders zijn wél in staat geweest om van angstig en vol vrees naar kalm en vol hulpbronnen te gaan."

Nu meer dan ooit: we zitten hier samen in.

Het einde van de competitieve ouder.

Er is een beroemd citaat van John Steinbeck dat nu bij velen resoneren: "Nu je niet perfect hoeft te zijn, kun je goed zijn." Eenmaal als je de illusie van onberispelijk ouderschap kunt afschudden, kun je naar binnen kijken, je eigen waardensystemen evalueren, en een opvoedstijl creëren die voor jou werkt.

Zoals Lyons ons uitlegt: "Ouders herzien hun leefstijl en ontdekken keuzes die ze niet wisten dat ze hadden over hoe ze hun gezinsleven kunnen ontwerpen. Ik zie ouders beginnen te realiseren dat zoveel van waar ze zekerheid haalden als ouders gedicteerd werd door buitenaf – vrienden, naaste familie, zogenaamde opvoedingsexperts, artsen, enzovoort. Zo vaak hebben we naar buiten gekeken voor alles wat met opvoeden te maken heeft: hoe we onze kinderen het best kunnen scholen, socialiseren, en werken buiten huis of niet. Ouders beginnen nu te realiseren dat ze te veel hebben vertrouwd op de media of een extern beeld van een 'goede ouder' en in plaats daarvan zelf moeten nadenken."

Wat dit betekent als we teruggaan naar "normaal".

Dingen gaan nooit precies terug naar hoe ze waren – en in veel gevallen is de verandering welkom en voor het betere. Velen denken dat onderwijs een van die gebieden is die een herziening nodig heeft: terwijl veel ouders en gemeenschappen zich waarschijnlijk onvoldoende bediend voelden door het huidige scholingsysteem en verzorgingshulpbronnen, toonde dit jaar aan hoe diep de scheuren echt waren.

"We hebben geleerd wat ze echt nodig hebben, en dus gaat dat natuurlijk een grote impact hebben op wat ouders gaan accepteren in het scholingsysteem en wat ze zullen accepteren in opvang," zegt Pressman. "We zullen dankbaarheid zien voor wat werkt – en verandering van wat niet werkt."

Eén gebied is ouders die realiseren dat scholen en werkplekken meer accomoderend moeten zijn voor de ongekende eisen van het moderne leven: "Ik vind het verschrikkelijk dat ouders, en vrouwen in het bijzonder, worden uitgedaagd op manieren die onacceptabel zijn; er is een kleine, minieme zilveren rand dat mensen realiseren dat er keuzes zijn die niet hoeven te zijn wat ze altijd zijn geweest."

We zien dit op grote en kleine manieren: comfortabel voelen om een kind op je knie te wiebelen tijdens een Zoom-vergadering (dit al te bekende gezicht zou net enkele maanden geleden onprofessioneel zijn genoemd), buurtgedreven speelgroepen creëren in plaats van te vertrouwen op clubs of buitenschoolse activiteiten voor de sociale behoeften van kinderen ("Persoonlijk, voor COVID, realiseerde ik me niet eens hoeveel kinderen van 3 tot 8 jaar er binnen een straatradius van mijn huis woonden. Nu kent mijn 3-jarige dochter alle kinderen in onze buurt, en we voelen ons veel meer verbonden," zegt McPollom.), en pleiten voor meer eerlijke en rechtvaardige normen voor je schooldistrict bij de lokale overheid (dit afgelopen jaar heeft velen van ons geïnspireerd om comfortabeler lokale voorvechters voor onze gemeenschappen te zijn.)

"Het voelt een beetje minder ontzaglijk om je eigen plan uit te stippelen," zegt Pressman. "We voelen ons een beetje vrije om dingen te doen die we nooit eerder zouden hebben gedaan. Die vrijheid van geen reglement heeft enorme innovatie mogelijk gemaakt."

Een ander gebied is gedeelde taakverdeling – we denken misschien dat we als samenleving hierin ver gekomen zijn, maar het onderzoek van het afgelopen jaar toont dat we nog veel te gaan hebben. "Het is goed gedocumenteerd dat deze pandemie vrouwen, en in het bijzonder vrouwen van kleur, disproportioneel heeft beïnvloed," zegt McPollom. "Een ideaal resultaat is een meer collaboratieve en gemeenschapsgerichte benadering waarbij ouders, ongeacht geslacht, leren beter te communiceren en samen te werken om opvoeding, huishoudelijke en werkverantwoordelijkheden met meer gelijkheid dan ooit te delen."

Wat scholen betreft, hoewel er een tijd zal komen dat kinderen weer op een meer "normale" manier naar school kunnen gaan, is het nu met het inzicht dat scholen de gemeenschap om hen heen beter moeten dienen. Als er één ding is, hebben we geleerd dat gemeenschap een krachtig ding is, en onze scholingssystemen zullen waarschijnlijk gaan groeien om dat te weerspiegelen.

De kern.

Vaak voelen ouders de noodzaak om te doen alsof ze alles onder controle hebben – voor andere ouders, voor leraren, voor andere verzorgers, voor hun kinderen. Maar het is nu eenmaal zo: geen van ons heeft deze situatie onder controle. Dat gebeurt nu eenmaal als je leeft in ongekende tijden.

"Je weet, er was een tijd dat het begrepen werd dat het een hele dorp kost om een kind op te voeden. Maar we zijn als samenleving erg individualistisch geworden," zegt McPollom. "Ik denk dat deze pandemie ons allen heeft genade gegeven om te realiseren dat andere mensen buiten onze directe kringen ook belangrijk zijn. Leraren, buren, grootouders, we allemaal moeten elkaars rug dekken. Want als de problemen losbreken en je probeert een uitdaging alleen aan te pakken, realiseer je hoe kwetsbaar het allemaal is."