Goede lof versus slechte lof voor kinderen

Mensen zijn misschien verrast te horen dat loven van kinderen zowel positieve als negatieve gevolgen kan hebben. Het juiste soort lof - wat "goede" lof genoemd kan worden - kan kinderen inspireren om uitdagendere taken te doen. "Slechte" lof kan daarentegen achteruitgaan. Sommige experts zeggen zelfs dat ouders hun kinderen helemaal niet moeten loven, volgens een februari 2012 artikel in "Psychology Today" door Alfie Kohn, auteur van "Feel-Bad Education".

Ouderlijke goedkeuring

  • Loven is iets wat we "aan" kinderen doen, in plaats van "samenwerken met", volgens Kohn. Hij schrijft dat lof een verbale beloning is die een poging is om iemands gedrag te veranderen. Kinderen die geloid worden, leren de lof meer waarderen dan de intrinsieke voldoening van de activiteit zelf. Ze richten zich op het verdienen van de goedkeuring van de ouder en leren dat ze niet geliefd worden voor wie ze zijn, maar voor wat ze doen. Kohn voegt toe dat zijn bezorgdheid over loven is dat het een vorm is van conditioneren om zich op bepaalde manieren te gedragen, en de implicatie is dat lof - en ouderlijke liefde - wordt ingetrokken als het kind kiest om zich anders te gedragen.

Proceslof

  • Kinderen in groep 5 (vijfde klas) die geloid werden voor slim te zijn, vermeden uitdagingen, volgens Dr. Gwen Dewar, een anthropologe die de wetenschap van ouderschap bestudeert. Deze kinderen vermeden meer uitdagingen en gaven de voorkeur aan makkelijke taken, omdat ze meer gefocust waren op goed overkomen ten opzichte van hun leeftijdsgenoten dan op of ze echt iets geleerd hadden van de taak. Toen kinderen geloid werden voor inspanning, waren ze geneigder om uitdagende taken te zoeken en nieuwe strategieën te proberen. Ze gaven ook minder snel op, presteerden minder slecht na een mislukking of zagen een mislukking niet als bewijs dat ze niet slim waren. Dewar adviseert wat ze "proceslof" noemt: kinderen loven voor de strategieën die ze proberen, de inspanning die ze leveren of hun volharding.

Lof en zelfvertrouwen

  • Het loven van kinderen kan nog ingewikkelder zijn, volgens een februari 2013 artikel in het "Journal of Experimental Psychology", door Eddie Brummelman van de Universiteit Utrecht, e.a. De studie vond dat wanneer kinderen laag zelfvertrouwen hadden, volwassenen hun lof meer richtten op persoonlijke aspecten in een verhouding van 30% persoonlijke lof aan kinderen met laag zelfvertrouwen, en 14% aan kinderen met hoog zelfvertrouwen. Bij kinderen met hoog zelfvertrouwen leek persoonlijke lof neutraal, noch helpend noch schadelijk. Bij kinderen met laag zelfvertrouwen maakte persoonlijke lof ze schamer van mislukking. De auteurs rapporteren dat persoonlijke lof de kinderen deed voelen dat een fout of mislukking voortkwam uit wie ze waren, niet uit hoe ze presteerden.

Positieve feedback

  • Klinische psychologe Dr. Laura Markham, oprichter van de AHA! Parenting website voor ouders, adviseert ouders de manier te veranderen waarop ze met een kind interacteren om positieve feedback te geven in plaats van altijd een "Goed gedaan!" boodschap te sturen. Markham merkt op dat ouders willen dat hun kinderen wijze keuzes maken, en één manier om dat te doen is het effect van de keuze beschrijven. In sport, bijvoorbeeld, stelt Markham een opmerking voor zoals: "Toen je de bal aan Johnnie gaf, kon hij een doelpunt maken voor het hele team." De impliciete boodschap is dat teamwork belangrijk is voor winnen. Markham zegt dat deze interactie een kind laat zien dat ze macht heeft in de wereld en voegt toe dat "ik hou van je" het soort lof is dat altijd effectief is.

Previous:

Next: