• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Is mijn kind transgender? Wat experts ouders willen laten weten

Volgens gegevens uit een enquête van de Centers for Disease Control & Prevention (CDC) uit 2019 identificeert gemiddeld bijna 2% van de Amerikaanse middelbarescholieren zich als transgender. De enquête benadrukte ook de noodzaak van gecoördineerde inspanningen tussen zorgverleners en opvoeders om transgender jongeren te ondersteunen. Maar nog voordat dokters en leraren een rol gaan spelen, kunnen ouders zich afvragen hoe ze een kind het beste kunnen steunen dat aangeeft dat hun genderidentiteit niet overeenkomt met het geslacht dat hen bij de geboorte is toegewezen.

Wat is het verschil tussen transgender, gender-nonconform en non-binair?

Hier zijn de belangrijkste verschillen volgens Levi Stolove, gelicenseerd master maatschappelijk werker en therapeut bij het Institute for Human Identity, het langst bestaande LGBTQ+-bevestigende therapiecentrum in de VS:

Transgender: Een algemene term voor mensen wier genderidentiteit afwijkt van het geslacht dat hen bij de geboorte is toegewezen.

Gender-nonconform: Iemand die hun gender uiteent op manieren die niet stereotypisch zijn voor dat gender. Bijvoorbeeld: een jongen die zich als jongen voelt maar graag jurken draagt.

Non-binair: Een individu dat zich noch als jongen, noch als meisje voelt, maar als agender – een identiteit die niet past in de definitie van man of vrouw. De Amerikaanse samenleving hanteert het idee dat er maar twee genderen zijn, maar er zijn talloze samenlevingen geweest met meerdere genderen. De Bugis in Indonesië kennen bijvoorbeeld vijf verschillende genderen.

Hoe weet een ouder of hun kind transgender is?

Alle experts en ouders benadrukken dat luisteren naar je kind de sleutel is. "Kinderen zijn de enige experts op hun eigen genderidentiteit", aldus Stolove.

Veel kinderen verkennen en spelen met aspecten van gender, legt hij uit, en wijst op onderzoek in het tijdschrift Social Development dat aantoont hoe kleuters rollen en beelden nadoen die ze in hun dagelijks leven zien – van ouders, verzorgers en broers of zussen. Maar als een kind consequent zijn genderidentiteit bevraagt, kan dat wijzen op een transgender- of non-binaire identiteit.

Amber Briggle, moeder van twee kinderen uit de Dallas-omgeving, vertelt dat haar transgender zoon Max haar op 2-jarige leeftijd vertelde dat hij een jongen was. "Max heeft zich altijd geïdentificeerd als jongen. Hij zei het met eigen woorden toen hij 2 was. We kwamen van de peuterspeelzaal en hij zei: 'Mam, ik ben geen meisje, ik ben een jongen, en ik vind Spider-Man leuk.'"

Briggle gaf Max ruimte voor zijn genderexpressie: jongenskleding dragen, haar kort knippen. Rond zijn 7e, toen hij te maken kreeg met de sterk gegenderde basisschool, begon Max zich anders te gedragen – thuis en op school. Briggle luisterde,volgde zijn leid, en startte een gesprek over voornaamwoorden en wie hij was. Max zei: "Ik ben een jongen. Noem me je zoon. Ik wil het jongentoilet op school gebruiken."

"Vanaf jonge leeftijd toonde en vertelde hij me wat hij nodig had", zegt Briggle. "Zodra ik daar ruimte voor gaf, was hij bijna overnacht weer zijn vrolijke, uitgaande, zelfverzekerde, liefdevolle zelf. Geen uitbarstingen meer. En zijn gezondheid verbeterde omdat hij niet meer leefde in constante angst en stress."

Is het normaal dat kinderen hun gender bevragen of met verschillende identiteiten experimenteren?

Stolove benadrukt dat het normaal is voor kinderen om met genderexpressie te spelen en, voor sommigen, hun genderidentiteit te bevragen – dit alleen betekent niet dat een kind transgender of non-binair is. "Dit is meestal situatiegebonden, zoals een bij de geboorte als jongen toegewezen kind dat graag doet alsof het de moeder is of zich opkleedt als moeder. Of een meisje die graag een mannelijk personage uit een verhaal nadoet."

Op welke leeftijd kunnen kinderen hun genderidentiteit weten / weten dat ze trans zijn?

Kinderen ontwikkelen hun zelfbeeld vroeg, en genderidentiteit is daar onderdeel van, aldus Stolove.

Victoria Genetin, gepromoveerd in women's, gender and sexuality studies en assistent-directeur diversiteit, equiteit en inclusie aan de Universiteit van Michigan, zag hoe snel haar 6-jarige kind Augustus hun genderidentiteit ontwikkelde. "Rond 18 maanden zei Augustus dat ze een meisje was. Op 2,5-3 jaar: 'Ik ben geen jongen of meisje, ik ben gewoon Augus.' Op 4,5-5 jaar: 'Ik ben noch jongen, noch meisje', met de voorkeur voor they/them of she/her."

Dr. Marci Bowers, bekken- en gynaecologisch chirurg en de eerste vrouw wereldwijd met een persoonlijke transgender-geschiedenis die transgender-operaties uitvoert, meldt dat 90% van de volwassen patiënten die later in het leven genderbevestigende operaties ondergaan, vroege cross-sex identificatie rapporteert – meestal voor de leeftijd van 6 jaar. De boodschap van Bowers: "Kinderen weten het."

Welke signalen kunnen ouders opmerken die wijzen op een transgender kind of een kind dat zijn gender bevraagt?

Stolove adviseert om vanaf jonge leeftijd open over gender te praten. "Je kunt al vroeg uitleggen dat je jongen, meisje of noch een van beide kunt zijn; zo weet een kind dat hij/zij/zij jou kan vertellen wie ze zijn. Als een kind voelt dat praten over gender normaal is in hun gezin, voelen ze zich veiliger om wie ze zijn met je te delen, en doorlopen ze het bevragingsproces samen met jou."

Stolove benadrukt ook één-op-één communicatie: ouders kunnen hun kind gewoon vragen of ze zich als jongen, meisje of noch een van beide voelen.

Kryss Shane, gelicenseerd master maatschappelijk werker en toonaangevend expert op het gebied van transgender jongeren, zegt dat kinderen hun identiteit op verschillende manieren communiceren. "Sommigen vragen een badpak dat past bij een gender dat niet hun geboortegeslacht is. Sommigen hebben vragen over wanneer hun genitalen zullen veranderen om te passen bij wie ze zijn. Anderen worden boos of verdrietig als ze gedwongen worden te dragen als een gender waarmee ze zich niet identificeren. Wees acceptierend en ondersteunend, en het kind zal je alles vertellen."

Is een kind trans als ze constant zeggen: "Ik ben geen jongen/meisje, ik ben een meisje/jongen"?

Als ouders luisteren, kunnen ze zich afvragen hoeveel gewicht ze aan zo'n definitieve uitspraak moeten hechten, gegeven dat kinderen experimenteren met gender.

Stolove zegt dat zo'n uitspraak kan betekenen dat een kind transgender is, maar ook dat ze verkennen wie ze zijn en wat ze voelen. "Je luistert om te zien of dit een insisterend, consistent en persistent patroon is. Als dat zo is, kunnen ze trans zijn."

Hoe kunnen ouders hun kind het beste ondersteunen als ze denken dat hun kind trans, gender-nonconform of non-binair zou kunnen zijn?

Experts en ouders zijn het eens: de belangrijkste manier is onvoorwaardelijke liefde tonen en ruimte geven om zichzelf te zijn. Concrete actiestappen:

• Ruimte geven aan genderexpressie. "Als ze bepaalde kleding willen dragen of hun haar op een bepaalde manier willen, laat gewoon weten dat dat acceptabel en prima is", zegt Stolove.
• Over genderidentiteit praten. "Als je denkt dat je kind transgender, non-binair of gender-nonconform zou kunnen zijn, breng deze onderwerpen in het dagelijkse gesprek op positieve manier", stelt Stolove voor. "Je kunt bij het diner zeggen: 'Ik las een geweldig artikel over een jonge transjongen die zijn school hielp veranderingen door te voeren voor andere transkinderen', en uiten hoe geweldig je dat vindt. Dit laat je kind weten dat je op de hoogte bent van trans-kwesties en dat je ondersteunend bent."
• Zelf lezen en samen met je kind. Boeken met transpersonages zijn waardevolle bronnen. Stolove aanbeveelt When Aiden Became a Brother of I Am Jazz, en Shanes boek The Educator's Guide to LGBT+ Inclusion bevat een lijst met aanbevolen leesmateriaal voor gezinnen en kinderen.
• Zoek je eigen ondersteuning. Stolove moedigt ouders aan om oudergroepen te overwegen, zoals het Ackerman Institute, PFLAG, de Trans Youth Equality Foundation of TransFamilies. Individuele psychotherapie kan ook helpen.

De kern voor ouders

Ongeacht hoe de genderidentiteit van een kind gelabeld mag worden, moeten ouders hun best doen om hen te empoweren zich uit te drukken op elke manier die goed voelt, aldus Stolove. "In onze cultuur ervaren we allemaal enorme druk om ons aan te passen aan genderrollen. We profiteren allemaal wanneer we gesteund worden om authentieker te leven, in plaats van in een standaardidee te passen van wat het betekent om man of vrouw te zijn."