Praten met kinderen over ras en racisme met Dr. Beverly Daniel Tatum
De afgelopen weken hebben we allemaal met verdriet en woede gekeken en gelezen hoe zwarte mannen en vrouwen in Amerika zinloos gedood zijn. We zagen ook hoe miljoenen Amerikanen op straat gingen protesteren tegen politiegeweld, systemische racisme te bestrijden en de Black Lives Matter-beweging te steunen.
Maar niet alleen wij keken, lazen en luisterden. Onze kinderen deden dat ook.
De moorden op George Floyd, Breonna Taylor, Ahmaud Arbery en Rayshard Brooks hebben dringend benodigde gesprekken over racisme aangevat. En veel van ons bleven vragen: hoe praten we hierover met onze kinderen? Hoe leren we hen over rasselijke identiteit en gelijkheid? Wat moeten ze doen als ze een schoolkamer of vriend zien gepest worden vanwege hun huidskleur of haartype? Of als zij zelf het slachtoffer zijn?
Het is niet makkelijk met kinderen te praten over onderwerpen die volwassenen ongemakkelijk maken – of die volwassenen zelf misschien niet volledig begrijpen. Er is nog veel te leren voor ons allemaal. Maar het is tijd om deze belangrijke gesprekken te voeren met onze kinderen en met elkaar. En, het allerbelangrijkst: het is tijd om te handelen.
Dr. Beverly Daniel Tatum is president-emerita van Spelman College, een bekroonde klinisch psycholoog en een nationale autoriteit op het gebied van rasselijke kwesties in Amerika. Zij nam onlangs deel aan een webinar van Care.com CEO Tim Allen getiteld "Talking to Kids About Race and Racism". Met duizenden ouders, leraren en verzorgers in de zaal, gaf Dr. Tatum leidraad over hoe je belangrijke – vaak moeilijke – gesprekken kunt voeren met kinderen van alle leeftijden over ras en racisme die empathisch, constructief en compassioneel zijn.
Bekijk de webinar met Dr. Tatum (of luister naar de podcast), en deel hem met je netwerk van vrienden, familie, collega's, leraren en verzorgers. Hier zijn de belangrijkste inzichten uit het gesprek.
Kinderen zijn niet kleurenblind, dus demp hun vragen over rasselijke verschillen niet
Als je tijd hebt doorgebracht met een jong kind, weet je hoe nieuwsgierig ze zijn. Er is geen sociaal filter. Zoals Dr. Tatum illustreert: als je witte 5-jarige zoon in de supermarkts plotseling uitroept: "Waarom is die man zo donker van huid?", sta je verlegen daar. "Ouders reageren vaak met de bekende 'sst' wanneer zo'n vraag gesteld wordt", zegt ze. "Maar in staat zijn om de vraag van een kind over verschil te beantwoorden is erg nuttig, want ze merken het op. Ze zijn niet kleurenblind."
Dr. Tatum zegt dat je, als je een kind dempt voor vragen over verschillen in huidskleur, haartype of oogvorm, versterkt dat ze er niet over mogen praten. Uiteindelijk laat dit ze verward achter. In plaats daarvan moet je actief positieve en bevestigende gesprekken over ras voeren die past bij hun leeftijd. Voor peuters en kleuters raadt ze boeken met afbeeldingen aan die kinderen helpen de verschillen in de bredere wereld te begrijpen. Voor een goede lijst met deze boeken en bronnen, bezoek Social Justice Books en Common Sense Media.
Het is nooit te vroeg om met kinderen over racisme te praten
Kinderen vanaf 2 of 3 jaar beginnen rasselijke verschillen op te merken en er vragen over te stellen. Maar wanneer het gaat over het bespreken van rasselijke onrechtvaardigheid met jonge kinderen, adviseert Dr. Tatum ouders om racisme te kaderen in termen die jonge geesten kunnen begrijpen. "Racisme gaat over onrechtvaardigheid", legt ze uit. "Kinderen zijn niet te jong om erover te praten als we het hebben over wat eerlijk en oneerlijk is."
Dr. Tatum moedigt aan om je kind de leiding te laten nemen, zorgvuldig te luisteren naar de vragen die ze stellen om het gesprek te starten. Gebruik concrete voorbeelden die ze begrijpen en stel vragen die aansluiten bij hun wereld. Ze stelt voor een voorbeeld te gebruiken als: "Als ik Tommy elke middag twee koekjes geef en jou er maar één, is dat eerlijk? Nee. Soms worden mensen in onze samenleving anders behandeld vanwege hun uiterlijk, en dat is heel oneerlijk."
Voel je gemachtigd om leraren en verzorgers veel vragen te stellen
Weet je hoe de leraren en verzorgers in het leven van je kind boodschappen van eerlijkheid en rasselijk verschil communiceren? Dr. Tatum zegt dat een manier om te beginnen is om je simpelweg om te kijken. Zijn de leerlingen en het personeel op school of de kinderdagverblijf rasselijk divers? Welke affiches hangen aan de muren? Welke boeken liggen op de planken? Als dingen te homogen zijn, spreek het aan.
Ze stelt ook voor om leraren en verzorgers te vragen hoe ze over verschil praten met je kinderen. Gebruiken ze bijvoorbeeld kleurpotloden om verschillende huidskleuren weer te geven? Deze vragen stellen is vooral belangrijk voor ouders van kleur die willen dat hun eigen kinderen vertegenwoordigd zijn – en voor hen is het vaak een grotere klus.
"Dit zijn vragen die elke ouder kan stellen", zegt Dr. Tatum. "Want elke ouder zou willen dat hun kind opgroeit met het begrip dat ze in een diverse wereld leven."
Werken aan het uitstappen uit je homogene bubbel
Dr. Tatum citeert een nationale studie van PPRI uit 2013, die aantoonde dat 75% van de witte Amerikaanse volwassenen zich volledig in witte sociale netwerken beweegt, zonder enige aanwezigheid van mensen van kleur. Maar de wereld wordt diverser. Generatie Z is de meest rasselijk diverse generatie ooit. Als we onze kinderen niet leren hoe ze in een multiculturele, multi-rasiale omgeving kunnen leven, kweken we, zoals Dr. Tatum zegt, "sociale dinosaurussen."
Het ligt aan ons als ouders en verzorgers om de sociale netwerken van onze kinderen – en de onze – te diversifiëren. "Als je een witte ouder bent en je leeft in een grotendeels witte gemeenschap, is je taak om na te denken over: hoe breid ik de ervaring van mijn kind uit zodat ze niet opgroeien in deze hele homogene bubbel?" Dat kan betekenen dat je buiten je comfortzone moet stappen om vrienden van kleur te maken, maar zo wordt vooruitgang geboekt. Dr. Tatum stelt voor om te zoeken naar activiteiten die aansluiten bij je interesses – zoals het lid worden van een maandelijkse boekenclub – om je gedwongen te worden buiten je bubbel te stappen.
Voor zwarte ouders, vooral die in overwegend witte gemeenschappen wonen, beschrijft Dr. Tatum de uitdaging om andere kinderen van kleur te vinden voor hun kinderen om mee bevriend te raken. Ze stelt voor om te kijken naar mogelijkheden zowel binnen als buiten je gemeenschap – een jeugdgroep, een koor, een kerk, of contact houden met familieleden die hun ervaringen en achtergrond delen.
Eerlijk antwoorden wanneer vragen opkomen over politiegeweld en protesten
Geen ouder wil dat hun kind de George Floyd-video ziet. En het kan moeilijk zijn om een jong kind uit te leggen waarom mensen op straat protesteren. Maar als ze per ongeluk aan de video blootgesteld worden, vragen over politieschietpartijen en protesten stellen, of zelfs vragen: "Kan dit mij of jou overkomen?", dan zegt Dr. Tatum dat je het eerlijk moet bespreken, maar op een leeftijdsgemakkelijke manier, en benadrukken hoe oneerlijk het is.
Geruststel kinderen dat ze veilig zijn door te benadrukken dat jij, als hun moeder, vader of verzorger, hard werkt om verandering te creëren en hun wereld beter te maken. Je kunt tegen je kind zeggen: "Ik ben er om je te beschermen. En ik ga ervoor zorgen dat die slechte dingen jou nooit overkomen."
Dr. Tatum adviseert het boek Something Happened in Our Town: A Child's Story About Racial Injustice, dat kinderen leert rasselijke vooroordelen te herkennen en helpt hun vragen over rasselijke onrechtvaardigheid door de politie te beantwoorden.
Deze aanpak werkt echter vooral met jonge kinderen. Voor pubers of tiener, zegt Dr. Tatum, kun je oudere kinderen niet zo gemakkelijk geruststellen met zekerheid. Zwarte ouders in het bijzonder moeten hun oudere kinderen leren wat ze moeten weten en doen om veilig te zijn buiten huis, vooral bij interacties met de politie. Dit zijn moeilijke gesprekken, maar Dr. Tatum zegt dat je, als je ze niet voert, riskeren je kind kwetsbaar te laten.
Gebruik de '3 F-strategie' om te interacteren met volwassenen die je mening niet delen
Helaas zul je andere ouders en volwassenen in jouw en je kinders leven tegenkomen die vooroordeelde houdingen hebben of slecht geïnformeerd zijn over rasselijke kwesties. Ongeacht hun intentie, zegt Dr. Tatum dat het constructief is om deze interacties om te zetten in leermomenten.
Bijvoorbeeld: een andere ouder zou kunnen insisteren: "Wij zien geen kleur in dit gezin." Maar jij en je kind weten dat kleur zien niet slecht is. In dit geval adviseert Dr. Tatum de "Drie F-strategie" te gebruiken, met uitspraken die de woorden "voelde, ontdekte en voel" bevatten. Met deze aanpak zou je gesprek met de andere ouder er zo uit kunnen zien:
Er was een tijd dat ik zich voelde op dezelfde manier, dat het belangrijk was om mijn kinderen te leren geen kleur te zien.
Maar toen ontdekte ik dat kinderen wél kleur zien; ze leren vanaf jonge leeftijd er niet over te praten.
Ik wil dat mijn kind onze verschillen waardeert en weet dat er niets mis is met kleur zien. Dus nu voel ik dat het belangrijk is om diversiteit op een positieve manier te vieren en te bespreken met mijn kind.
Dr. Tatum zegt dat, hoewel er een relatie is tussen vooroordeelde overtuigingen en racisme, we ze niet mogen samenvoegen. "Racisme is niet alleen vooroordeel. Het zijn niet alleen negatieve houdingen over een bepaalde persoon of groep mensen", legt ze uit. "Het gaat om beleid, praktijken en institutionele contexten die een systeem vormen. En dat systeem... is al lang in ons land aan de gang. Het is ingebakken in onze culturele context."
Ze vergelijkt de systemische aard van racisme met een loopband op de luchthaven. Sommige lopen snel mee met de band. "We zouden die mensen ten opzichte van racisme kunnen zien als de actieve racisten – degenen die witte suprematie en rasselijke ideologie omarmen." Anderen staan stil op de band en glijden mee. Zulke mensen kunnen ontkennen dat ze racistisch zijn, maar, zoals Dr. Tatum wijst, "zijn ze nog steeds mee aan de band" en doen ze geen inspanning om ertegenin in te lopen. Tenslotte zijn ergenen die heftig tegen de band in lopen. Deze mensen zijn de actieve anti-racisten. Ze weten dat de enigste manier om systemisch racisme te onderbreken, is om het actief te verstoren. "We moeten werken tegen die systemen. We moeten die beleidsregels en praktijken onderbreken. We moeten nieuwe systemen creëren die gelijkwaardig zijn en geen rasselijke hiërarchie in onze samenleving versterken."
Helaas is racisme een deel van wie we zijn als natie. Het zit in elke facet van onze samenleving, of we het nu beseffen of niet. Maar houdingen verschuiven. En Dr. Tatum is hoopvol. "Als ik de protesten zie die over het land plaatsvinden, is een van de dingen die me raakt de significante aanwezigheid van witte mensen. En dat is anders."
Ons verleden negeren en ons heden ontkennen is onze toekomst schaden... en onze kinderen beroven van de kans om het voor het betere te veranderen. Die verandering begint bij ons, als ouders, leraren en verzorgers. De volgende generatie verdient niets minder.
Je kunt deze talk met Dr. Tatum ook beluisteren via de Equal Parts podcast.
Over Dr. Beverly Daniel Tatum:
Dr. Beverly Daniel Tatum, president-emerita van Spelman College, is een bekroonde klinisch psycholoog die bekend is om zowel haar expertise op het gebied van rasrelaties als haar thought leadership in het hoger onderwijs. Haar boek "Why Are All the Black Kids Sitting Together in the Cafeteria? And Other Conversations about Race", bijgewerkt in 2017 voor de 20ste-jaar-editie, staat weer op de New York Times bestsellerlijst, 23 jaar na publicatie. Dr. Tatums TEDx-talk, Is My Skin Brown Because I Drank Chocolate Milk?, is een must-see voor alle ouders. Zij verscheen recent in "Coming Together: Standing Up to Racism – A CNN/Sesame Street Town Hall for Kids and Families", NPR's Here & Now, en de NBC News/MSNBC Into America podcast en werd geïnterviewd door The New York Times en USA Today.
Voor meer informatie, bezoek www.beverlydanieltatum.com, of volg Dr. Tatum op Twitter @BDTSpelman.
Previous:Is mijn kind transgender? Wat experts ouders willen laten weten
Next:Hoe COVID-19 vrouwen decennia terugzet, zowel op het werk als thuis
-
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat mijn eerstgeborene significant meer onverdeelde aandacht kreeg van me als ze een baby was dan mijn jongere twee. En mijn middelste kind, mijn zoon, was tevens de ontvanger van een jarenlange speciale vrijdag met me
-
Uitvogelen waar je kinderen na school naartoe gaan, wat ze zullen doen en wie op ze zal letten, is een grote kinderopvanguitdaging voor veel gezinnen. Daarom wenden sommige ouders zich tot het inhuren van een naschoolse nanny of oppas om het kinderop
-
Weinig dingen zijn frustrerder voor een ouder of verzorger om van een kind te horen dan de gevreesde „Ik verveel me!” Misschien is het omdat we weten dat er een stapel prima speelgoed in hun kamer ligt te wachten om mee te spelen. Of misschien omdat





