• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe witte ouders hun kinderen leren anti-racistisch te zijn

In het kielzog van miljoenen mensen die op straat gingen om te protesteren tegen politiegeweld tegen zwarte Amerikanen — het meest recente voorbeeld betreft de dood van George Floyd — en rasselijke gerechtigheid te eisen, willen witte ouders die witte kinderen opvoeden weten hoe ze de volgende generatie kunnen aanmoedigen beter te doen. De sleutel: anti-racisme leren. Zoals activiste, geleerde en schrijfster Angela Davis stelde: "In een racistische samenleving is het niet genoeg om non-racistisch te zijn, we moeten anti-racistisch zijn."

De term heeft komen te betekenen: concrete actie ondernemen tegen racisme en racistische systemen en beleid versus passief claimen dat je niet racistisch bent.

En kinderen moeten vanaf jonge leeftijd onderdeel zijn van het gesprek. "Kinderen zien en horen ook vaak meer dan we denken", legt opvoeder Janet Wolfe uit, Hoofd van The IDEAL School of Manhattan. "Gesprekken over anti-racisme vermijden kan witte kinderen het gevoel geven dat ze geen essentiële rol spelen in het maken van verandering." Aan de andere kant, praten met witte kinderen over anti-racisme geeft ze vertrouwen en tools voor verandering te creëren. "Wanneer we privilegie en anti-racisme bespreken met witte kinderen, leren we hen perspectiefnemen, bereiden we ze voor om actief als bondgenoten te fungeren voor mensen van kleur, en zorgen we ervoor dat ze zullen samenwerken in de creatie van een eerlijke en democratische samenleving", merkt Wolfe op.

Hier, expert- en oudergoedgekeurde tips om je kind anti-racistisch te leren, gebaseerd op hun leeftijd.

Hoe je je peuter leert

Begin vroeg met praten over verschillen. Erin Pahlke, een associate professor psychologie aan Whitman College, wiens onderzoek zich richt op hoe kinderen hun meningen over ras vormen, heeft gevonden dat kinderen ras op jonge leeftijd opmerken. Het is simpelweg niet waar dat kinderen kleur niet "zien".

"Als ouders niet met kids over ras praten vanaf jonge leeftijd, lopen ze achter", zegt Pahlke. "Dat is omdat op 3-4 jarige leeftijd de meeste witte kinderen rasselijke vooroordelen hebben ontwikkeld." Ze legt uit dat de vooroordelen ontstaan als resultaat van factoren zoals blootstelling aan media en ervaringen met segregatie. Gesprekken op deze leeftijd beginnen stelt je in staat om te ontdekken wat je kind daadwerkelijk denkt, merkt Pahlke op.

Praat open over verschillen. Elke ouder van een peuters weet dat ze spontaan kunnen commentariëren over net wat ze zien of horen. Maar zouden ze iets uithuilen wat gerelateerd is aan aspecten van rasselijke etnische groepsverschillen (bijv., "Die man heeft vreemd haar"), dan moedigt Pahlke ouders aan de drang te weerstaan om ze te dempen. "In plaats daarvan, leg het verschil uit en geef je eigen mening", merkt ze op. "Je kunt zeggen: 'Die man is Afro-Amerikaans, en zijn haar is niet vreemd. Zijn haar is anders dan van jou, maar ik vind het echt geweldig. Mensen hebben meestal haar als anderen in hun familie. Jij hebt haar als je [vul de betrekking in]."

Overweeg de rasselijke en etnische diversiteit van hun omgeving. "Als ik als witte ouder mijn peuter naar parken, supermarkten en evenementen breng met alleen andere witte mensen, stuurt dat een boodschap", zegt Pahlke. "Onderzoek suggereert dat de rasselijke samenstelling van de vriendengroep van een witte moeder de rasselijke houdingen van haar kleuters voorspelt. Witte ouders van jonge kinderen zouden een stap terug moeten doen en vragen: 'Wat zou iemand mijn rasselijke houdingen gokken op basis van waar ik ga, wat ik doe en met wie ik tijd doorbreng?'"

Shivani Thaker, een Indiaans-Amerikaanse moeder uit Chicago, streeft ernaar een diverse kinderdagverblijf te vinden voor haar 11-maand oude zoon door bepaalde vragen vooraf te stellen. "We hebben al gevraagd over diversiteit, de sociaaleconomische samenstelling en of het curriculum diversiteit en idealen weerspiegelt die we in onze zoon willen aanwakkeren", zegt ze.

Selecteer speelgoed en media die diverse personages bevatten. Van boeken die de Coretta Scott King Award gewonnen hebben tot Doc McStuffins of Elena of Avalor speelgoed, lenen kinderboeken en speeltijd zich voor leren. Thaker werkt eraan haar bloot te stellen aan "diverse, geweldige, en krachtige mensen van kleur, zwarte leiders, activisten en geleerden."

Ze legt uit: "We lezen regelmatig en hangen citaten op van James Baldwin, W.E.B. Du Bois, Audre Lorde, Essex Hemphill, Toni Morrison, de zwarte feministen en onzichtbare Indiase helden als B.R. Ambedkar. We hebben boeken gekregen en gekocht die visueel de bijdragen en geweldige prestaties van mensen van kleur presenteren, zoals Little Leaders: Bold Women in Black History. We hebben een groot gelijst poster van Barack Obama in zijn kamer en diverse foto's op zijn muur van andere belangrijke leiders als Bayard Rustin en Tecumseh."

Hoe je je basisschoolkind begeleidt

Voer gesprekken over racisme. Stilte over ras is niet noodzakelijk een teken dat je basisschoolkind geen vooroordelen heeft. Pahlke adviseert ertegen aan te nemen dat ze er geen hebben, want het is op deze leeftijd dat de meeste witte kids geleerd hebben dat het niet gepast is om ras te noemen.

Het is ook op deze leeftijd dat ze klaar zijn voor een gesprek. "Boeken en films kunnen krachtige tools zijn, vooral als ouders daarna met kids praten zodat ze beide hun eigen meningen kunnen delen en eventuele mispercepties kunnen opruimen", stelt Pahlke voor.

Praten over wat er in de wereld gebeurt is cruciaal ook. "Kinderen zullen horen wat er in de wereld gaande is of van vrienden of van radio/TV", zegt Pahlke. "Dus, ouders moeten echt met hun kinderen praten over voorbeelden van racisme in onze vandaag de dag."

Ongeacht wat de gesprekken over racisme inspireert, houd in gedachten dat kinderen klaar zijn voor meer dan we ze soms toerekenen, zegt Pahlke. "Vroeg basisschoolkinderen zullen worstelen om sommige nuances te begrijpen, maar kinderen hebben dingen gehoord en zijn klaar om te leren van de volwassenen in hun leven", merkt ze op. Dat gezegd hebbende, kun je een dialoog openen door iets zo direct te zeggen als: "Er is vandaag iets gebeurd dat witte privilegie demonstreert. Laat me je laten zien..." of "Soms reageren mensen op de zin 'Black Lives Matter' met 'All Lives Matter.' Laten we daarover praten."

Betrek je bij anti-racistische actie samen. Kinderen op deze leeftijd zijn klaar om ouders te accompanieren om concrete actie te ondernemen. Pahlke adviseert kinderen mee te nemen naar protesten, met kinderen te werken om brieven te schrijven aan wetgevers, websites te verkennen gericht op de geschiedenis van racisme met kinderen en met kinderen te praten over donaties die je doet.

Dit is een kans om een voorbeeld te geven. "Kinderen leren continu van wat ze observeren", zegt Pahlke. "Als ik wil dat mijn kind zich inzet voor gerechtigheid, moeten ze me zien zich inzetten. Voor sommigen van ons betekent dat meer doen. Voor anderen betekent dat ervoor zorgen dat onze kinderen weten wat we doen. Praat met je kinderen over wat er gebeurt, wat je graag veranderd zou zien en wat je doet om het te veranderen. Je voorbeeld kan een krachtig voorbeeld zijn voor je kind."

En gebruik deze momenten om het gesprek gaande te houden, zegt Kenneth J. Varner, een doctor in onderwijs en critical race theory en associate professor geletterdheid aan de Universiteit van Nevada Las Vegas. "Moedig vragen aan en vermijd oversimplificatie", adviseert hij. "Zelfs kleine kinderen kunnen grote gesprekken aan als ze met zorg en focus gedaan worden."

Hoe je dieper gaat met een tween of tiener

Werk aan het vullen van kennisgaten. Hoewel kinderen de cognitieve capaciteiten hebben om systeemracisme te begrijpen naarmate ze de middelschool betreden, zal je witte kind waarschijnlijk de gevolgen van racisme niet echt begrijpen. "Onderzoek suggereert dat witte tweens geneigd zijn tot minder uitgebreide begrip van racisme dan hun niet-witte leeftijdgenoten", legt Pahlke uit.

Om die reden stelt ze voor oudere kinderen te vragen wat ze weten en waar ze meer informatie nodig kunnen hebben, hen helpen geschiedenis en context te begrijpen. Je kunt dan een poging doen om die gaten samen te vullen. "Luister samen naar de 1619 podcasts, bijvoorbeeld, zodat jullie allebei meer leren en jullie toewijding aan leren demonstreren", zegt Pahlke.

Wees realistisch over geschiedenis. Varner dringt ouders aan om met hun kind te werken aan het ontkrachten van mythen die vaak in hun geschiedenishandboeken opduiken, om te voorkomen dat misvattingen de basis worden voor hun begrip van racisme en onderdrukking. Bijvoorbeeld, Rosa Parks bleef niet zitten in de voorkant van de bus omdat ze moe was. "Dat is een narratief dat vaak aan kinderen gerepliceerd wordt", legt Varner uit. "Rosa Parks was een systematische en gewetensvolle actrice in de strijd tegen ongelijkheid en maakte gewetensvolle keuzes over haar gedrag. Deze mythen en leugens moeten ontkracht worden, en kinderen hebben robuuste blootstelling aan accurate geschiedenis nodig."

Reizen kan ook een waardevolle kans zijn om je kinderen solide feiten te bieden. Sasha Brown-Worsham, een UK-gebaseerde moeder van een 13-, 11- en 6-jarige, merkt op: "We hebben recent tijd doorgebracht in Zuid-Afrika, en voordat we ging, hebben we allemaal Trevor Noah's Born a Crime gelezen. Terwijl we daar waren, praatten we veel over apartheid en gebruikten gidsen van Robbins Island en andere sites die de geschiedenis van het land uitlegden. We gebruikten dat als een grote link naar VS geschiedenis."

Praat over het nieuws en kijk documentaires samen. Anti-racisme gaat hand in hand met een geëduceerde consument van nieuws en een geïnformeerde burger. Om die reden adviseert Wolfe ouders kinderen bloot te stellen aan diverse mediabronnen, dekking van hetzelfde evenement te vergelijken over publicaties of nieuwsstations en mediabias te bespreken. "Betrek je in respectvol dialoog over kandidaatposities op diverse kwesties, bevorder betrokkenheid in het democratische proces", stelt ze voor. "Bestreed de nood en gevoelens van machteloosheid die komen van het zien van beelden van rassieel gemotiveerd geweld door tweens en tiener te leren dat ze een rol spelen in het creëren van een meer gelijkwaardige samenleving."

Film kan ook leren faciliteren. Dr. Anandhi Narasimhan, een Los Angeles-gebaseerde dubbel-gecertificeerde psychiater, adviseert het bekijken en bespreken van leeftijdsgeschikte films en documentaires die ongelijkheid benadrukken en leren over burgerrechten. "Betrek je in discussies over burgerrechtenleiders zoals Gandhi, Mandela en Dr. King", stelt ze voor.

Deze praktijk heeft zich als nuttig bewezen voor Brown-Worsham die deelt: "Na George Floyd, keken we 'Just Mercy' als gezin. We pauzeerden steeds om de geschiedenis te bespreken en hoe het allemaal samenhangt."

Hoe ouders hun deel kunnen doen

Een van de belangrijkste manieren waarop witte ouders in staat zullen zijn hun kind anti-racistisch te leren, is door zichzelf voortdurend te blijven educeren. Thaker moedigt andere ouders aan om zich in constant leren te begeven om "beter de waarden van anti-racisme, bondgenootschap, tolerantie en diversiteit te weerspiegelen die je aan je kinderen wilt weerspiegelen."

Varner voegt toe dat het anti-racisme werk ook lopend moet zijn. "Als elke praktijk, moet dit een commitment zijn. Dit zijn geen gesprekken die je voert wanneer er een evenement, een tragedie of een crisis is", merkt hij op. "Dit moet lopend werk zijn en moet ontwikkeld worden als elke andere spier die we ontwikkelen."