• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Geleerde onmacht: wanneer kinderen opgeven te proberen

In 1952 maakte kampioene langafstand zwemmer Florence Chadwick haar eerste poging om van Catalina Island naar het Californische vasteland te zwemmen. De uitdaging was binnen haar bereik - ze had onlangs twee tijdenrecords gebroken voor het zwemmen over het Engels Kanaal. Maar de mist was die dag dik, haar zicht op haar ondersteuningsboten en de tegenoverliggende oever volledig afschermend. Na 15 uur in het water, vertelde Florence haar supporters dat ze uitgeput was en niet door kon gaan.

"Je bent heel dichtbij, Florence!" zei haar moeder vanaf een van de boten. Florence probeerde door te zetten, maar ze voelde zich onmachtig om door te zwemmen. Ze bad om in een boot getrokken te worden - waar ze snel leerde dat haar bestemming minder dan een mijl ver was.

Later reageerde Florence op hoe gedemoraliseerd dit was. "Als ik de oever had kunnen zien, had ik het gehaald," zei ze.

Florence's tijd in die mist biedt een goede illustratie voor een fenomeen dat al te veel voorkomt - adolescenten die klaar lijken te zijn met het leven. Deze kinderen vertonen een toestand die psychologen "geleerde onmacht" noemen. In recentere jaren merken mensen die met jongeren werken het patroon vaker op dan in eerdere decennia. De American Psychological Association noemt geleerde onmacht de "markante theorie van de eeuw."

"Wat is geleerde onmacht?"

Kinderen met deze voorwaarde geloven niet langer dat ze de richting van hun leven positief kunnen beïnvloeden. Ze kunnen niet door de mist heen kijken. Inspanning lijkt zinloos, dus ze geven op met proberen, en engageren alleen in taken die weinig inspanning vereisen. Ze vragen zich af waarom alles zo moeilijk is vergeleken met hun leeftijdgenoten. Ze hebben weinig of geen motivatie of incentief om te presteren, en ze zijn niet geïnteresseerd in nieuwe manieren om met levensuitdagingen om te gaan. Hun natuurlijke vreugde in leren lijkt verdwenen. Ze accepteren lof of vriendelijkheid niet gemakkelijk - en ze zijn vaak onvoelig voor kritiek. Ze lijken apathisch en onbetrokken. Dit lijkt op depressie, maar is anders. Depressie is een meer pervasief geestelijk gezondheidsprobleem, maar geleerde onmacht functioneert primair binnen een systeem.

Een voorbeeld is een leerling die slecht presteert op wiskundetests en opdrachten, dan hard studeert en slecht presteert op een eenheidstoets. In de loop van de tijd begint hij te geloven dat niets wat hij doet, een effect zal hebben op zijn wiskundeprestaties. Hij zal niet eens proberen wiskundeproblemen op te lossen die hij twee jaar eerder succesvol had gemaakt. Geleerde onmacht heeft zich gevestigd, en een nieuw probleem, naast wiskunde, is gecreëerd.

Het is belangrijk te begrijpen dat geleerde onmacht geen luiheid is. En hoewel het eruit kan zien alsof deze kinderen niet omgaan, hebben ze in werkelijkheid de hoop verloren - ze kunnen niet begrijpen hoe ze aan de oever kunnen komen.

Heeft je kind hulp nodig om door de mist heen te kijken? Moed op, want geleerde onmacht is, nou ja... geleerd, en het kan ontleerd worden. Door te herkennen hoe het ontstaat en de bijdragende factoren aan te pakken, kunnen ouders een kind redden dat opglijdt naar hopeloosheid.

Hoe geleerde onmacht in gezinnen ontstaat

Wat, specifiek, veroorzaakt de toestand van geleerde onmacht? Er lijkt geen helder antwoord te zijn, maar geleerde onmacht wordt waarschijnlijk veroorzaakt door een aantal factoren:

Onvoorspelbaarheid

Wanneer chaos en inconsistentie heersen in een huis, beginnen kinderen te geloven dat ze geen goed resultaat kunnen beïnvloeden of bewerkstelligen uit zelfs de meest basale situaties. Dit wordt vaak gezien in dysfunctionele en alcoholische huishoudens. Voor de kinderen in deze huizen is het leven willekeurig en onvoorspelbaar; kinderen hebben geen vertrouwen dat goede keuzes zich uitbetalen, of dat slechte keuzes negatieve gevolgen hebben. Vanwege de achtbaan van oudersemoties en reacties, kan het leven simpelweg niet gedecodeerd worden. Die dynamiek creëert depressie en onmacht.

Verslavingen, affères, pijnlijke huwelijken, geheimen en ouderafwezigheid kunnen alle bijdragen aan een omgeving die te onregelmatig en onvoorspelbaar is voor een kind om zich veilig te voelen in zijn vermogen om dingen te veranderen.

Over-opvoeding

Over-functionerende ouders eindigen meestal met onder-functionerende kinderen. Dit zijn de ouders die veel te veel voor hun kinderen doen. Bijvoorbeeld, dit gebeurt wanneer een ouder een oudere kind in de ochtend wakker maakt, haar lunch maakt en alle essentiële spullen in haar rugzak doet terwijl ze op de klok kijkt om ervoor te zorgen dat ze op tijd is.

Jongeren willen zich rustig en competent voelen in hun leven. Terwijl ze dankbaar zijn voor hulp van papa of mam, dreigt al deze overbetrokkenheid hun vertrouwen dat ze hun eigen leven kunnen managen ernstig.

Prestatiestress

Geleerde onmacht kan voortkomen uit druk om te treden in een wereld waarvoor het kind nog niet klaar is. Een kind voelt stress als hij slecht voorbereid is op iets. De stress creëert angst, en angst vertraagt leren, wat hem verhindert om voorop te lopen bij de uitdaging.

Er zijn veel stressoren op de kinderen van vandaag, waarvan ten minste de helft onnodig is. Kinderen worden opgespoeld in groei. Ze worden getest, gerangschikt, geduwd en onder druk gezet. Scholen en ouders proberen hun kinderen in de top 5% van de samenleving te knellen, constant concurrerend in een-upmanship.

Sommige kinderen reageren goed op de druk. Maar anderen kunnen overmatige stress niet aan. Het stuit hun leer en creativiteit. Wanneer volwassenen of leeftijdgenoten een tiener vertellen dat hij klaar zou moeten zijn om iets te doen en hij is het niet, denkt de tiener vaak dat er iets mis is met hem. Een 16-jarige kan klaar zijn om een auto in stadsverkeer te besturen, terwijl een andere 16-jarige gewoon niet klaar is. Wanneer een kind weet dat hij niet klaar is voor iets, en levensdruk hem vertelt dat hij het zou moeten zijn, voelt hij zich defect.

Verplaatste wortels

Eén grote stressor voor zowel volwassenen als kinderen is dat ze zich nooit klaar voelen. Overweeg een tiener aan wie je een duidelijke maar beperkte set verwachtingen hebt gegeven. Opdrachten inleveren, leren voor toetsen, helpen in huis - de tiener gebruikt dit om een ruwe schets te maken van wat van haar verwacht wordt. De beloning waar ze naar op zoek is? Zich voelen alsof ze aan de verwachtingen van haar ouders heeft voldaan. Maar wat als ze zich voelt alsof ze die verwachtingen nooit kan vervullen?

Wanneer ouders steeds meer verwachtingen op een kind laden, dragen ze bij aan het gevoel van dat kind om nooit te kunnen afronden. Kijk naar je kleine broer, val 5 kilo af, begin vioollessen, los de boodschappen, maak je kamer schoon - wanneer de schets van de tiener van de verwachtingen van haar ouders constant verandert, begint ze zich onmachtig te voelen. Dit is nog meer verergerd wanneer ouders het kind constant corrigeren en eraan herinneren dat ze tekortschiet in het vervullen van de lijst.

Hulp voor de onmachtigen

Kinderen die worstelen met geleerde onmacht denken vaak dat ze een gat gegraven hebben dat te diep is om eruit te komen. College toelatingsexamens, zes opdrachten die vervallen, geen geld, een rommelige kamer, verloren vriendschappen, verloren status of een verloren passie voor het leven - ze geloven dat de hoeveelheid energie om nu in te halen ze overweldigen zal. Wat is het nut? Ouders begrijpen niet wanneer een kind dat ze meer dan het leven liefhebben, dat prachtig en kostbaar is, herhaaldelijk fouten maakt. Hoe help je een kind wanneer te veel hulp de rommel deels heeft gecreëerd?

Om geleerde onmacht in je huis te voorkomen, overweeg eerst je houding, en heb mededogen met deze kinderen; ze zijn niet lui of slecht. Laat goed genoeg goed genoeg zijn. Een kind met geleerde onmacht kan een geweldig kind zijn, maar hij zal nooit een overprester zijn in enige meetbare manier totdat zijn overtuigingen veranderen. Dat is prima. Geniet gewoon van hem.

Als je als ouder over-functioneert, bouw dan geleidelijk af in het doen van dingen voor je kind. Bied aan om met je kind te werken in het begin, maar doe niet alles voor haar. Samen werken is immens genezend. Als ze opgaat, ga jij ook op. Misschien kan een tutor met een besmettingsgevaarlijke liefde voor leren helpen met deze rol. Zorg ervoor dat je je kind niet lastigvalt, maar opzettelijk en rustig ouderzorg geeft.

Vrede vinden

Het is makkelijker om lastig te vallen als je de kleine dingen loslaat terwijl je je kind verantwoordelijk houdt voor de redelijke afspraken die jullie gemaakt hebben. Vertel je kind duidelijk en beknopt dat hij de verwachtingen wel of niet heeft gehaald. Gebruik minimaal aanmoediging of kritiek - geef gewoon de feiten. Als het waar is, vertel je kind dat ze het goed doet. Vertel haar om te ontspannen. Zeg het zo vaak je kunt als het waar is. Vertel je kind dat hij op zijn eigen tijdschema zit. Moedig hem consequent aan door hem te vertellen dat je je geen zorgen maakt over het verslaan van andere kinderen naar de finish.

Je doet je kinderen een grote plezier als je ze helpt los te koppelen van technologie zodat ze vrede vinden. Laat ze hun smartphones niet mee naar bed nemen, naar oma, op een wandeling of andere plekken waar het doel is om te focussen op iets anders dan hun apparaat. Misschien het belangrijkste, model dat principe in je eigen gebruik van technologie.

Sta toe dat je kind worstelt en de kosten van onderpresteren ervaart. Neem zijn auto of Xbox-rechten weg wanneer nodig, maar voeg meer tijd met het gezin toe om iets leuks te doen. Onthoud: Het hoofprobleem is dat hij naar binnen toe gelooft dat hij het leven niet kan decoderen. Dit is waarom veel kinderen de onmacht loslaten en goed presteren bij rotsklimmen, wildwaterkajakken of golf. Ze kennen de regels, en ze geloven dat ze controle hebben over wat er gebeurt. Maak je regels thuis geloofwaardig, en bouw op de gebieden en ervaringen waar je kind zich zeker voelt. Vind één gebied, voeg er nog één toe, dan nog één. Langzaam zullen het vertrouwen en de vaardigheden van je kind hun weg vinden naar andere gebieden van zijn of haar leven.