Hoe help je je kind omgaan met een ruzie met vrienden

Kinderen ruzien met hun vrienden. Het is een normaal deel van vriendschap, en een vaardigheid die ze moeten leren aan te pakken. Of het nu gaat om beste vrienden of losse bekenden, tranen, wutanvallen, verdriet, koppigheid, isolatie, verontwaardiging en gekwetste gevoelens zijn mogelijke gevolgen van deze conflicten. Sommige kinderen zijn van nature bekwamer in het managen, voorbijgaan en voorkomen van deze meningen, terwijl anderen magneet lijken te zijn voor vaker en intensere vriendschapsstrijden.

Toch kunnen de meeste kinderen, van peuters tot tieners, op het een of andere moment baat hebben bij hulp bij het navigeren door deze kwesties. Dit is het moment waarop ouders steun kunnen bieden en hun kinderen helpen effectieve relationele vaardigheden te ontwikkelen. Het kan echter moeilijk zijn voor ouders om te weten wanneer ze moeten instappen, wat voor steun ze moeten bieden, en wanneer ze buiten de ruzie van hun kind moeten blijven. Leer meer over hoe je je kids leert om te gaan met meningen met hun vrienden.

Waarom kinderen ruzien met hun vrienden

Kinderen ruzien met hun vrienden om veel redenen, van misverstanden tot ruzie over een speelgoed tot zich uitgeloten voelen tot gevallen van pesten, zegt Andy Brimhall, Ph.D., LMFT, een huwelijks- en gezinstherapeut met specialisaties in ouderschap, gedragsproblemen van kinderen en adolescenten. Deze ruzies kunnen kortdurend, episodisch, grote uitbarstingen zijn, of zelfs een vriendschap beëindigen.

Emoties kunnen hoog oplopen en hun reacties groot zijn, legt Dr. Brimhall uit. Let wel op dat sommige kinderen hun gevoelens naar binnen keren en/of moeite hebben met het vestigen van gezonde grenzen in hun relaties. Kinderen van alle leeftijden, van peuters tot tieners, verschillen in hun vermogen om deze conflicten effectief aan te pakken. En ouders blijven vaak wonderen hoe ze kunnen helpen—en kunnen zich afvragen waarom hun kind ruzie maakt met vrienden.

"Het is absoluut normaal voor kids om peer-conflicten te ervaren," zegt Honora Einhorn, LICSW, MA, een gediplomeerde onafhankelijke klinische sociaal werker en gedragstherapeut die gespecialiseerd is in het werken met kinderen, adolescenten en gezinnen. Feitelijk kunnen deze ruzies eigenlijk gunstig zijn voor je kind door hen de kans te geven om hun prosociale vaardigheden te oefenen.

"Conflict ondersteunt kinderen en jongeren in het navigeren door verschillen, leren om moeilijke emoties te managen en effectief te communiceren, morele kaders te ontwikkelen, en over het algemeen sociale vaardigheden en competentie op te bouwen, inclusief empathie," legt Einhorn uit, die gevestigd is in Californië en praktiseert met het digitale therapieplatform Brightline.

Daarnaast kunnen meningen kansen zijn voor je kind om hun gevoelens te herkennen, ze adequaat te communiceren, en uit te drukken wat ze nodig hebben, zegt Dr. Brimhall. Dit zijn alle belangrijke sociaal-emotionele vaardigheden om te ontwikkelen die je kind helpen hun relaties te navigeren.

Toch kunnen deze ruzies veel emotionele distress veroorzaken voor de betrokken kids en worden niet altijd op een manier afgehandeld die het conflict elegant oplost. Hier kunnen ouders begeleiding bieden en, indien nodig, instappen.

Algemene richtlijnen voor het bieden van hulp

Het is belangrijk om de juiste balans te vinden tussen helpen en kinderen dingen zelf laten uitzoeken, zegt Dr. Brimhall. Je benadering zal veranderen naarmate je kind ouder wordt. Toch betekent niet dat je kind ouder is, dat ze geen hulp meer nodig hebben.

Het is belangrijk om een oogje te houden op de sociale relaties van je kind. Dan, als en wanneer er uitbarstingen gebeuren, ben je er om het juiste niveau van steun te bieden, adviseert Dr. Brimhall. "Begin met de twee pijlers van ouderschap: warmte en structuur. Probeer de emotiecoach van je kind te zijn door gevoelens te erkennen, rustig, zorgzaam, luisterend gedrag te modelleren, samen te reflecteren, en dan aan oplossingen te werken," stelt de therapeut uit Greenville, North Carolina voor.

De uitdaging is vaak om te bepalen wanneer je instapt, wat voor niveau van steun je biedt, en wanneer je er helemaal buiten blijft. Als je instapt om elk conflict op te lossen, dan leer je kind misschien niet hoe ze dit zelf moeten doen, legt Dr. Brimhall uit. Dat gezegd hebbende, zullen kids verschillen in de hoeveelheid en type hulp die ze nodig hebben (of willen), dus je wilt je steun afstemmen op wat het beste werkt voor je kind, evenals de specifieke situatie waar ze voor staan.

In meer extreme gevallen is het meestal duidelijk wanneer je betrokken moet raken, zoals bij slaan, bijten of schelden. Duidelijk, als een ruzie fysiek of wreed is, zoals in het geval van pesten, wil je inmengen om de emotionele en fysieke veiligheid van elk kind te waarborgen, zegt Dr. Brimhall.

"Voor elke grote uitbarsting is het van cruciaal belang dat mensen vrij zijn van gewelddadige woorden of daden, dus het kan zijn dat tussenkomst door een volwassene eerder vereist is voor de veiligheid," stemt Einhorn in.

Dit geldt of je kind nu de agressor is of het slachtoffer van het schadelijke gedrag. Let er ook op dat soms beide kids betrokken zijn bij onvriendelijke woorden of daden. Naarmate het gedrag veilig is gestopt, is het belangrijk om tot de bodem te komen van wat er gebeurt en waarom—en om naar oplossingen te zoeken om te voorkomen dat het weer voorkomt.

Vermijd overmatig toelaatend te zijn (alleen focus op gevoelens) of overmatig straffend of autoritair (blameren, straffen, of overnemen), adviseert Dr. Brimhall. Probeer in het midden te blijven: verbinden, luisteren, begeleiding bieden, en alleen betrokken raken tot het niveau dat nodig is, zegt de therapeut. Bovendien adviseert hij om prosociale gezinsregels of waarden vast te leggen, zoals het motto "we delen en doen om beurt," zodat je kind vertrouwd is met de verwachtingen.

Als een incident mild is of op een positieve oplossing uitlijkt, is je tussenkomst waarschijnlijk niet nodig. Andere keer moet je je intuïtie vertrouwen en/of op de voorkeur van je kind gaan om te weten hoeveel hulp je biedt, zegt Dr. Brimhall.

Toch is het vaak al nuttig gewoon een klankbord te zijn, een luisterend oor, een knuffel, of andere zachte steun voor je kind. Ze willen misschien praten over wat er gebeurde, oplossingen brainstormen, afleiding nodig hebben, of simpelweg uithuilen. Het allerbelangrijkste: laat ze weten dat je aan hun kant staat.

Tips per leeftijdscategorie

De ruzies die je kind met vrienden heeft zijn persoonlijk en uniek voor hun specifieke relatie en omstandigheden. Sommige vriendschappen omvatten veel gekibbel of misverstanden, anderen hebben incidentele ruzies of brandende, onuitgesproken pijn. Er zijn ook vrienden die zelden meningen hebben.

Voor de kleinste kids kunnen ruzies gaan over het testen van opkomende vaardigheden, zoals delen en om beurt gaan. Oudere kids navigeren vaak grotere kwesties zoals groepsdruk, gekruiste signalen, romantische interesses, identiteit, zelfvertrouwen, hormonen, humeurswisselingen, en ego's.

Hoewel de specificaties van de ruzies van je kind en het vermogen om ze zelfstandig aan te pakken zullen variëren, zijn er gemeenschappelijke trends uniek voor elke leeftijd en stadium. Je benadering om ze door deze conflicten te begeleiden zal zich ook aanpassen volgens de volwassenheid en individuele relatie- en copingvaardigheden van je kind.

Peuters en kleuters

Over het algemeen: hoe jonger het kind, hoe waarschijnlijker het is dat ruzies fysiek of emotioneel worden—en dat de ouder moet instappen. Deze meningen, die soms uitgroeien tot wutanvallen, maken deel uit van de ontwikkelingelijk passende leer van prosociale vaardigheden van je kind. Voordat je instapt, mits niemand gekwetst wordt, geef de kids een kans om het zelf op te lossen. Als de ruzie erger wordt in plaats van afneemt, is het tijd om in te grijpen en ze naar een oplossing te leiden.

"Drie- tot 4-jarigen zijn doorgaans nogal egocentrisch, hebben minder sociale interacties gehad, en zijn nog niet de beste probleemoplossers," legt Einhorn uit. Typisch ruzien peuters en kleuters over bezittingen, slechte communicatie, om beurt gaan, en gebrek aan bewustzijn of empathie voor elkaar.

De stemming en persoonlijke behoeften van elk kind—zoals honger, moeheid, naar het toilet moeten, of andere comfort- of veiligheidskwesties—kunnnen ook een rol spelen in hun ruzies en in hun vermogen om er vredig mee om te gaan. Het is cruciaal voor ouders om kinderen te helpen hun gedachten en gevoelens te verwoorden, zegt Einhorn.

"Het is belangrijk voor ouders te begrijpen dat als hun kind een wutanaanval heeft tijdens een ruzie met een vriend, hun emoties voorbij het punt van geen terugkeer zijn. Het is niet de tijd voor een leerzaamtje," zegt Dr. Brimhall. In plaats daarvan, verwijder het kind uit de situatie en focus op rustig worden. Later, zodra ze rustig zijn, bespreek wat er gebeurde en strategieën voor de volgende keer.

"Modelleer het gebruik van woorden om zich te verzetten met oefendialoog in spel," stelt Einhorn voor. Probeer handpoppen, poppen, of gesprekken met volwassenen om deze vaardigheden te oefenen. "Help door hun gezichtsuitdrukkingen te beschrijven (en misschien te mirroren) en die gevoelens te benoemen ter ondersteuning van validatie en herkenning."

Einhorn stelt ook dergelijke strategieën voor als het maken van een gevoelenschema met een verscheidenheid aan gezichtsuitdrukkingen om te leren hoe je emoties herkent (hun eigen en die van hun vriend) en het ontwikkelen van probleemoplossende vaardigheden door het probleem samen te bespreken en mogelijke oplossingen te brainstormen. Je kunt ook een rustige houding modelleren terwijl je steun biedt tijdens ruzies en hen helpen oefenende vaardigheden zoals delen tijdens dagelijkse activiteiten. Het lezen van verhalen over conflictoplossing is ook nuttig.

Basisschoolkinderen

Naarmate kids vorderen van de kleuterklas tot de hogere basisschoolklassen, worden ze bekwamere probleemoplossers, maar zijn ze nog steeds geneigd tot conflict met hun vrienden. In plaats van ruzie over speelgoed, gaan hun ruzies vaker over misverstanden of gekwetste gevoelens, zoals uitgeloten worden of uitgelachen worden.

"Basisschoolkinderen leren sociale regels meesteren, zijn beter in staat om oorzaak en effect en de impact op anderen te begrijpen," legt Einhorn uit. Ze beginnen ook sterke sociale relaties buiten hun gezinnen te ontwikkelen, naast opkomend zelfvertrouwen en persoonlijke identiteit—allemaal potentiële gebieden waar emoties hoog kunnen oplopen en conflict creëren.

Deze kids zijn meer in staat om veel van deze meningen zelf aan te pakken. "Ze zijn beter in staat om de situatie in het moment te begrijpen en oplossingen te overwegen," zegt Einhorn. Dus, waar mogelijk, houd je terug met inmengen, tenzij je kind jouw hulp zoekt of niet in staat lijkt het probleem zelf te navigeren. Op beide manieren kunnen ze baat hebben bij het bespreken met hun ouder.

Ouders kunnen helpen door effectieve taal te modelleren voor conflictoplossing (zoals "ik voel" uitspraken, in plaats van "jij deed" uitspraken die als aanvallend kunnen worden ervaren). Diep ademen en weglopen indien nodig om rustig te worden, zijn ook goede technieken om aan je kind door te geven. Deze aanpak kan geleerd worden met de stoplichtstrategie, stelt Einhorn voor.

"Vraag je kind om de ogen te sluiten en een stoplicht te visualiseren," zegt Einhorn. "Als het rode licht brandt (te intens), moeten ze drie diepe ademhalingen nemen en aan iets kalmerends denken. Als het licht geel wordt, is het tijd om het probleem te evalueren. Kunnen ze dit zelf aan? Hebben ze hulp van een volwassene nodig? Bedenk twee probleemoplossende strategieën die kunnen werken. Als het licht groen wordt, kies een strategie (om hulp vragen, naar buiten rennen, aan een compromis werken) en probeer het."

Daarnaast adviseert Einhorn de fundamentele stappen van probleemoplossing te introduceren, bekend bij therapeuten als ABCD:

  • A: Vraag, "Wat is het probleem?"
  • B: Brainstorm oplossingen
  • C: Kies een oplossing om te proberen
  • D: Doe het!

Het is ook nuttig om door te gaan met het oefenen van het benoemen van emoties, het modelleren van empathie, en het brainstormen van oplossingen op een leeftijdsgerecht niveau, zegt Einhorn, om deze belangrijke vaardigheden verder te ontwikkelen.

Pubers

De middelschooljaren zijn bekend om ongemak, sociale angst, grote gevoelens, verschuivende sociale landschappen, en "drama" onder vrienden. Puberiteit, vroege romantische relaties, school- en gezinsstress, en de druk om erbij te horen kunnen allemaal bijdragen aan peer-conflicten. "Sociale relaties worden belangrijker naarmate jongeren meer zelfbewust worden en peer-relaties zich significanter voelen," legt Einhorn uit.

Voor deze leeftijdsgroep adviseert Einhorn je kind de principes van SOAR te leren: Stop, Observeer, Beoordeel, Reageer. Dit proces omvat de volgende stappen.

Begin met afkoelen. Neem een moment voor emotieregulatie door een kalmerende strategie te gebruiken. Dan, focus op delen door te luisteren, in te checken, beide perspectieven te horen, en de intensiteit van het probleem te beoordelen. Vervolgens, denk over verantwoordelijkheid na. Neem verantwoordelijkheid, indien passend.

Daarna, ga over tot brainstormen om mogelijke oplossingen en compromissen te bedenken. Dan, kies een oplossing om te proberen. De laatste stap is de vriendschap bevestigen door te vergeven, zich te verontschuldigen, en/of hun vriend te bedanken voor het werken aan een oplossing.

Tieners

Hoewel scholieren vaak meer ontwikkelde prosociale vaardigheden hebben, zijn de ins en outs van hun peer-conflicten vaak hoger en lastiger te navigeren. Op de middenschool zijn sociale en peer-relaties op de hoogte van belang en kunnen sociale dynamieken snel veranderen. Tieners bouwen een zelfbeeld en identiteit, zijn vaak betrokken bij risicovol en grensverleggend gedrag, terwijl ze ook kritische en abstracte denkvaardigheden ontwikkelen, zegt Einhorn.

Ruzies ontvloeien vaak uit verschuivende allianties, datingsituaties, veranderende interesses, en miscommunicatie. Einhorn stelt de volgende strategieën voor om je tiener te helpen effectief hun vriendschapsconflicten te navigeren.

Blijf werken aan het bouwen van sterker communicatie- en relationele vaardigheden door openheid, overweging, empathie, luisteren, zelfreflectie, zelfverbetering, en respect te promoten. Moedig je tiener aan om het conflict te bespreken. Probeer echter hen de ruimte te geven om het "uit te praten" met hun peer op eigen kracht. Modelleer en oefen compromis en onderhandeling.

Oefen emotieregulatie en distress-tolerantievaardigheden, zoals het gebruiken van copingvaardigheden als mindfulness, niet negatieve emoties oppakken, en diep ademen. Bevestig hun vermogen om emoties te benoemen, begrijpen, communiceren, en managen.

Ondersteun hen in het oefenen van perspectiefneming (het idee dat beide perspectieven ertoe doen) en het bouwen van sterker communicatievaardigheden en relaties. Uiteindelijk is het doel dat je tiener de meeste van hun issues met vrienden zelfstandig kan oplossen—maar wees er om steun te bieden wanneer gewenst of nodig.

"Zeg: 'Ik ben er voor je en kan een klankbord zijn als nodig,' maar vertrouw op hun vermogen om goede keuzes te maken en het conflict zelf aan te pakken," adviseert Dr. Brimhall.

Een woord van Verywell

Het is te verwachten dat kids vaak ruzien met vrienden. Leren om deze meningen elegant aan te pakken is een belangrijke levensvaardigheid. Veel van deze conflicten blown snel over, maar soms zijn er grotere kwesties die meer interventie vereisen.

Ondersteun je kind door hen te helpen effectieve probleemoplossende en relationele vaardigheden te ontwikkelen. Uiteindelijk zullen ze leren de meeste van deze conflicten zelfstandig op te lossen. Dat gezegd hebbende, sta klaar om in te grijpen wanneer je kind extra hulp nodig heeft en/of worstelt met het adequaat aanpakken van deze kwesties.

Previous:

Next: