• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Pas grenzen aan naarmate je kind groeit

Pas grenzen aan naarmate je kind groeit

Pagina 1

Bomen die buigen, gaan in stormen veel beter dan hun meer bros, stijve neven. Het leven, en opvoeding, zijn nooit voorspelbaar, en flexibiliteit is een van de grootste krachten die je in jezelf kunt opbouwen. Fermheid is niet hetzelfde als rigiditeit. Dwing grenzen niet af alleen omdat je een keer besloot dat het een grens was – je moet misschien heroverwegen, of uitzonderingen maken in gevallen van noodzaak.

Gedraag je!

Creëer geen willekeurige of onnuttige grenzen. Grenzen moeten zo logisch zijn als gevolgen.

Goed idee!

Slangenhuid rekkt niet, daarom schuilen slangen hun huid af als ze groeien. Eén dag scheurt de oude huid simpelweg (rrrippp!!!), en de slang wriggelt eruit, met een schone, schitterende nieuwe huid eronder. Soms beseffen ouders en kinderen niet dat een grens te strak zit totdat het plotseling, en met kracht, openscheurt. Opgroeien is niet altijd glad en rimpelloos.

Er is een grens aan grenzen!

Je kunt geen vindingrijk kind opvoeden als je grenzen te strak zijn. Grenzen zijn vitaal en nodig. Te veel grenzen, though, kunnen een kind laten voelen ingeperkt en, nou ja, beperkt. Hoe weet je of je redelijk bent, of de grenzen die je stelt te extreem zijn? Makkelijk. Kijk naar de reacties van je kind:

• Weerstand en zeuren zijn normaal. Geen zelfrespecterend kind gaat je laten weten hoeveel ze grenzen verlangt.
• Voortgesette ontbering of volksopstand over een grens zijn je aanwijzingen dat er iets anders gaande is – misschijn je grens te streng en onrechtvaardig is. Het is misschien niet meer leeftijds- of ontwikkelingsgeschikt. Breiden de grenzen mee met haar groei? Of is je reden voor de grens, of de waarden erachter, niet duidelijk genoeg gecommuniceerd. Zijn ze expliciet? Zijn de doeleinden van de grens duidelijk?

Niet zeker over een grens?

Verhalen uit de ouderzone

Marissa begrijpt niet waarom je haar niet laat alleen naar school lopen. "Ik ben oud genoeg. Je vertrouwt me niet! Je laat me nooit onafhankelijk zijn! Je strafft me voor het ouder worden!" roept ze, en slaat haar begeleiders overboord. Marissa begrijpt niet dat je haar onafhankelijkheid wél waardeert en haar groei respecteert – je hebt de grens opgelegd omdat je je zorgen maakt over de veiligheid van je buurt. Misschien kun je je vertrouwen en respect tonen door de grenzen in andere gebieden los te laten – en een hart-voor-hart te hebben met Marissa over je zorgen.

Is het tijd om de grens te verbreden? Hoe kun je zeker weten?

• Evalueer je kind continu, blijf kijken naar wie je kind deze maand is, blijf praten.
• Vraag je kind welke grenzen passend zouden voelen. Na de initiële fase van het gesprek ("Geen grenzen, pap!"), zul je waarschijnlijk een paar ideeën krijgen. Als je kind meedoet aan het grenzenstellen, leeft hij waarschijnlijker comfortabel binnen de grenzen. (Soort van het verschil tussen jouw een hek om je perceel bouwen voor privacy, en iemand anders die je insluit.)
• Check de grenzen van Juniors vrienden. Laten we duidelijk zijn, "Iedereen anders mag," is geen reden om Junior toe te staan. Vind het wel uit – het is puur informatief. Je ontdekt wat andere ouders ontwikkelingsgeschikt vinden, en waarom Junior misschien voor een verandering duwt.
• Doe je onderzoek. Sla de bibli in en laat je overweldigen door het pure aantal opvoedingsboeken. Je ontdekt vitale informatie van kinderontwikkelingsexperts. Je leert ook dat iedereen een mening heeft, dat de meeste meningen een kwestie van mening zijn, en dat je je eigen mening kunt vertrouwen.
• Praat met de leraar van je kind. Ze is een van je opvoedingspartners. Ze is betrokken bij het leven van je kind, en ze ziet je kind vanuit een volledig ander perspectief dan jij. Betrokken ouders zijn de nummer-een factor voor hoe goed een kind op school presteert. Wacht niet tot het gesprek of tot het bureau van de directeur belt – raak betrokken! Bel vandaag nog voor een gesprek!

Pagina 2

De grens-verander-toets

Goed idee!

Sommige grenzen zijn kortdurend. Andy heeft moeite droog te blijven 's nachts, en, op zevenjarige leeftijd, wordt zijn eennachtsurineren een kwestie voor hem. Een effectieve korte-termijn grens zou kunnen zijn om te beperken hoeveel water hij 's avonds mag drinken.

Voordat je wel je mening verandert over een grens, laat het dan door de "Grens Veranderen" toets, een heel simpele, twee-delige examen die je vertelt of je een grens kunt veranderen – of niet.

Er zijn twee gebieden waar grenzen onderhandelbaar zijn:

• Gaat het om veiligheid?
• Gaat het om waarden?

"Eén, twee, één, twee, buig en rek"

Hier is een zin die zelden uit je mond moet komen: "Nou, misschien wel deze een keer." Grenzen moeten veranderen om redenen, niet omdat je kind je heeft uitgeput. Soms moet een grens een keer geschonden worden, vanwege een noodsituatie (Opa had een hartaanval, we racen naar het ziekenhuis, en nee, je hoeft je huiswerk niet af te maken of je kamer op te ruimen.).

Vergroot-een-grens!

Naarmate je kind groeit, kun je haar helpen haar interne bronnen op te bouwen, zelfcontrole te leren, en de tucht die ze leert te "internaliseren" door meer ruime grenzen toe te staan, haar nieuwe dingen te laten proberen, en haar meer verantwoordelijkheid te geven. Het kleine kindje dat zonder toezicht op de voortrap kan stappen, maar niet verder, gaat nu naar slumberparties en afspreken met haar vriendjes op de bioscoop.

Hier is het ding: Hoe minder grenzen je presenteert, hoe dichter je je kind in de gaten moet houden. Blijf controleren. Dit is geen moment voor je om op je aandacht te letten. Als een kind verantwoordelijkheid en veiligheid leert, heeft ze nog steeds jouw hulp nodig om haar eigen grenzen, waarden, en ethiek te definiëren. En, natuurlijk, wanneer het om veiligheid of de waarden van je gezin gaat, houd die grenzen ferm en expliciet!

Een grens herstellen

Twee stappen voorwaarts en één stap terug. Voortgang, leren, en groei verlopen niet op een constant tempo, en achteruitgaan is gebruikelijk. Soms zul je een grens veranderen om meer privileges en verantwoordelijkheden te includeren, net om te leren dat je kind echt niet klaar is voor zo'n grote stap. Oké, een stap terug. Maar wees voorzichtig dat je je kind niet doet voelen alsof ze gestraft is, of dat ze gefaald heeft. Dit zou een goed moment zijn voor een probleemoplossend/brainstorm-sessie. Een creatieve oplossing geeft je kind de grenzen en structuur die ze nodig heeft zonder haar te laten voelen als een grote, slechte mislukking. Misschien moet je een reeks zachtjes uitbreidende grenzen vastleggen, in plaats van te veel tegelijk te willen.