Essentiële Ouderregels: Hoe Je Gezond Blijft

Je gezondheid is niet alleen belangrijk omdat jij belangrijk bent, maar ook omdat je kinderen gezonde ouders nodig hebben. En er zijn slechts een paar regels die je, nadat je ze onder de knie hebt, helpen je hoofd koel te houden wanneer je kinderen de hunne kwijtraken.

(Fragment uit "The Rules of Parenting" door Richard Templar)

Ontspannen

Wie zijn de beste ouders die je kent? Diegenen met een schijnbaar instinctief vermogen om te zeggen en te doen wat resulteert in gelukkige, zelfverzekerde, evenwichtige kinderen? Heb je je ooit afgevraagd wat ze zo goed maakt? Nu denk aan degene die je in je voorbije niet capabel vindt. Waarom niet?

Alle beste ouders die ik ken hebben één sleutelgemeenschap: ze zijn ontspannen over ouderschap. En alle slechtste zitten vast op iets. Misschien zijn ze niet gestrest over hoe goed ze als ouders zijn (misschien zouden ze dat wel moeten zijn), maar ze zitten vast op iets wat hun vermogen om een écht goede ouder te zijn beïnvloedt.

Ik ken een paar ouders die neurotisch schoon en netjes zijn. Hun kinderen moeten hun schoenen aan de deur uittrekken of de wereld gaat ten onder – zelfs als de schoenen schoon zijn. Ze raken echt opgewonden als hun kinderen iets laten liggen of enige rommel maken (zelfs als het later wordt opgeruimd). Het maakt het onmogelijk voor de kids om gewoon te ontspannen en te genieten, uit angst voor grasvlekken op hun broek of de ketchupfles om te gooien.

De echt goede ouders die ik ontmoet heb, verwachten juist dat hun kinderen lawaaierig, rommelig, op en neer hoppend, ruzie makend, nagend en bedekt met modder zijn. Ze nemen het allemaal met een lach. Ze weten dat ze 18 jaar hebben om deze kleine wezens om te toveren tot respectabele volwassenen, en ze passen hun tempo aan. Geen haast om ze als volwassenen te laten gedragen – ze komen er vanzelf wel.

Weten wat je goed kunt

Toen mijn oudste kinderen klein waren, was ik altijd jaloers op die andere vaders die urenlang een voetbal met hun kinderen gingen gooien. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik het niet langer dan een paar halfhartige minuten volhield. Het was gewoon niet mij.

Dan was er de vriend die een prachtig boomhuis bouwde voor zijn kinderen in hun achtertuin ("Papa, waarom kunnen wij geen boomhuis hebben als zij?"). En de moeder die complexe en intrigerende schatzoochten creëerde voor elk feestje. En de een die haar meisje naar dezelfde balleles als mijn dochteldeelde mee, maar eruitzag alsof ze er echt van genoot, en… ik zou kunnen doorgaan.

Je bent waarschijnlijk al voorop. Ik focuste op wat zij konden wat ik niet kon, maar eigenlijk kon ik veel dingen die zij niet konden – alle dingen die ik voor vanzelfsprekend nam, maar net zo waardevol.

Bijvoorbeeld, ik hou van voorlezen aan kinderen. En als een tamelijk extroverte kerel (oké, grenzend aan exhibitionist), genoot ik er echt van om urenlang lange verhalen voor te lezen, alle stemmen en accenten en karakters en geluidseffecten en dramatische fluisteringen en al de rest. Maar het leek zo natuurlijk dat het jaren duurde voordat ik realiseerde dat het net zo waardevolle vaardigheid was als boomhuisbouwen of voetballen.

Het is belangrijk om te weten wat je goed kunt en vertrouwen te hebben in je eigen sterktes. Zo kun je andere ouders zien dingen doen die je nooit kunt zonder je onvoldoende te voelen. Want jij en ik weten allebei dat die andere ouders ook niet alles kunnen. Wanneer je een tintje jaloezie voelt, stop dan even en herinner je wat je geweldig kunt.

Bijna elke regel mag af en toe gebroken worden

We weten allemaal dat er regels, systemen, procedures en beleidsregels zijn die gevolgd moeten worden als je ouder bent. Je weet het genre: Geen junkfood voeren, niet te laat laten opblijven, niet voor de tv laten kijken tot hun ogen vierkant worden, niet vloeken tot ze oud genoeg zijn.

Wat wij regels-ouders ook begrijpen is dat er heel weinig regels zijn die je niet mag breken met een goed genoeg reden. Oké, je zou ze goed gezond voedsel en de aanbevolen "5 per dag" moeten geven, maar als je thuis komt na een lange dag, is het niet het einde van de wereld om ze af en toe vissticks te geven.

Het is gewoon een kwestie van nadenken over wat het ergste is dat kan gebeuren als je deze regel breekt. Zeker, als je de regel over de veiligheidsgordel in de auto breekt is het ergste nogal dramatisch, dus houd je daar beter aan. Maar als je het avondbad overslaat omdat jullie allemaal uitgeput bent – nou komen, hoe erg kan dat zijn?

Onthoud, deze sectie gaat over regels voor gezond blijven. En het punt van deze regel is te erkennen dat het belangrijker is voor je kinderen om een gezonde, ontspannen ouder te hebben dan dat ze nooit een visstick eten. Sommige ouders maken het zich veel te moeilijk door te denken dat het essentieel is om zich aan elke regel te houden op alle tijden. Ze kloppen zich neer over een kleinigheid.

Probeer niet alles te doen

Wat wil je dat je kind wordt als ze groot is? Kampioene amazone? Ballerina? Wetenschapper? Profatleet? Concertvioliniste? Actrice? Moeilijk om te weten als ze jong zijn, dus misschien moet je al hun opties openhouden door ze extra lessen te geven in alles waar ze enige interesse in tonen. Zo kunnen ze later niet klagen dat het jouw schuld is dat ze faalden omdat je ze niet jong genoeg begon.

Dat maakt wel een drukke planning. Voetbal op maandag, drama op dinsdag, klarinet op woensdag – en zwemmen daarna. Donderdag ballet en vrijdag naar de sportschool. En paardrijles in het weekend. En dat is nog maar één kind. Het wordt echt leuk als je er twee of drie hebt.

Whoa. Even wachten. We missen iets. Wat over gelukkig spelen in de tuin? Wat over leren zichzelf te vermaken? Waar in de wekelijkse planning passeren ze een stripboek door, of gewoon in het gras liggen en naar de wolken staren en aan niks denken? Dit zijn allemaal vitale delen van opgroeien.

Je kent al die kinderen wier leven één lange reeks lessen, oefeningen en extra begeleiding is. Heb je ooit gezien wat er gebeurt als je ze vraagt een paar dagen voor zichzelf te zorgen? Stel ze gaan op vakantie naar een prachtige, rustige plek – de bergen, of de kust, of heuvelachtig landschap. Geen idee, dat is wat. Ze hebben geen idee hoe ze zich moeten vermaken – ze hebben nooit tijd gehad om te leren. Dat gaat volwassen leven echt moeilijk maken. Ze kunnen nooit ontspannen omdat niemand ze ooit geleerd heeft hoe.

Paniek niet; ik stel niet voor je kinderen van alle buitenschoolse activiteiten te verbieden. Dat zou gewoon stom zijn. Maar ik stel wel voor ze te beperken tot, zeg, twee activiteiten per week. En laat ze kiezen welke twee. Ze niet dwingen viool te leren net omdat jij het als kind leerde en leuk vond. Of omdat jij het nooit leerde en wou dat je had. Als ze iets anders willen opnemen, moeten ze een van hun huidige activiteiten opgeven om ruimte te maken. (Ja, ze mogen ballet opgeven als ze het haten, zelfs als de lerares zei dat ze dacht dat ze echt talent hadden.)

Het is normaal om te willen ontsnappen

Hey, laten we over taboes praten. Dood, drugs, dirty dancing… of hoe over een van de grootste: toegeven dat er momenten zijn dat je wou dat je kinderen je gewoon met rust zouden laten.

Natuurlijk is het streng verboden ooit toe te geven dat je kleine lievelingen kleine monsters kunnen zijn. Je kunt er zelfspotend over grappen, maar je kunt niet serieus laten merken dat er momenten zijn dat je gewoon wilt vluchten. Hoe kun je? Je taak is ze te liefhebben en, als je ze liefheeft, volgt daaruit dat je alles van ze liefhebt. Je moet genotvol glimlachen als je verwacht wordt elk avond drie maanden lang hetzelfde saaie verhaal voor te lezen, aanhankelijk kijken terwijl ze schril schreeuwen rondrennend, en meelachen met hun grap die ze voor de vijfentwintigste keer verkeerd vertellen.

Grappig is dat het prima geacht wordt geïrriteerd te zijn door andermans kinderen (niet dat je het tegen hun ouders zou zeggen). Dus we weten allemaal dat kinderen op je zenuwen kunnen werken. Waarom het volgt dat je eigen kinderen je soms gek kunnen maken. En dat is oké.

Feitelijk zijn ze er erg goed in. Ze beginnen bijna zodra ze geboren zijn. Dat babygewaan is bedoeld om in je hersenen te boren tot je er iets aan doet. En man, werkt het. Daarop werken ze routinematig op je zenuwen. Soms is het niet eens hun schuld. Eigenlijk is het meest schuldgevoelige van allemaal wanneer je weet dat het niet hun schuld is. Maar als ze je drie nachten op rij wakker gehouden hebben door doorbraak van tanden, is het moeilijk sympathiek te zijn. Je weet dat je zou moeten, maar eigenlijk wil je gewoon dat ze ophouden en je laten slapen. Het is immers maar een tand.

Nou, ik heb nieuws voor je. Elke ouder voelt zich nu en dan zo. Feitelijk zijn er fasen waarin je je 50 keer per dag zo voelt, tussen de fasen waarin het maar een of twee keer per week is. Accepteer gewoon dat het natuurlijk is, en elke ouder die dat niet erkent, liegt. Je kunt niet voorkomen dat je kind je op de zenuwen werkt, maar je hoeft de schuldgevoelens er niet bij te doen.

Je relatie met je partner niet negeren

Deze regel is tamelijk duidelijk. Het lastige is het eigenlijk doen. Veel ouders geven er lippenservice aan, maar veel minder zorgen ervoor dat het gebeurt. Maar jij en ik weten dat het eigenlijk een van de allerbelangrijkste regels is, als je niet wilt eindigen met dit hele ouderschap alleen te doen.

Je had deze persoon genoeg lief om kinderen met hem te maken. Dat is serieuze zaak. Hij moet nog steeds de belangrijkste persoon in je leven zijn. Hij neemt misschien minder tijd en eist misschien minder aandacht dan je kinderen, maar hij moet nog steeds het object van je liefde zijn. Kinderen krijgen verandert je relatie meer dan je je kunt voorstellen, maar 20 jaar later ben je weer samen met je partner net als aan het begin. En als hij niet het belangrijkste in je leven is, zit je in de problemen als de kinderen uit huis gaan. En de kinderen ook – uit huis gaan is al zwaar genoeg zonder te voelen dat je de wereld van je ouders in puin slaat. Ze moeten weten dat jullie elkaar het meest liefhebben. Dat vrijmaakt hen om door te gaan met hun leven en, uiteindelijk, een partner te vinden die ze nog meer kunnen liefhebben dan jou.

Deels is de oplossing logistiek. Probeer een keer per week samen uit te gaan. Als je geen oppas kunt betalen, zoek andere ouders en beurtelings op elkaar kinderen letten. Dan gewoon wandelen of picknicken in het park. Iets. Wat dan ook. Zolang je maar zorgt dat dat "alleen we twee" leven van vroeger voortgezet wordt.

Previous:

Next: