• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Essentiële Ouderregels: Omgaan met de School van Je Kind

Vanaf 4 of 5 jaar, door tot ze 16 of 18 zijn, zijn er basisregels die jullie gelukkiger door de schoolcarrière helpen.

(Fragment uit "The Rules of Parenting" door Richard Templar)

School is een compleet pakket

Er is geen perfecte school. Je kinders school heeft honderden, soms duizenden ouders, en er is geen manier dat ze allemaal het eens zijn met alles wat de school doet. Als elk beleid met eenparigheid van alle ouders moest worden goedgekeurd, zouden ze niet eens kunnen beslissen om hoe laat 's morgens te beginnen.

Natuurlijk zul je dingen niet eens zijn. De hoeveelheid huiswerk, de zwaarte – of gebrek daaraan – van straffen, de onhandige schooluniformen, het feit dat ze voetballen moeten spelen zelfs als ze het haten, het feit dat hun bijeenkomsten seculier zijn, het feit dat hun bijeenkomsten niet seculier zijn, Spaans in plaats van Duitsch leren, ze dwingen om binnen te spelen wanneer het regent… en zo verder.

Er is niets aan te doen. Oké, je kunt van school veranderen, maar de volgende heeft net zoveel irritante eigenaardigheden. Ze zullen er alleen anders zijn. En bovendien kan je kind er ook niets aan doen – wat betekent dat je hun schoollleven ongelukkig maakt als je ze aanmoedigt het systeem te ondermijnen. Ze komen in de problemen met leerkrachten en worden waarschijnlijk uitgelacht door medeleerlingen. Nee, ze hebben geen tegenstrijdige boodschappen van huis en school nodig.

Het essentiële van elke school is dat het een pakket is. Er zijn dingen die je leuk vindt en dingen die je niet leuk vindt. Als de nadelen wegen tegen de voordelen, misschien moet je over een schoolverandering nadenken – dat is een ander verhaal. Maar zolang je er bent, moet je het pakket als geheel aanvaarden. En dat betekent dat je de school moet steunen, zelfs bij dingen die je niet leuk vindt. Je moet je kinderen aanmoedigen hun huiswerk te doen, zelfs als je denkt dat ze er te veel van hebben. En je moet ze misschien een onaardig uniform laten dragen, hockey laten spelen, of leerkrachten met respect laten behandelen zelfs als ze dat niet doen.

Vecht in het belang van je kind

De vorige regel ging over de school steunen, zelfs als je niet met alles eens bent. Maar dat hoeft niet onvoorwaardelijk te zijn. Je moet ze steunen in het algemene beleid en systemen omdat dat deel is van de deal. Maar andere dingen kunnen opduiken die specifiek voor je kind zijn, en je kunt niet altijd de school laten regelen.

Je kind moet weten dat je aan haar kant bent. En als er serieuze problemen zijn, ben jij de enige die haar zaak kan verdedigen – en soms hebben ze een kampioen nodig. Als de school niet genoeg doet tegen pesten, of de dyslexie van je kind niet herkent, of een bepaalde leerkracht het leven van je kind onmogelijk maakt, moet je natuurlijk iets doen. En je kinderen moeten weten dat je er voor ze bent als dingen buiten hun controle raken. Dat is wat ouders voor zijn. De alternatief is dat je kinderen zien hoe je toestaat dat ze doorlijden.

Het kan als volwassene moeilijk zijn om je te herinneren hoe machteloos je je voelde als kind. Situaties die we nu makkelijk aan kunnen, waren onmogelijk overtuigend toen we jong waren. En iets een paar maanden uithouden lijkt nu draaglijk, maar als je 5 of 15 bent, kan een paar maanden als voor altijd aanvoelen. Ik kan me nog het ziektegevoel herinneren dat ik herhaaldelijk had voor een les waarin ik moest bekennen dat ik mijn huiswerk niet had gedaan (weer). Als je me vandaag voor die leerkracht zou stellen en hij me probeerde neer te halen, zou ik net zo hard terugvechten. Maar toen kon ik niet. Kinderen geconditioneerd om de autoriteit van de leerkracht te accepteren, en ze hebben niet de vaardigheden of macht om het systeem zelf te bestrijden. Dan stap jij in.

Pesten is altijd ernstig

Ik ken een kind genaamd Ned die zijn naam haat omdat het rijdt met te veel dingen en zijn klasgenoten dit hebben ontdekt: "Ned, Ned, plast het bed" is een van hun favoriete spotliederen. Op een (wat jammer) niveau is dat grappig, maar Ned vindt het niet.

Het is makkelijk voor ouders om dit af te doen. Ze vertellen hun kind: "Stenen en stokken kunnen je botten breken maar woorden kunnen je nooit kwetsen." Regels-ouders weten beter. Natuurlijk is een beetje lieve spotje beter dan dagelijks voor je zakgeld verslagen worden. Maar niet alle verbale spotjes vallen onder lieve spotjes. Ze kunnen diep wonden en schaden aan kinderen toebrengen.

Het enige wat telt is hoe je kind zich voelt. Het maakt niet uit of één kind ze noemt of de hele klas. Het maakt niet uit of één kind gisteren in de schenen trapte of een bende hem regelmatig verprutst. Het maakt niet uit of je het persoonlijk spotten, pesteren of pesten noemt. De enige manier om de ernst van het probleem te beoordelen is door hoe sterk je kind erover voelt.

En als je kind gekwetst en verdrietig is, moet je iets doen. Je wilt iets doen, natuurlijk. Doe het dan. Afhankelijk van de omstandigheden wil je misschien met je kind bespreken hoe hij ermee om kan gaan, of met de school praten. Of je hebt een andere truc in je mouw (Neds naam wettelijk laten veranderen is misschien iets te drastisch). Maar je moet je kind laten zien dat als hij het serieus neemt, jij dat ook doet.

Leer ze voor zichzelf op te komen

Wat gaat deze regel over? Nou, als je kind geconfronteerd wordt – of ooit geconfronteerd kan worden – met pesten, is het allerbelangrijkste wat je kunt doen hem leren om ermee om te gaan voordat het te ver gaat. Weet je waarom kinderen gepest worden? Om anders te zijn. Onderzoekers vonden dat 75 procent van de kinderen ongelukkig is geweest door spotten of pesten over hun uiterlijk. Feitelijk heeft één op de vijf zich ziek gemeld of ziek voorgedaan om spot over hun uiterlijk te ontlopen. Vreselijke cijfers, hé?

De twee traditionele methoden om met pestkoppen om te gaan liggen aan uiteenlopende uitersten. De ene zegt dat je je kind moet vertellen terug te slaan. Hoewel dit kan werken, leidt het vaker tot escalatie. Het andere populaire advies is het negeren en de pestkop stopt. Dit is advies dat ouders geven omdat ze het waar willen dat het is. Maar het is niet. Alle bewijs wijst erop dat het omgekeerde waar is.

Wat is dan het antwoord? De beste kans van je kind is zelfverzekerd overkomen, oogcontact maken, en de pestkop afleiden door het onderwerp te veranderen. Natuurlijk werkt het niet in elk scenario, maar als je kind van nature zelfverzekerd is, goed zelfvertrouwen heeft, en om zijn uiterlijk geeft, is hij halverwege om niet gepest te worden. En jij kunt hem al die dingen geven voordat hij zijn eerste pestkop ontmoet.

Vrienden van hun accepteren die je niet lekker vindt

Hebben je kinderen vrienden die je niet lekker vindt? Die wilde in de peuterspeelzaal die ander kinderen haar uittrekt als niemand kijkt? Het meisje in groep 5 die op een dag hun beste vriendin is en de volgende niet met ze praat? De 15-jarige die altijd spaart (en je vrij zeker weet dat hij rookt)?

Jep, doorheen de schoolcarrière van je kind zullen er vrienden zijn die je wou dat ze niet hadden. Misschien vind je dat ze je kind ongelukkig maken, of ze zijn een "slechte invloed," die ze lokken in oppassen tegen leerkrachten of spelletjes te bederven. Mijn moeder haatte vrienden die niet "netjes" praatten (beetje probleem in de zuid-Londense school waar ze me naartoe stuurde). Toch, tenminste ontdekte ze nooit de een die me leerde huismexplosieven maken in zijn tuinhuisje.

Wat kun je eraan doen? Nou, als je de titel van deze regel hebt gelezen, weet je wat ik ga zeggen. Precies – je kunt er gewoon mee leven. Je kinderen moeten leren zelf vrienden te kiezen, zelfs als je hun keuzes niet lekker vindt. Ze moeten zelf beslissen wanneer ze genoeg hebben van Kirstie die heet en koud doet met hun vriendschap. Of of spaarten met Jake tijdens Frans echt een goed idee is.

En uiteindelijk zullen hun keuzes neerkomen op de waarden die je wist over te dragen. Het kost tijd – ze moeten experimenteren met de verkeerde vrienden om de juiste te herkennen. Dus klop je niet neer als ze met een wilde bende hangen op zesjarige leeftijd. Uiteindelijk zal je goede ouderschap doorbreken.

Druk eraf halen

Je kind wil bepaalde cijfers halen op school. Of het nu examens of continue evaluatie is, of het puur voor het goed doen is of ze de cijfers echt nodig hebben om te slagen of op de gewenste opleiding te komen – ze moeten slagen en misschien erg goed slagen.

Ze weten dit. De leerkrachten vertellen het ze hun vrienden vertellen het ze. Ze vertellen het zichzelf. Ze hebben jou niet nodig om het ze ook te vertellen. Te veel druk kan counterproductief zijn en echte, soms ernste psychologische problemen veroorzaken bij kinderen.

Je moet nadenken over hoe gestrest je kinderen zijn over het examenverhaal. Het is best waarschijnlijk dat ze al de druk een beetje te zwaar voelen, zelfs zonder jouw bijdrage. In plaats van druk toe te voegen, moet je perspectief toevoegen. Kijk, het is moeilijk om verder te kijken dan het einde van school als je een kind bent, en jouw taak is je kind te verzekeren dat er belangrijker dingen in het leven zijn dan academische prestaties, en dat mensen die examens mislukken net zo waarschijnlijk gelukkige, vervulde volwassenen worden. Ja, als ze goed doen is dat prachtig, maar als ze niet, valt de wereld niet uiteen. Als het arme kind al onder te veel spanning zit, moet je iets zeggen om de druk eraf te halen, en eigenlijk een betere kans geven om te slagen, in plaats van een breakdown. En als dat betekent hem verzekeren dat het oké is wat er ook gebeurt, dan doe je dat.