Ik Ben Moeder En Verpleegkundige: Ik Verliet Mijn Gezin Om Te Helpen Met De Pandemie In Een Andere Stad En Zou Het Weer Doen
"Als je voelt dat je een verschil kunt maken, dan moet je gaan." Dat zei mijn man, Marcus, toen de stad New York begin van de coronacrisis een oproep deed naar gezondheidszorgwerkers. We wonen in Atlanta met onze zonen Jaylen, 16, en Elijah, 4, en de tweelingbabys, een jongetje genaamd Karrington en een meisje genaamd Kinsley. De tweelingen werden geboren op 29 weken in december en kwamen begin maart thuuis van de NICU. Ik las de spoedoproep aan het einde van die maand.
Ik ben nurse practitioner, en dit was een oproep om te praktiseren wat bekend staat als de kunst en het hart van verplegen. Daarnaast zou vertrekken mijn gezin beschermen. Mijn ziekenhuis in Atlanta had een paar COVID-patiënten, en als ik bleef, wat ik mee naar huis bracht, zou ik de kinderen in gevaar brengen. Het gevaarlijke werk betaalde ook goed, zoals het hoort. Krucial Staffing wierf via een Facebook-groep genaamd Family Nurse Practitioner Networking. Ze accepteerden mijn aanvraag op dinsdag, en vrijdag zat ik in het vliegtuig.
De beginfase was zwaar. Echt zwaar. Ik leerde te compartmentaliseren door me te concentreren op het feit dat het werk tijdelijk was. Ik zei mezelf: "Ik ben hier om te helpen, en als het allemaal voorbij is, ben ik onderdeel van de geschiedenis, en ik kan terugkeren naar mijn gezin."
Ik werd geplaatst in een 14-beddenafdeling die normaal gebruikt werd voor patiënten met chronische aandoeningen, maar die een COVID-afdeling werd. We werkten met twee tegelijk, dus ik had zeven patiënten te verzorgen van 7 uur 's ochtends tot 7 uur 's avonds. Ik werkte 21 dagen op een rij. Daarna had ik twee dagen vrij. Daarna werkte ik nog 28 dagen.
Voordat we er waren, had het overbelaste personeel geen tijd om de families van de patiënten op de hoogte te houden. Toen ik contact opnam, zeiden ze: "Dank je, dit is het eerste nieuws dat we gehoord hebben." Dat was meestal na de vraag of hun geliefde op een respirator lag. Patiënten in mijn afdeling waren op supplementaire zuurstof, dus dat was een geruststelling voor hen. Ik kon Zoom-gesprekken instellen tussen patiënten en hun families, wat een wereld van verschil maakte. Tijdens mijn tijd gingen twee patiënten in respiratoire nood en werden direct naar de IC verplaatst.
Het kan zijn dat Atlanta de volgende keer hulp nodig heeft, of misschien een andere stad. Wat er ook gebeurt, ik zal klaar en bereid zijn om hetzelfde te doen.
Ik had altijd beschermende uitrusting en elke dag een nieuw N95-masker. Elke avond liet ik mijn schoenen buiten mijn hoteldeur staan en spoot alles wat ik droeg met Lysol. Ik doucht en belde daarna via FaceTime met Marcus en de kinderen. Hun volle Wangen zien en hun stemmen horen hielp me door te zetten. Mijn 4-jarige Elijah vroeg of ik thuiskwam als ik klaar was met levens redden, en ik verzekerde hem dat ik zo snel mogelijk thuis zou zijn. Hij was tevreden met dat antwoord, mits hij mijn stethoscoop kon bewonderen. Marcus was niets anders dan ondersteunend, en ik probeerde ervoor te zorgen dat hij alles had wat hij nodig had voor zijn eigen vastgoedwerk vanuit huis, inclusief hulp van mijn grootmoeder en twee deeltijdse verzorgers.
Één manier waarop ik kon bijdragen was borstvoeding naar huis sturen. Elke drie tot vier uur, dag en nacht, pompte ik. Voor collega's bedekte ik me op en zei: "Maak je geen zorgen, ik ga in de hoek zitten, jullie hoeven de kamer niet te verlaten." Ik bewaarde de melk in een koelbox, en elke vrijdag stuurde ik het op mijn lunchpauze naar huis. Het was niet goedkoop, maar het moest gedaan worden.
Langzaam begonnen de dingen in New York te veranderen. Begin april hoorde ik "code 777 goud" tien keer per dag, wat betekende dat een COVID-patiënt elders in het ziekenhuis in hartstilstand was of niet ademde. Toen ik vertrok, op 20 mei, was er misschien nog één per dag. Ik nam een pauze door juni om bij mijn gezin te zijn. Toen werd ik op 4 juli opgeroepen om in San Antonio, Texas, te gaan werken, dus dat is waar ik nu help.
Tijdens dit werk heb ik vrienden gemaakt met mensen van alle achtergronden, die allemaal hun verschillen aan de kant zetten en samenkwamen. Wie weet? Misschien heeft Atlanta de volgende keer hulp nodig, of misschien een andere stad. Wat er ook gebeurt, ik zal klaar en bereid zijn om hetzelfde te doen.
Als hulde aan DaKoyoia's geweldige werk, gaf Parents aan Graham's Foundation (die ouders van premature baby's ondersteunt) in haar naam. Het borstvoeding-verzendbedrijf Milk Stork betaalde om haar melk de maand dat ze terugkeerde naar NYC naar huis te sturen.
Previous:Wat Mijn Aanranding Me Leerde Over Hoe Ik Met Mijn Kinderen Over Toestemming Zal Spreken
Next:Kinderen helpen geweld in het nieuws en sociale media te verwerken
-
Het gezin stelt jou vragen, maar jij moet ook een paar vragen stellen om te zien of deze baan goed past bij jou. Vragen aan het gezin tonen aan dat je betrokken bent, aandachtigt en geïnteresseerd bent in de baan en wat van je verwacht wordt. Hier z -
Het kiezen van een kinderbezoeksregeling die werkt voor jou, je kinderen, en je ex is een van de belangrijkste beslissingen die je als alleenstaande ouder zult maken. Zeker, je kunt de steeds populaire afwisselende weekend-optie proberen, maar dat is -
De COVID-19-pandemie heeft gedwongen sluitingen van kinder- en kinderdagverblijven teweeggebracht, wat een enorme druk uitoefent op zowel werkende ouders als kinderopvangwerkers, maar er dreigt een nog grotere crisis op de horizon. Een recent onderzo
