• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe je met contraire reacties omgaat

Hoe je met contraire reacties omgaat

Kam dat uit de mond van mijn kind?
Contrair: het prikt, het schokt, het is verwarrend, en het kan je huis veranderen in een slagveld. Jim Bozigar, hoofd van gemeenschapsuitreik bij het Kinderziekenhuis in Pittsburgh, geeft een workshop voor ouders over contraire reacties. Hij zegt dat met een beetje begrip en zelfbeheersing ouders een deksel op contrarie reacties kunnen zetten.

„De redenen voor contrarie reacties zijn zo uiteenlopend als de personlijkheden van de kinderen die er gebruik van maken,” zegt Bozigar. Het kind kan hongerig, moe zijn, of in een overgangsfase. Maar kinderen die contrair reageren hebben meestal één ding gemeen: ze proberen zich los te maken van hun ouders en controle over hun leven uit te oefenen.

Hoe moet je deze uitbarstingen hanteren? Bozigar stelt ouders voor gedragsregistratie te doen: „Drie dagen lang, noteer wat je kind zegt, wat de situatie was, en hoe je gereageerd hebt. Kijk of je patronen ziet. En onthoud dat als kinderen contrair reageren, er iets anders onderhand gaaat. Het doel is om hen te helpen het constructief uit te drukken.”

Zes regels voor eerlijk vechten
Je zult nooit onenigheden met je kinderen kunnen vermijden, maar je kunt leren hoe je eerlijk vecht. Bozigar stelt dat elk gezinslid zich houdt aan de volgende regels:

• Val niet aan
• Maak niet klein
• Veroordeel niet
• Definieer wat het probleem is
• Definieer hoe het opgelost kan worden
• Bedenk wat in de toekomst gedaan kan worden om het te voorkomen

Kleuters
Veelvoorkomende contraire reactie: „Nee!” en „Waarom?”

Hoe te reageren: Geef het goede voorbeeld. Probeer te zeggen: „Zou het niet leuk zijn als we dingen niet hoeven te doen die we niet leuk vinden?” Schreeuw niet terug en wees niet sardonisch. Je reactie bepaalt wat er daarna gebeurt. Ouders zullen nooit hun kinderen kunnen controleren. De enigste persoon die je kunt controleren ben jij zelf. Als je zelfbeheersing toont, leer je kinderen hoe ze zichzelf kunnen controleren.

Schoolkinderen
Veelvoorkomende contraire reactie: „Je begrijpt het niet!” en „Het is niet eerlijk!”

Hoe te reageren: Kinderen op deze leeftijd vinden wat hun leeftijdgenoten denken belangrijker dan wat jij denkt. Ze zullen proberen uit te lokken om je aan de gang te krijgen. Haak niet aan! Je verliest: schoolkinderen hebben altijd het laatste woord nodig. In plaats daarvan, laat het kind het probleem eigen maken en toon empathie. Probeer te zeggen: „Je denkt dat ik niet weet wat er met je gaande is en dat is frustrerend, maar je bent onbeleefd. Ga naar je kamer tot je kalm bent en rationeel met me kunt praten.”

Je moet proactief zijn om bovenop de „Het is niet eerlijks” te blijven. Grenzen helpen kinderen innerlijke controle te ontwikkelen. Stel grenzen voor wanneer je denkt dat je kinderen veilig over straat kunnen, later op kunnen blijven, op een date kunnen gaan, enz. Probeer dan te zeggen: „Je weet dat in ons huis de regel is ______”

Pubers
Veelvoorkomende contraire reactie: „Wat is het grote probleem?”

Hoe te reageren: In plaats van verantwoordelijkheid te nemen, zet deze leeftijdsgroep ouders vaak op de verdedatieve. Zeg je dochter heeft een sjaal geleend die sentimentale waarde had en die vervolgens kwijt is gegaan. Je kunt uitroepen: „Hoe kon je zo onverantwoordelijk zijn!” Pas op — ze zal die reactie waarschijnlijk omkeren op jou: „Oh en jij hebt nog nooit iets verloren? Excuseer me dat ik niet perfect ben!” In plaats van aan te vallen, probeer in concrete termen te praten: „Je deed dit, dus voel ik dit.” Gebruik de zelfbeheersing en het respect die je een gast in je huis zou tonen. Het doel is om je gevoelens uit te drukken op een manier die je kind in staat stelt verantwoordelijkheid te nemen.

Tiener
Veelvoorkomende contraire reactie: „Laat me met rust!” en „Het is allemaal jouw schuld!”

Hoe te reageren: Let op — ze zien eruit als volwassenen, maar tieners zijn niet volledig rationeel. Ze denken anders dan volwassenen en kinderen, en voelen zich vaak onkwetsbaar. Wees bezorgd over hun reacties en luister naar hen. Help hen te zien dat je aan hun kant bent. Als ze zeggen dat ze alleen willen zijn, trek je terug maar geef niet op. Neem een subtilere benadering. Schrijf ze een briefje zonder aan te vallen of te beschuldigen, en zeg dat je graag een reactie wilt. Houd de dialoog altijd open. Probeer in een lagere stem te praten. Als je schreeuwen en brullen als model geeft, krijg je dat terug. En onthoud, je bent altijd de autoriteit in je huis; je kunt grenzen stellen. Als ouders kun je geen vrienden zijn van je kinderen, maar je kunt ze nog steeds vriendelijk behandelen.