• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Opstandige kinderen vs. sterkgewilde kinderen

Alle kinderen zijn ten minste af en toe opstandig en tegenwerkend. Het is een normaal deel van de ontwikkeling. Die zich zo gedragen, kunnen als sterkgewild worden beschouwd, vooral tijdens ontwikkelingsfasen van meningen uiten en onafhankelijkheid claimen; peuters, kleuters en tieners tonen deze gedragingen doorgaans actief. Ergens tussen de 1 tot 16 procent van de kinderen heeft oppositie-ongehoorzaamheidsstoornis (OOS), volgens de American Academy of Child and Adolescent Psychiatry. Het onderscheiden tussen een sterkgewild kind en een kind met OOS kan moeilijk zijn.

Symptomen van OOS

Sommige symptomen van oppositie-ongehoorzaamheidsstoornis manifesteren zich ook in alle kinderen, met name in sterkgewilde individuen en die door bepaalde ontwikkelingsfasen gaan. Andere symptomen zijn extremer, en worden meestal gezien bij kinderen met OOS en andere gedrags- of psychologische problemen. Veelvoorkomende symptomen van OOS omvatten frequente wutanvallen, boosheid of wrok jegens anderen, excessief ruzievoeren met anderen en vooral volwassenen, constant vragen aan regels en beslissingen, actieve tegenwerking, pogingen om anderen te irriteren of te verontrusten, anderen de schuld geven voor fouten, excessieve geïrriteerdheid, frequente gebruik van scheldwoorden, diepgewortelde negativiteit, wraakzuchtigheid en wraakzoeking, alsook een neiging om hatelijk of booswilend te worden wanneer ze opgewonden zijn. Gedragingen komen het meest voor thuis en op school, gericht op autoriteitsfiguren. Kinderen met OOS beschouwen zich doorgaans niet als opstandig of tegenwerkend; ze geloven dat ze redelijk weerstand bieden aan oneerlijke eisen.

OOS diagnosticeren

Omdat het vaak moeilijk is het verschil te zien tussen een sterkgewild kind en een kind met oppositie-ongehoorzaamheidsstoornis, moet de diagnose gesteld worden door een psychiater of psycholoog. Deze getrainde professionals bepalen of een kind voldoet aan de criteria uiteengezet in de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. Zoals bij elke psychologische aandoening, zijn er geen bloedprikken, beeldvormingstechnieken of andere tests die een conclusieve en objectieve diagnose bieden. Voor een OOS-diagnose moeten symptomen persistent aanwezig zijn gedurende ten minste zes maanden en duidelijke storingen van thuissituatie en schoollleven veroorzaken. De diagnose hangt meestal ook af van het uitsluiten van andere mogelijke oorzaken van de probleemgedragingen.

Overige aandoeningen

Verschillende mentale stoornissen en psychologische aandoeningen kunnen zich voordoen met symptomen die lijken op die van oppositie-ongehoorzaamheidsstoornis. Deze moeten overwogen worden tijdens de diagnostische fase, aangezien de juiste diagnose de behandelingsbenadering beïnvloedt. Veel kinderen met OOS lijden aan een of meer van deze aandoeningen naast de OOS, in plaats van in plaats van het. Andere aandoeningen die OOS napen of vaak in combinatie met het voorkomen zijn: aandachtsdeficiëntie-hyperactiviteitsstoornis (ADHD), angststoornissen, bipolaire stoornis, depressie, leerstoonissen, dwangstoornis (OCD) en drugs- of alcoholverslaving.

Behandeling van OOS

Terwijl sterkgewilde kinderen zeker negatieve effecten van hun gedrag kunnen ervaren wanneer het ruzie veroorzaakt in interpersoonlijke relaties, ervaren kinderen met oppositie-ongehoorzaamheidsstoornis frequente, chronische storingen in de meeste van hun relaties, binnen en buiten het huis, die de dagelijkse levensgang belemmeren. Omdat hun gedrag voortkomt uit een mentale stoornis, reageren kinderen met OOS niet op standaard disciplinaire acties of positieve versterking van gewenste gedragingen zoals sterkgewilde of slechts slecht gedragende kinderen doen. Behandeling kan tamelijk moeilijk en langzaam resultaten tonen. Het kan individuele psychotherapie, gezinstherapie en medicatie omvatten. Ouders moeten ook coping- en managementtechnieken leren.