• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Waarom ik me geen zorgen maak dat mijn zoon zijn favoriete activiteit opgaf door COVID-19

In het jaar voor de pandemie, in elk vrij moment dat hij had, leerde mijn toen 9-jarige zoon August basis Japans vocabulaire en knalde hij voor zijn volgende karategordel test. In de rij bij supermarkten en voor het slapengaan, oefende hij zijn kata-bewegingen steeds weer voor ons voordat hij uiteindelijk op zijn bed viel, nog steeds vol opgewonden energie.

"Wat zul je zeggen als ik een zwarte gordel krijg, mam?" was zijn favoriete vraag. Langzaam om traditionele sporten of bijlesactiviteiten aan te nemen, was hij trots op zijn prestaties en waren we verheugd om hem eindelijk zijn "vonk" te zien vinden.

Spoel vooruit naar een jaar later: de dojo van het gemeenschapsrecreatiecentrum dat mijn zoon bezocht was verdwenen, en zijn karate-instructeur was met pensioen gegaan. Zijn gi (uniform) hing in de kast, waarschijnlijk te klein nu. De karate-thema koekjessnijders die ik kocht om zijn volgende gordelprestatie te vieren, zaten nog in hun originele doos.

Ouders hebben significant lijden geleden tijdens de COVID-19-pandemie, rouwend om de verlies van familieleden en vrienden, banen, en een algemeen gevoel van normaliteit. Het verlies van karate van mijn zoon – niet de tegenslagen in mijn eigen carrière – bracht me het vaakst tot tranen. Natuurlijk is het ook niet makkelijk geweest voor onze kinderen.

"Het overarching thema voor de cliënten die ik heb gezien is rouw over het verlies van verbinding," zegt Shanaz Ikonne, LPC, NCC, een gelicentieerde professionele counselor en geregistreerde speltherapeut in Austin, Texas, die zich richt op kinderen en gezinnen van kleur. "Hoewel kinderen veerkrachtig zijn, zijn ze sociale wezens, en dus verlangen ze naar die interactie."

En rouw en verlies zijn niet hetzelfde voor iedereen. "Voor de BIPOC-gemeenschap tijdens COVID, zijn er ook stressoren gerelateerd aan rassespanning die een factor kunnen zijn in het internaliseren van meer isolatie of gevoelens van verlies of rouw," zegt Ikonne.

Met de aankomst van vaccins kwam hoop voor veel gezinnen om hun routines te herstellen en een deel van die verlangde verbinding en interactie terug te krijgen. Maar na zo lang omgegaan te zijn met opgeworpen levens, vragen velen van ons zich waarschijnlijk af, hoe? Experts bieden enkele manieren om onze kinderen te steunen als ze herduiken uit de hoogte van het pandemieleven.

Niet pushen

Sommige kinderen zijn misschien klaar om terug te springen in hun favoriete sport, maar velen zijn misschien niet zo enthousiast om in de activiteiten te duiken die ze pre-COVID liefhad. Hoewel August aanvankelijk karate miste en er in het begin van de pandemie vaak naar vroeg, heeft hij op dit punt helemaal niet meer over het onderwerp gesproken.

"Het is super algemeen, en het is normaal voor kinderen om te schakelen naar nieuwe interesses," zegt Ikonne, met name na een jaar of langer weg van hun vroegere activiteiten. Tijdens die tijd zijn kinderen waarschijnlijk blootgesteld aan nieuwe activiteiten via sociale media of televisie en kunnen ze klaar zijn om van gang te veranderen.

In plaats van te veel nadruk te leggen op oude activiteiten als je kind er niet voor voelt, kunnen ouders hun kinderen aanmoedigen om een paar nieuwe opties uit te proberen, adviseert Ikonne. Proeflessen volgen is een geweldige manier om hun vertrouwen te boosten voor een kleine investering van tijd en geld. Houd een open dialoog over wat het beste werkt voor je kind, erkennend dat het lastig kan zijn om nieuwe dingen te proberen, maar dat het ook heel belonend kan zijn.

En onthoud, er is niets mis met het rustig aan doen. "Er is een gevoel van 'we zijn klaar om er klaar mee te zijn en zodra dit voorbij is, zullen we beter zijn.' Geef jezelf toestemming om te beseffen dat we ons kunnen pacen," zegt Lori Baudino, Psy.D., BC-DMT, een kinderpsycholoog gebaseerd in Los Angeles. Je hoeft bijvoorbeeld niet direct in een acht-uurs playdate te duiken als je er niet klaar voor bent. "Het is bewust ruimte maken om terug te keren naar huis en terug te keren naar de rustige tijd, om die balans te hebben terwijl we terugkeren," voegt dr. Baudino toe.

Nieuwe rituelen creëren

Kinderen bloeien ook op met consistentie en voorspelbaarheid. Dat is deels de reden waarom velen van ons (ouders inbegrepen) hebben geleden tijdens de pandemie. Experts zeggen om te zoeken naar manieren om routines of rituelen in je dagelijkse leven te creëren, met name nu dingen blijven veranderen.

Dat kan een gezinsspelavond zijn, een zaterdagnamiddag picknick, of een wekelijkse gezinsfietstocht. Of het kan zo simpel zijn als een regelmatige ochtendknuffel op de bank voor school.

"Rituelen geven [kinderen] een brug om uit te gaan in de wereld, in een plek waar hun verteld is dat er een dreiging was, maar nu vertellen we ze dat het veilig is," zegt dr. Baudino. "Maar ze moeten dat vertrouwen uitwerken. Het helpt als kinderen sommige dingen hebben die ze altijd weten dat ze hetzelfde zijn, dingen waar ze controle over hebben."

Tekens van worsteling herkennen

Let op tekens dat je kind moeite kan hebben met de terugkeer naar normaliteit. Voor jongere kinderen, zegt Ikonne dat symptomen zoals terugvallen naar duimzuigen of aannachten die langer dan twee weken aanhouden, kunnen wijzen op een behoefte aan therapie.

Bij basisschoolkinderen kunnen ouders verhoogde irritabiliteit, nachtmerries, schoolvermijding, terugtrekking uit vriendschappen, of vaker fysieke klachten zien, zoals verhoogde hoofdpijn of maagpijn.

Vaak zullen kinderen die al voor de pandemie worstelden, waarschijnlijker duidelijke angstsymptomen tonen tijdens en na de pandemie, volgens de therapeuten. Maar wees niet bezorgd als je kind geen uitwaartse symptomen van angst of verlies toont. Net als ouders, zullen sommige van hen de veranderingen in hun stride nemen – met name als dat wat ze gemodelleerd zien.

"Als ouders, als we terugkeren naar deze nieuwe norm, is het modelleren van regulatie voor onze kinderen cruciaal," zegt Ikonne. "Onze kinderen zullen onze reacties volgen. Als je de hele dag vastzit in het nieuws of je de hele dag op je telefoon zit of veel over COVID praat, kan dat enige dysregulatie creëren. Als je kalm en verzameld bent en feiten op een leeftijdsgerechte manier deelt, hen verzekerend dat dingen beter zullen worden, creëer je een positieve kijk voor het kind."

Open gesprekken voeren

Het kan gezond zijn om te erkennen wat er verloren is gegaan tijdens de pandemie en er met je kinderen over te praten. En valideer altijd hun gevoelens. Andrea Purrenhage, een moeder van twee in Mount Pleasant, Michigan, wiens zoon een hoofdrol miste in een lokale productie van James and the Giant Peach, herinnert zich hem vragen: "Mama, vertel me de waarheid: Niets zal meer normaal worden, toch?"

Ze werkten hun gedeelde gevoel van angst voor het onbekende samen door en hij kwam zich uiteindelijk dankbaar voelen voor de ervaring om in theater te zijn, alsook de kans om nieuwe gezinsherinneringen te creëren tijdens de pandemie.

Focus op de positieven

Ik probeer het eerste jaar van de pandemie niet volledig als verlies af te schrijven. Mijn jongere zoon, wiens gehele kleuterklas virtueel plaatsvond, leerde de ins en outs van Zoom-gesprekken, hoe hij zijn huiswerk digitaal in kon dienen, hoe hij zijn vinger opstak en wachtte tot de lerares hem noemde uit 20-zoveel Brady Bunch-stijl blokjes elk met een wiebelende 5-jarige.

"Ik zou het liefst zien dat dat meer gevierd wordt – de geduld, de veerkracht, al die vaardigheden die ze leerden, maar die ze echt gebruikten tijdens deze tijd," zegt dr. Baudino. "Er is een soort enorm bewustzijn aan ons allen gegeven, en ik wil niet dat dat op iemand verloren gaat."

In mijn geval, we misschien niet terugkeren naar karate, maar als mijn kinderen en ik beginnen te nadenken over toekomstige opties, ben ik dankbaar dat we onze keuzes zullen benaderen met meer intentie en een gevoel van wat echt belangrijk is. En ik weet dat de vonk uiteindelijk op zijn eigen manier terug zal komen, voor ons allemaal.