• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Verschillen tussen risicofactoren en oorzaken van miskraam

Als je miskraam hebt onderzocht, zul je waarschijnlijk merken dat er veel informatie is om doorheen te waden – en dat wat je vindt misschien contradictorisch is. Er is vaak verwarring over het verschil tussen oorzaken en risicofactoren.

Wat je op één plek als "feit" leest, kan ergens anders een "mythe" genoemd worden. Bijvoorbeeld, één artikel claimt dat stress miskramen veroorzaakt, terwijl een ander zegt dat er geen bewijs is dat dit zo is.

Hier is wat je moet weten over de risicofactoren en oorzaken van miskraam, hoe ze verschillen, en hoe je door de mythen heen kunt zien naar de waarheid.

Overzicht

Je kunt verward raken over het verschil tussen oorzaken van miskraam en risicofactoren voor miskraam. Als je informatie op internet over miskraam interpreteert, is het belangrijk dat je begrijpt hoe de twee verschillen.

Correlatie versus causaliteit

Je hebt misschien de frase gehoord: "correlatie is geen causaliteit." Het betekent dat twee factoren geassocieerd met elkaar niet betekent dat de ene de ander veroorzaakt.

Een veelgebruikt voorbeeld van het verschil tussen correlatie en causaliteit is ijsjes eten en verdrinken.

Er is een sterke correlatie tussen ijsjes eten en verdrinken in een meer – maar dat betekent niet dat ijsjes eten iemand doet verdrinken.

Ijsjes eten en verdrinken zijn gerelateerd omdat ze allebei veel vaker in de zomer gebeuren.

Om te begrijpen waarom correlatie niet gelijk is aan causaliteit bij oorzaken van miskraam, bekijk de volgende studie. In 2017 vonden onderzoekers dat vrouwen met tandproblemen (parodontitis) vaker voortijdig bevielen en baby's met een laag geboortegewicht hadden, en misschien zelfs vaker miskramen. Betekent dat dat tandproblemen zwangerschapscomplicaties veroorzaken? Het is plausibel: tandbederf-bacteriën kunnen een nog onontdekte stof afscheiden die vroegtijdige weeën triggert.

Er zijn echter ook andere even plausibele verklaringen voor de link, en het kan zijn dat de miskraam niets te maken had met de tandgezondheid van de vrouw. In plaats daarvan kan er iets zijn dat haar kwetsbaarder maakte voor zowel miskraam als slechte tandgezondheid.

Bijvoorbeeld, roken verhoogt het risico op zowel tandbederf als vroeggeboorte, net als diabetes.

Er kunnen ook sociaal-economische factoren zijn. Een vrouw met tandbederf gaat misschien niet naar de tandarts omdat ze geen verzekering heeft. Als ze geen verzekering heeft, is ze misschien ook minder geneigd prenatale zorg te ontvangen die vroeggeboorte had kunnen voorkomen.

Zoals deze alternatieve verklaringen demonstreren, kan tandbederf betekenen dat een vrouw een verhoogd risico heeft op vroeggeboorte – niet dat haar tandbederf veroorzaakte vroeggeboorte. In dit geval zou tandbederf een risicofactor worden genoemd, geen oorzaak.

Miskraamonderzoek

Hetzelfde mechanisme geldt voor diverse theorieën over oorzaken van miskraam. Veel factoren zijn gekoppeld aan het risico op miskraam, maar heel weinig zijn bewijzen als oorzaak van miskramen.

Bijvoorbeeld, onderzoek gepubliceerd in 2017 vond dat hoge stressniveaus geassocieerd zijn met een verhoogd risico op miskraam. Onderzoekers weten nog steeds niet of stress eigenlijk veroorzaakt miskraam.

Opnieuw, de twee kunnen gerelateerd zijn door correlatie in plaats van causaliteit: als een vrouw hoge stress heeft, is ze misschien geneigder alcohol te drinken of zich in ander gedrag te begeven dat onafhankelijk het risico op miskraam verhoogt.

Onderzoeksuitdagingen: wat veroorzaakt miskraam?

Het is belangrijk te begrijpen waarom zo weinig bekend is, aan de hand van stress als mogelijke bijdrage aan miskraam.

De hoofdoorzaak is dat het moeilijk – zo niet onmogelijk – is om de impact van stress op zwangerschap en zwangerschapsverlies te bestuderen. Het zou onethisch zijn om één groep zwangere mensen "te stressen" om te zien of ze meer miskramen hadden dan een vergelijkbare groep die niet gestrest was.

In plaats daarvan voeren onderzoekers studies uit door naar groepen mensen te kijken en statistisch te proberen uit te zoeken welke factoren gekoppeld zijn aan een hoger of lager risico (zoals hoe het miskraamrisico verandert tijdens een economische crisis). Echter, dergelijke studies hebben veel variabelen die moeilijk te controleren zijn.

Een ander voorbeeld is de theorie dat laag progesteron miskramen veroorzaakt. Zwangere mensen die miskramen hebben vaak laag progesteron. Er is echter controverse over of laag progesteron de daadwerkelijke oorzaak is van de miskraam of of het slechts een teken is dat miskraam dreigt.

Veel factoren zijn theoretisch gecorreleerd met miskraamrisico, maar niet bewijzen als oorzaak van miskramen.

Factoren die geassocieerd zijn met miskraam – maar niet noodzakelijk oorzaken – zijn onder andere:

• Leeftijd boven 35
• Bepaalde medische aandoeningen (zoals antifosfolipidensyndroom en endocriene stoornissen)
• Chromosomale en andere genetische afwijkingen (inclusief MTHFR-genmutaties)
• Verhoogde natuurlijke killer-cellen
• Omgevingsblootstelling
• Hoge inname van transvetten
• Immuunstoornissen (inclusief sommige auto-immuunaandoeningen)
• Infecties (zoals bacteriële vaginose)
• Grote hoeveelheden cafeïne tijdens zwangerschap
• Leefstijlfactoren (inclusief blootstelling aan rook en alcoholgebruik)
• Obesitas
• Eerdere electieve abortus
• Stress
• Zware inspanning (inclusief sport of werkgerelateerde activiteit) tijdens zwangerschap
• Structurele factoren (zoals adherenties of misvorming van de baarmoeder of servix)
• Schildklieraandoeningen

Zin krijgen in oorzaken en risicofactoren

Uiteindelijk is het verschil voor de zwangere die zich zorgen maakt over zwangerschapsverlies, vooral academisch. Het belangrijker is om te focussen op welke factoren je kunt veranderen versus welke je niet kunt. Bijvoorbeeld, je genetica en bepaalde gezondheidsproblemen zijn niet noodzakelijk te vermijden. Er zijn echter ook leefstijl-risicofactoren gekoppeld aan miskraam waar je wel enige controle over hebt.

Als je actief probeert zwanger te worden, kun je bepaalde veranderingen in je leefstijl aanbrengen die je risico op miskraam kunnen verlagen. Bijvoorbeeld, je kunt besluiten te stoppen met roken. Als je niet beseft dat je zwanger bent, kun je misschien niet vroeg genoeg veranderingen aanbrengen in veranderbare risicofactoren om hun effecten te voorkomen.

Uiteindelijk kun je alleen proberen de dingen te controleren die daadwerkelijk in je controle zijn.

Kunnen behandelingen miskraam voorkomen?

Als je herhaalde miskramen hebt gehad, weet dat sommige zorgverleners onder druk kunnen voelen om onbewezen therapieën of tests voor te stellen, zoals infusies van lipiden of antilichamen, om miskraam te voorkomen.

Je moet weten dat experimentele behandelingen riskant kunnen zijn en waarschijnlijk niet verzekerd zijn.

Omgaan met gevoelens van schuld en schaamte

Als je een miskraam hebt doorgemaakt, vraag je je misschien af of er een specifieke risicofactor is die je kunt "blameren". Je kunt jezelf zelfs beschuldigen.

Het eerste wat je moet weten is dat spontane miskraam vrij voorkomt – hoewel de exacte cijfers moeilijk te schatten zijn omdat ze variëren per leeftijdsgroep, wordt gedacht dat het in ongeveer 15% van de zwangerschappen voorkomt.

Zelfs als je herhaalde miskramen hebt – wat minder vaak voor komt dan een enkele spontane miskraam – is de reden niet altijd identificeerbaar.

In de meeste gevallen – tenzij een zorgverlener heel specifieke tests uitvoert – is de oorzaak van de miskraam niet bekend. Vaak, zelfs als tests gedaan worden, blijft de oorzaak onduidelijk.

Zelfs als je denkt dat er een specifieke risicofactor was die tot je miskraam leidde, was het waarschijnlijk niet het enige ding dat ertoe leidde. Experts geloven dat het waarschijnlijker is dat de meeste miskramen gebeuren door meerdere factoren, of simpelweg toeval.

Een woord van Verywell

Als je probeert feiten van mythen te scheiden en bewijs van onbewezen wetenschap te filteren, kan het overweldigend zijn – zeker als er geen tekort is aan informatie op internet. Weet dat er veel risicofactoren en oorzaken van miskraam zijn – maar deze zijn niet noodzakelijk hetzelfde.

Als je een miskraam hebt gehad, kun je je schuldig voelen en je afvragen of bepaalde risicofactoren de schuld zijn. In de meeste gevallen is niet duidelijk wat een miskraam veroorzaakte – het kan best toeval zijn. Als je je zorgen maakt dat je iets fout hebt gedaan, weet dat er, net als er verschillende risicofactoren zijn, waarschijnlijk verschillende oorzaken zijn – en wetenschappers nog steeds proberen uit te zoeken hoe ze werken.