Alle Eer Voor De Exclusieve Borstkolfster

We weten allemaal dat "gevoed is het beste" is, maar er is één manier van babys voeden – exclusief koffen – die volgens mij niet genoeg krediet krijgt. Ik zou het weten. Ik deed het voor mijn eerste en ik doe het nu voor mijn tweede.

Feitelijk, terwijl ik dit schrijf, zit ik aan een borstkolf vast. Het karakteristieke mechanische geluid dat het maakt is de soundtrack van mijn leven de afgelopen maanden. Ik ben tegelijkertijd dankbaar dat ik een manier vond om mijn pasgeborene mijn borstmelk te geven en haat het proces wat het kost om dat te doen.

En zo is het leven voor de exclusieve kolfster.

Ik wist niet eens dat exclusief koffen en flesvoeding een optie was tot een no-nonsense NICU-verpleegkundige me zag worstelen met borstvoeden van mijn pasgeborene zoon, die op 34 weken geboren was. Ze trok me apart en zei: "Ik weet dat je wilt borstvoeden. Ik weet dat je wilt dat je baby je melk krijgt. Ik weet ook dat hij een zwakke grip heeft maar een fles prima op kan zuigen. Heb je ooit overwogen te koffen en hem flessen te geven? Je kunt ook meten – tot op de ons – hoeveel hij eet, wat je misschien wat rust geeft als moeder van een prematuur kind."

Het leek een no-brainer maar ik had eerlijk gezegd geen idee waar ik mezelf in begeef.

Op een manier was die vroege beslissing die ik voor mijn kind maakte, en loslaten van de ideale verwachtingen die ik had voor het voeden (ik had me altijd voorgesteld in een zachte Pottery Barn wipstoel, zacht wippend en wiegeliedjes zingend naar een drinkende baby) de perfecte metafoor voor moederschap. Het is niet eens dichtbij wat je je voorstelde en je moet constant bijstellen, harde beslissingen nemen, en uiteindelijk je baby de weg laten wijzen. Vaarwel controle, hallo chaos.

Dat is essentieel wat exclusief koffen is – georganiseerde chaos. Het is een vast plan hebben: ik ga de komende twee uur boodschappen doen en kom thuis op tijd om de baby te bedden en 20 minuten te koffen. Maar de realiteit is dat ik in een file belandde op weg naar huis, mijn borsten voelden alsof ze zouden ontploffen, dus ik eindigde met koffen op de parkeerplaats van een Walmart met een baby die bloedige moord schreeuwde in de achterstoel.

Ik Plan Mijn Hele Dag Rond Een Kolfschema Dat Bijna Onmogelijk Is Te Volgen (Omdat – Pasgeborenen).

Ik doorbreng meer tijd met mijn kolf dan met mijn man. Ik ben getrouwd aan een machine die me melkt als een koe. Ik ga nergens heen zonder mijn kolf en kolfonderdelen. Ik kof op familiebijeenkomsten; ik schuil me op zeldzame meisjesavondjes in de badkamer om te koffen; ik kof midden in de nacht terwijl de rest van mijn huis rustig de rust krijgt die ik zo dringend verlang.

Het is uitputtend. Het is irritant. Het is een ongekende inzet. De meeste dagen – het lijkt op een vreemde vorm van zelfgeïnduceerde pijn.

Maar Exclusief Koffen Is Ook Ontzettend Bevredigend.

De andere dag, terwijl ik keek naar mijn 10 weken oude dochter, verbijsterd door de snelheid waarmee ze groeit, viel me op dat al die groei, ontwikkeling en leven nog steeds uit mijn lichaam kwam – en weer terug naar haar. Ze groeide in me gedurende al die tijd, maar zelfs aan de buitenkant zijn we nog steeds diep verbonden.

Ik Kof, Dus Ik Ben. Ik Kof, Dus Zij Is Ook.

Uiteindelijk maakt het niet uit hoe ik mijn baby voed. Wat er toe doet is dat exclusief koffen slechts een klein hoofdstuk is in dit onzekere boek dat we moederschap noemen.

Dus als jij een exclusieve kolfster bent net als ik, wil ik dat je weet dat ik je zie. Ik vind je geweldig. En ik beloof – je tepels zullen herstellen.

Previous:

Next: