• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Potrzeby nastolatków co do prywatności

Gdy nastolatek trafia do liceum, może stać się tajemniczy i prywatny. Rodzic może się niepokoić i chcieć śledzić lub pytać o aktywności. Kluczowe jest jednak szacowanie prywatności – to pokazuje zaufanie i szacunek do dojrzewającej osobowości.

Skromność i prywatność

• Kiedy nastolatek był mały, wchodziłeś do pokoju bez stukania. Teraz jest nastolatkiem i potrzebuje przestrzeni. Szanuj nowo odkrytą skromność – zawsze stukaj przed wejściem. To daje mu poczucie, że traktujesz go jak odpowiedzialną, dojrzałą osobę. Dr Terry Lynn Manning (terapeuta małżeństw i rodzin, Georgia, cytowany w „Georgia Family Magazine”): rodzice muszą zrozumieć, że nastolatkowie potrzebują prywatności. „Dawanie dziecku prywatności w pokoju i szufladach to przywilej, bo są godne zaufania i uczciwe. Dzieci muszą wiedzieć: jeśli złamą to zaufanie i uczciwość, zmieni się to w ścisłęszy nadzór”. Zaufanie działa obustronnie. Chcesz, by nastolatek ufał Tobie – musisz mu ufać.

Komunikacja nastolatka

• Możesz chcieć monitorować telefon, tablet, laptopa, inne urządzenia. Dobry pomysł: dołączyć do „znajomych” w mediach społecznościowych lub monitorować – nie chcesz, by coś szkodliwego sięgnęło dziecka. Z drugiej strony – możesz oddalić się i ufać nastolatkowi z ostrzeżeniami i wiedzą, które mu dałeś, by sam decydował. To dwukierunkowy miecz. Badanie Pew i Berkman (2012): „Rodzice łączą się z nastolatkami w mediach, by pasywnie obserwować, ale wielu aktywnie angażuje się i oznajmia swoją obecność”. Chcesz, by nastolatek używał mediów dojrzale. Badanie: „69% rodziców nastolatków online martwi się, jak aktywność dziecka w sieci wpłynie na przyszłe szanse edukacyjne i zawodowe”. Rodzice mogą uczyć: jak rozpoznać podejrzany e-mail, jak uważać na drapieżników, jak unikać nieodpowiedniego języka.

Zaufanie

• Rodzice potrzebują granic w kwestii prywatności nastolatka. Możesz mieć zasadę: brak internetu późno w nocy lub komputer w widocznym miejscu. Ugodowo: pokój jest prywatny, nie wchodzisz, chyba że konieczne. Margaret Sagarese i Charlene Giannetti („What Are You Doing in There?”): „Rodzice muszą poznać dziecko i budować zaufanie. Pytanie nie brzmi: ‚Czy mogę ufać dziecku?’, ale ‚Czy oni mogą ufać mnie?’. Jeśli dziecko ufa Tobie – to najlepsza polisa od ryzykownych zachowań”.

Bezpieczeństwo

• Dobra zasada: pozwalaj na prywatność, chyba że zagraża bezpieczeństwu lub dobru. Zależy od dojrzałości i potrzeby nadzoru. Niektórzy nastolatkowie potrzebują więcej. Gdy konieczne jest pytanie o aktywności, przeszukanie pokoju/laptopa – daj znać, że robisz to z troski, a nie z niedowierzania. Pamiętaj: mózg nastolatka nie jest w pełni dojrzały. Osądzanie i decyzyjność nie są tak dojrzałe jak u 25-latków. Brenda Nixon („Parenting Power in the Early Years”): „Fakt, że dziecko ma dojrzałe ciało, nie znaczy, że nie potrzebuje wskazówek w decyzjach moralnych i racjonalnych”.