Jak zmotywować apatycznych nastolatków do aktywności
Choć niektórzy nastolatkowie przechodzą fazę buntu i oporu, inni zapadają w trwałą apatię i nudę. Psychoanalityk Peter Blos pisze, że obie formy to odmienne oblicza tej samej walki: rezygnacji z dziecięcej tożsamości zależnej na rzecz pojawiającej się tożsamości młodego dorosłego. Ciepło, cierpliwość i humor mogą daleko pójść w pomaganiu nastolatkowi wyjść z apatii.
Instrukcje
-
Nie pośpieszaj. To może brzmieć dziwnie, ale nastolatek, który nie może zmierzyć się z idąc do szkoły/uczelni, co dzień traci cenne edukację, gdy nie wstaje z łóżka. Pchanie i namawianie niemal zawsze rodzą dodatkowy opór. Cierpliwe towarzyszenie apatycznemu nastolatkowi daje lepsze efekty niż frontowa konfrontacja. Donald Winnicott sugeruje, że okres wallowania w „doldrumsach” (strefie ciszy) to konieczna część rozwoju adolescencji i powinna spotkać się z tolerancyjną cierpliwością dorosłych. Pubertet i adolescencja to nie to samo. Niektóre dzieci doświadczają powstawania cech płciowych i zniknięcia dziecięcego ciała jako przerażającej mutacji, do której nie są emocjonalnie gotowe, pisze Winnicott.
-
Zaakceptuj nastolatkowe doldrumsy. To nie znaczy zaniedbywanie ani rezygnacja. Oznacza: przyznanie, że niektóre procesy rozwojowe wykraczają poza korektę dorosłych, i wiara, że dalsza troska jest istotna.
-
Kontynuuj zabawę. Gry rodzinne, wesele wakacje, rozmowy przy stole – przede wszystkim utrzymuj przyjazną atmosferę. Nastolatek może się wykluczać, ale obserwuje uważnie i czasem dołącza. Nigdy nie komentuj – po prostu przyjmij to z łaską. Nastolatkowie nie wiedzą, jak nagle przestać być dzieckiem i stać się dorosłym. Ciepła, miłująca, radosna atmosfera rodzinna pomaga im dostosować się do dorosłości skuteczniej niż cenzura, nadmierny lęk i kara.
-
Zaakceptuj tymczasową odrzucenie. Apatyczny nastolatek walczy wewnętrznie, by odkryć, kim chce stać się dorosłym, a rodzice często dostają złą prasę w nastolatkowej głowie w trakcie tej ewaluacji. „Przełknij to” i zaakceptuj. Miłość rodzicielska musi przetrwać odrzucenie adolescji, które zazwyczaj kończy się wdzięcznością i docenieniem ze strony młodego człowieka. Uczniowie Melanie Klein, tacy jak John Steiner, twierdzą, że gotowość psychoanalityka do bycia traktowanym jako „zły” podczas terapii, bez zemsty czy mazochistycznej podległości, ostatecznie ustanawia go w umyśle pacjenta jako dobrego i mądrego. To samo dotyczy rodziców – nie reaguj karalnie ani niecierpliwie na apatię. Niecierpliwość dorosłych często pcha nastolatków głębsze w poczucie beznadziei.
-
Trzymaj optymistyczne spojrzenie. Obejmuje chęć włączania nastolatka we wszystkie aktywności i wydarzenia, nawet jeśli odmawia udziału i wydaje się z verzweiflung. Jak pisze Winnicott, lekarstwem na adolescencję jest upływ czasu. To, co dzieje się w tym czasie, jest kluczowe. Miłująca, cierpliwa, rodzicielska troska działa daleko efektywniej w długim terminie niż niecierpliwe, lękowe zmuszanie. Nastolatkowie zazwyczaj przyciągani są do zabawy i śmiechu, nawet gdy noszą ciemne ubrania i mroczą w pokojach. Trzymaj miłość i humor przy życiu mimo apatii – zainteresowanie i motywacja zaczną rosnąć.
-
Szkoły powinny być bezpiecznymi miejscami dla dzieci, ale niestety katastrofy i przemoc nie pytają. Od klęsk żywiołowych: trzęsień ziemi, powodzi, tornady – po prześladowanie i przemoc, są rzeczy, z którymi rodzice i dzieci muszą się mierzyć codzienn -
Jako mama czterech córek, nie miałam pojęcia, co się dzieje, gdy moja druga córka skończyła 7 lat i nagle zmieniła się z radosnego, spokojnego dziecka w złego dziecko, które wybucha z furią z powodu trywialnych rzeczy. Moja natychmiastowa myśl była, -
Rodzicielstwo może być jednym z najbardziej satysfakcjonujących i radosnych doświadczeń w życiu człowieka. Jest też trudne. Naprawdę trudne. A gdy jesteś nowy, możesz się zastanawiać: kiedy to stanie się łatwiejsze? Czy znów będę cieszyć się urlopem?
