• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pobyt w szpitalu – czego się spodziewać

Myśl o nadchodzącym pobycie w szpitalu może sprawiać niepokój. Ale jeśli musisz trafić do szpitala, wiedza, czego się spodziewać, zanim tam pojedziesz, może ułatwić sprawę.

Dlaczego ludzie trafiają do szpitala?

Ludzie trafiają do szpitala z różnych powodów. Niektórzy są przyjęci przez SOR w razie problemów wymagających natychmiastowego leczenia. Inni mają zaplanowaną hospitalizację na operację, specjalne leki lub inne leczenie przepisane przez lekarzy.

Co się dzieje po przyjściu?

Jeśli musisz zostać w szpitalu, najpierw przejdziesz proces przyjęcia. Personel przyjmowania zebraje informacje o Tobie i wypełni papiery. Potem zostaniesz zabrany do pokoju na oddziale stacjonarnym.

Wiele szpitali ma pietra lub oddziały tylko dla dzieci i nastolatków, z personelem, który lepiej rozumie młodych ludzi i ma specjalne szkolenie w pracy z nimi. Inne szpitale, zwane szpitalami dziecięcymi, specjalizują się w opiece nad dziećmi i nastolatkami.

Jak wyglądają pokoje szpitalne?

W wielu方面, pokój szpitalny wygląda jak zwykła sypialnia. Masz typowe meble: łóżko, stolik nocny, krzesło. Zazwyczaj jest okno, telefon i TV. Większość pokoi ma łazienkę w środku.

Możesz musieć dzielić pokój z innym pacjentem, ale czasem dostępne są pokoje jednoosobowe. Jeśli dzielisz pokój, prawdopodobnie będziesz z kimś w podobnym wieku.

Niektóre szpitale pozwalają rodzicowi spać w pokoju dziecka. Jeśli chcesz, by rodzic został na noc, zapytaj personel z wyprzedzeniem, czy to możliwe.

Kogo spotkam w szpitalu?

Zazwyczaj nie jest to tylko jeden lekarz, ani ten, do którego jesteś przyzwyczajony, opiekujący się Tobą w szpitalu.

W większych szpitalach – zwłaszcza dziecięcych – w Twojej opiece udział mają też pielęgniarki, pomocne pielęgniarki i terapeuci. W niektórych szpitalach lekarze pracują ze studentami medycyny uczącymi się bycia lekarzami, i lekarzami rezydentami dopracowującymi się w specjalizacji, np. pediatrii. Spotkasz też wolontariuszy szpitalnych.

Pielęgniarki

Pielęgniarki to często pierwsi ludzie, których spotkasz w szpitalu. Gdy przyjdziesz, pielęgniarka zapyta o historię chorób i objawy. Rozmieści Cię w pokoju i zmierzy parametry życiowe: temperaturę, ciśnienie, tętno.

Pielęgniarki pomogą Ci podczas pobytu i mogą dać świetne wskazówki, jak dbać o siebie w szpitalu i po nim – np. nakładanie foliówki na gips pod prysznicem. Gdy trafisz do pokoju, znajdź przycisk wezwania pielęgniarki, by móc prosić o pomoc.

Lekarze

Lekarz nadzoruje opiekę, jaką otrzymujesz, ściśle współpracując z innymi opiekunami. Twój lekarz może być pediatrą ogólnym lub lekarzem rodzinnym, leczącym wiele chorób dzieci i nastolatków. Albo specjalistą z dodatkowym szkoleniem w konkretnych problemach, np. serca czy nerek. Rodzaj lekarza zależy od powodu hospitalizacji.

Oto kilka specjalistów, których możesz spotkać:

• Anestezjolog: Podaje leki przed operacją, byś spał podczas zabiegu. Jest obecny podczas operacji, pilnując, byś nie czuł bólu.
• Chirurg: Osoba, która Cię operuje, jeśli masz operację.
• Specjaliści: Lekarze eksperci w konkretnych dziedzinach, np. kardiologia (serce i układ krwionośny), pulmonologia (płuca), onkologia (opieka nowotworowa).
• Specjalista ds. życia dziecka (child life specialist): Przeszkolony do rozmowy z dziećmi i nastolatkami o procedurach medycznych i innych częściach pobytu. Uspokaja pacjentów, jeśli są zestresowani, i organizuje „czas zabawy” dla hospitalizowanych dzieci i nastolatków.
• Student medycyny, stażysta, rezydent: Lekarze w trakcie nauki lub dopracowujący się w specjalizacji, np. pediatrii lub chirurgii.
• Zespół dożylny i flebotomici: Wiele szpitali ma zespół dożylny do kładzenia dożylek (mała rurka w żyłce pod skórą do podawania płynów/leków) lub flebotomiców do pobierania krwi na badania.

Niektóre specjalizacje nie są lekarzami, ale mają szkolenie w konkretnych obszarach opieki. Terapeuta oddechowy pomaga nastolatkom z problemami oddychania, dając inhalacje lub tlen.

Jeśli musisz trzymać dietę w szpitalu, dietetyk złoży zbalansowane posiłki. Fizjoterapeuta może pomóc ruszać stawami i mięśniami i budować siłę po operacji lub wypadku.

Jakie badania medyczne mogę mieć?

Większość badań w szpitalu jest mniej bolesna niż nieoczekiwany test z 10 pytań.

Jeśli pielęgniarka poprosi Cię o oddanie moczu do kubka, nie dziw się – Twój mocz może zostać sprawdzony pod kątem bakterii, białka, cukru i innych rzeczy, o których pewnie nie myślałeś. Możesz mieć pobraną krew, by technicy laboratoryjni zbadali, czy są problemy. Inne próbki mogą być brane i badane, zależnie od powodu hospitalizacji.

Kilka testów służy do tworzenia obrazów ciała. Powszechny to RTG. Promieniowanie przebija ciało i tworzy obraz kości i narządów na filmie.

Inne powszechne badania obrazowe to:

• Tomografia komputerowa (TK lub CT): Specjalne RTG i ulepszenie komputerowe tworzą szczegółowy 3D-obraz części ciała, zwłaszcza narządów wewnętrznych.
• Ultrasonografia (USG): Fale dźwiękowe tworzącą obrazy narządów wewnętrznych, np. nerek, wątroby. USG szuka płynów w brzuchu i służy do monitorowania rozwoju płodu w ciąży.
• Echokardiografia: Specjalne USG serca, badające je szczegółowo falami dźwiękowymi.
• Rezonans magnetyczny (MRI): Magnesy i fale radiowe tworzą bardzo czytelne, szczegółowe obrazy narządów, w tym mózgu. Często stosowane do diagnozy urazów sportowych, zwłaszcza mięśni i więzadeł.

Wpatrywanie się w przyszłość

Niektórzy nastolatcy z poważnymi chorobami lub urazami muszą zostać w szpitalu przez tygodnie, miesiące, a nawet dłużej. To oznacza, że szkoła, relacje z przyjaciółmi i zajęcia pozalekcyjne mogą zostać przerwane na czas intensywnego leczenia. Ale te przerwy nie oznaczają, że życie musi stać w miejscu.

Wiele szpitali, zwłaszcza tych tylko dla dzieci i nastolatków, oferuje zajęcia dla pacjentów. Dzięki szkolom szpitalnym możesz otrzymywać punkty za obecność i osiągnięcia. Będziesz mieć zadania domowe, ale szkoła często dostarcza nauczycieli, tutorów, dostęp do komputerów i inne narzędzia do ukończenia edukacji. Ponadto program szkolny szpitalny często pomoże Ci wrócić do swojej szkoły, gdy lekarz zezwoli.

Mimo wsparcia rodziny i lekarzy, możesz nadal czuć smutek i samotność. Nastolatcy spędzający dużo czasu w szpitalu mają do przejścia wiele, więc frustracja, złość i gniew są w pełni zrozumiałe.

Jedną z najtrudniejszych rzeczy przy długim pobycie jest brak możliwości spotykania się z przyjaciółmi. Choć ludzie w szpitalach mogą utrzymywać kontakt telefonem, mediami społecznościowymi i mailem, czasem to nie to samo.

Oto kilka strategii radzenia sobie:

• Zrób imprezę u siebie. Przyjaciele mogą nie zrozumieć, że chcesz, by Cię odwiedzili w szpitalu. Po skonsultowaniu z pielęgniarką, zaproś ich na karty, film albo po prostu by posiedzieli. Może nawet przyniosą pizzę (jeśli lekarz lub pielęgniarka zgodzi się, byś zjadł!).
• Znasz nowych znajomych. Poproś specjalistę ds. życia dziecka o nazwy bezpiecznych forów, czatów i serwisów dla nastolatków z Twoją chorobą.
• Spróbuj Pokoju Nastolatka. Wiele szpitali dziecięcych ma specjalne pokoje lub saloniki tylko dla nastolatków. Często mają magazyny, gry wideo, przybory artystyczne, muzykę.
• Znajdź swój ventyl. Niezależnie czy to rysowanie, dziennik, muzyka, rozmowa – każdy potrzebuje sposobu na rozładowanie stresu. Znajdź swój i rób to codziennie.