Jak pomóc nastolatkowi przetrwać tragedię? Poradnik dla rodziców
Tragedia jest nieunikniona. Kiedyś Twój nastolatek doświadczy straty: bliskiego, przyjaciela, choroby. Nie możesz go przed nią ochronić, ale możesz pomóc radzić sobie z bólem i przyjąć stratę. Nastolatkowie lepiej rozumieją stratę niż dzieci, ale to nie ułatwia akceptacji.
Instrukcje
1. Pozwól na żałobę
Daj czas na żałobę, gdy tragedia uderza (Mourning Cloak). Żałoba nie ma włącznika – nie pchnij nastolatka do „odstawienia” i dalszego życia. Potrzebuje czasu na przetworzenie, żałobę, przejście dalej – w swoim tempie. Nie ma ustalonego terminu. Obserwuj, słuchaj, wspieraj.
2. Odpowiadaj na pytania
Rozmawiaj o pytaniach, jakie ma nastolatek (National Association of School Psychologists). Np. przyjaciel zginął w wypadku pijanego kierowcy – dlaczego on przeżył? Dlaczego rak? Czy choroba jest dziedziczna? Odpowiadaj szczerze, przyznaj się, jeśli nie wiesz.
3. Pozwól szukać pociechy tam, gdzie chce
Nastolatek może szukać wsparcia u znajomych, rodziny, u Ciebie. Gdzie czuje się komfortowo – tam niech szuka. Nie zmuszaj do przyjścia do Ciebie – bądź dostępny, jeśli będzie potrzebował.
4. Zachowaj normalność
Kontynuuj wychowanie: zasady, pociecha, budowanie samooceny, bycie emocjonalnie dostępnym (Mourning Cloak). Zmiana codziennego rytuału nie pomoże. Normalność to kotwica.
Previous:Jak nastolatkowie mogą zwiększyć ilość snu? Praktyczne strategie
Next:Jak sprawić, by nastolatek czuł się wyjątkowo? 6 prostych sposobów
-
Zespół obsesyjno-kompulsyjny (OCD) to zaburzenie lękowe powodujące silny dyskomfort. Uporczywe, niechciane obrazy, myśli i obrazy przejmują kontrolę, powodując znaczny cierpienie. OCD dotyka ok. 3 mln osób w USA (ok. 0,3–1% dzieci i 2% dorosłych). Ś
-
Większość dorosłych traktuje dzieci dobrze, ale niektórzy krzywdzą zamiast pomagać. Inne słowo na krzywdzienie to „przemoc”. Przemoc wobec dzieci (mówi się: przemoc) może dotknąć każdego dziecka – niezależnie od miejsca zamieszkania, majątku rodziny,
-
Wychowanie ludzkiego istoty od zera to wspaniale satysfakcjonujące, ale też nieubłagane i wyczerpujące. Kiedyś, dawno przed dziećmi, usłyszałam ojca mówiącego, że jest zmęczony od 8 lat, i pomyślałam, że przesadza. 5 lat w rodzicielstwie rozumiem, o





