Regresja u nastolatków z autyzmem

Regresja u nastolatków z autyzmem sprawia, że wracają do dziecinnych zachowań: wybuchy gniewu, przemoc, wycofywanie się społeczne, odmowa mówienia. Lata nastolatcze niosą zmiany emocjonalne i hormonalne, które przytłaczają nastolatków z autyzmem i wpływają na ich zachowanie jako próbę radzenia sobie z dezorientacją. Możesz pomóc nastolatkowi, stale wyjaśniając zmiany w jego ciele i okazując cierpliwość.

Zmiany emocjonalne

Zmiany emocjonalne u nastolatków z autyzmem mogą prowadzić do agresji, gwałtownych wybuchów, autourazów, krzyku lub emocjonalnego zawału. Przewiduj wybuchy i prowadź dziecko do bezpiecznego miejsca, by mogło się uspokoić – np. pokój lub ogród. W czasie wybuchów trzymaj nastolatka z autyzmem z dala od innych dzieci w domu – by skierować agresję nie na nich. Dobieraj walki; naucz się puścić i adresować tylko ważne kwestie, by unikać kłótni z dzieckiem.

Napady

Nastolatkowie z autyzmem często doświadczają napadów w okresie dojrzewania. Niektórzy mają napady kliniczne z drgawkami, inne podkliniczne – niezauważalne, wedle dr Stephen M. Edelsona z Autism Research Institute (magister i doktorat psychologii eksperymentalnej). Objawy napadów podklinicznych: problemy behawioralne (agresja, wybuchy), utrata zysków poznawczych, brak postępów w nauce po okresie dobrych wyników. Skonsultuj lekarza dla diagnozy i rozpocznij odpowiednie leczenie.

Komunikacja

Regresja może prowadzić do utraty umiejętności komunikacyjnych. Wstępne ustalenia Międzynarodowej Sieci Autystycznej (Autism Speaks) wskazują, że nastolatek z autyzmem może stracić umiejętności językowe i mowy, co wpływa na umiejętności społeczne. Dziecko może uciec do gestów i pojedynczych dźwięków zamiast mówienia. Zachęcaj do mówienia, angażując w rozmowy stale. Dodatkowo zapisz na logopedię, by zapobiec całkowitej utracie wcześniej nabytych umiejętności komunikacyjnych.

Rozważania

Regresja u nastolatków z autyzmem to zjawisko powszechne, ale nie występuje we wszystkich przypadkach. Zmiany adolescencyjne mogą wpłynąć na życie dorosłego dziecka pozytywnie lub negatywnie. Zarządzanie nimi wymaga wielodyscyplinarnego podejścia funkcyjnego – udziału nauczycieli, terapeuty, opiekunów i rodzeństwa. Przewidywanie zmian pomaga przygotować się psychologicznie i odpowiednio radzić sobie z nastolatkiem.