• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak być lepszym rodzicem dla nastolatków

To opinia z perspektywy nastolatka, nie rodzica. Jestem dorosłym mężczyzną, już nie dzieckiem. Ale myślę, że każdy, kto był nastolatkiem (wszyscy byliśmy lub będziemy), wie, że to najtrudniejszy okres w życiu. Są młodzi, buntownicy i niepewni. Wyjątkowo niepewni i wrażliwi. Jako rodzic, czas wypróbować właściwe podejście. Wierzcie lub nie, rodzice popełniają sporo błędów w kontakcie z nastolatkami. Nie twierdzę, że jestem ekspertem od wychowywania. Myślę, że mogę pomóc wam lepiej komunikować się z Waszymi dziećmi i nawet zdobyć większą kontrolę.

Potrzebne rzeczy

• miłość
• siła

• zrozumienie
• cierpliwość

Instrukcje

1. Spróbuj ich nie dusić. Musisz zrozumieć, kiedy Twój nastolatek przechodzi ten etap wzrostu. Chcą być niezależni i dorośli. Nawet jeśli jasno nie mają wystarczającego doświadczenia życia. Tak, mogą być frechowymi, zachowywać się, jakby wszyscy wokół byli głupie, głupi, albo nie zrozumieli, co przeżywają. Próba wtrącania swojej mądrości i większego doświadczenia życia częściej zawiedzie niż się uda. Nie mogą naprawdę zrozumieć tego, czego nie znają. Co ważniejsze, zazwyczaj im to nie zależy. Nic, co powiesz, nie to zmieni. Wierzcie lub nie, większość tego, czego się nauczą o życiu, nie przyjdzie z twoich słów. Nie mówię, że nie powinieneś wyrażać opinii o tym, co dobre i złe. Tylko nie zmuszaj do tego za mocno. Przecież i tak muszą się czegoś nauczyć sami z doświadczenia. Mógłbyś opowiedzieć mi wszystko o życiu, aż zbłękniesz w twarzy, ale ile z tego przetworzyłbym w tym wieku? Prawie nic. Zrozumiałem to dopiero, gdy wchodziłem w dorosłość. Nie dlatego, że inni mieli rację. Dlatego, że musiałem to przeżyć na własnej skórze. Wiem, że rodzice chcą chronić dzieci przed każdym błędem. Lekcja: w życiu się nie da. Czasami muszą to przeżyć sami.

2. Słuchaj ich. Kiedy mówię "słuchaj", chodzi o to, by poczuli się wystarczająco ważni, by do ciebie mówić. Nie zawsze obczajaj ich opinii, nawet gdy wiesz, że się mylą. Pamiętaj, że są wrażliwi i pod ogromnym naciskiem. Rozwijają zainteresowania płcią przeciwną. Chcą dobrze wyglądać przed innymi. Jednocześnie nie zmuszaj ich do rozmowy. W tym wieku dzieci zaczynają zamykać rodzicom drzwi do swojego życia. Nie bierz to na własne konto – wciąż cię kochają. Wiem, i ty wiesz, że w 99 z 100 przypadków widzisz sytuację jaśniej. Bardzo łatwo dorosłym zapomnieć, jak to jest w tym wieku. Wiemy, że dorosli też byli nastolatkami, ale nasze wspomnienia rozmywają się. Pamiętamy albo dobre, albo złe. Nie pamiętamy wszystko spójnie. Słuchanie ich i dawanie im szacunku idzie daleko w budowaniu wzajemnego szacunku. Może nie tyle, ile byś chciał. Ale chociaż trochę zyskasz. Nie możesz być tylko postrzegany jako autorytet – inaczej zrobią naprzeciwko, po to by się sprzeciwić. Większość dzieci chce być buntowniczą. Nie chcą nikomu słuchać.

3. Pozwól im czasem zobaczyć swoje błędy samodzielnie. Oczywiście, jeśli są w niebezpiecznej sytuacji – musisz wykazać autorytet. Ale czasami, gdy popełniają błąd, nie musisz zawsze na to wskazywać. Wychodzisz na "złego", jeśli zawsze to robisz. Im bardziej walczysz z nastolatkami, tym bardziej chcą robić to, co złe. Nie zawsze możesz być tym złym, nawet mając rację. Tylko odpychasz ich dalej. Czasami nastolatkowie piją, wpadną w małe kłopoty. Tyle, ile to niepokojące, nie rzucają całego życia do kosza. Nie mówię, by rodzice tolerowali to. Czasami lepiej puścić sprawę, niż zamienić w większy problem.

4. Unikaj upokarzania ich. Największy błąd rodzica – upokarzanie przed znajomymi. To najprostsza droga, by zrobić z siebie wroga i sprawić, by nigdy nie słuchali. Moja matka to robiła. Nie miało znaczenia, co zrobiłem – nigdy nie zrozumiała, jak to źle. Do dziś widzę, to był błąd w jej wychowywaniu. Wiem, że chciała dobrze. W tym wieku nastolatkowie i ich znajomi to wszystko. Wygląd przed nimi – chcą być "cool" i zaakceptowani. Krzyczenie na nich lub nadmierna ochrona PRZED znajomymi to katastrofa. Unikaj tego za wszelką cenę. Jeśli chcesz powiedzieć, by wróciły do określonej godziny – powiedz to na samodzielnie. Jeśli robią coś, co ci się nie podoba – zadzwoń, pogadaj na samodzielnie. Potem możesz krzyczeć. Dzieci docenią, że nie próbujesz ich upokorzyć przed znajomymi. Chodzi o zarabianie szacunku, bo powiem wam – to niesamowicie trudne. Nastolatkowie myślą, że wszyscy inni to idioci. Prawda jest taka, że to oni nie mają pojęcia, jak rzeczy działają. Hej, ja też tak byłem :)

5. Rozmowa o narkotykach i alkoholu. Rodzicy nigdy nie poprą picia ani narkotyków. Oczywiście, nie powinni. Pierwsze kilka razy – poważna rozmowa. Może nawet nie karaj za pierwszym razem. Dzieci i tak będą eksperymentować. Nic na to nie poradzisz. Większość chociaż raz to zrobi. Jeśli naprawdę boisz się o to – zachęcaj do sportu. Dzieci z poważnymi uzależnieniami to albo buntownicy, albo po prostu znudzeni. Większość grających w sporty nie ma czasu na imprezy. Są bardziej skoncentrowani. Powiedz dzieciom: NIGDY, nigdy nie pij i nie prowadź. To absolutne nie. Powiedz im, jeśli kiedykolwiek będą na imprezie z alkoholem – niech zadzwonią do ciebie, zamiast jechać samemu lub wsiadać do kogoś pijanego. To najważniejsza rzecz – bardziej niż samo picie. Obiecuj, że będziesz bardziej wyrozumiały, niż gdyby pojechał pijany. Jeśli pojedzie pijany – możesz go posortować i zabrać auto. Albo wsiadł do kogoś pijanego – duża kara. Spraw, by dzieci były aktywne – to najlepsza ochrona przed narkotykami i alkoholem. Jeśli dziecko idzie tą drogą – wyślij do terapii lub niech policja się tym zajmie. Nigdy nie mówiłem, by nie kłaść prawa. Myślę, twarda miłość to ostatnia opcja.

6. Daj im znać, że jesteś rozsądny, ale wciąż szefem. Najważniejsza część wychowywania nastolatków to bycie rozsądnym. Musisz kompromisy szukać, nie myśleć tylko o tym, co ty chcesz dla nich. Też o tym, co chcą oni – trochę zabawy. Jeśli się dobrze zachowują – czasem bądź bardziej hojny. Może mogą zostać dłużej. Jeśli myślisz, że dziecko się na to nabiera – zestarzej się. Chcesz dojść do punktu, gdzie dziecko zrozumie: jeśli się zachowuje – zyskuje na tym osobiście. Kiedy wpada w kłopoty, może nie zrozumie dlaczego to było źle. Ale naucz się: "może lepiej posłuchać". Z większą wolnością i uprawnieniami. Nie możesz tylko kłaść prawo i nie dawać nic. Nigdy nie działa. Będą chodzić za Twoją plecami i im nie będzie zależeć, bo i tak sprawiasz, że im trudno. Jeśli dziecko jest tak dziki, że żadna rozmowa nie pomaga – szkoła wojskowa. Potrzebują dyscypliny, której ty może nie dasz rady. Matki to nienawidzą, ojcowie powinni rozważyć i wyjaśnić matce. Hej, to ostatnia opcja. Może uratować im życie i zrobić z nich to, kim powinni być.