• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Najłatwiejszy poród na świecie: Prawdziwa historia

Niektóre z was mogą być przerażone, a wręcz zpodziejone porodem. Wszyscy lubią opowiadać o strasznych porodach, więc pomyślałam, że warto podzielić się historią, która jest po prostu niesamowita – i wiem na pewno, że jest prawdziwa. Oczywiście nie każdej tak się uda, ale liczyć można zawsze.

Poznałam Moirę, gdy jej syn miał ok. 2 lata. Mieszkała naprzeciwko mojego nowego wynajętego mieszkania i była w ciąży z drugim dzieckiem. Spędzaliśmy czas na jej ganie – ona pokazywała dobre restauracje, ja opowiadałem o pikowanych wieczorach. Podziwiała jej domowe zdolności, ona moje bezkarnie chaotyczne życie.

Gdy była w 37. tygodniu, poprosiła mnie, bym była gotowa przyjść i opiekować się synem, zanim przyjedzie jej mama, jeśli zacznie się poród. Byłam zachwycona zaufaniem, ale powiedziałam, że mało prawdopodobne, bym była tak pilnie potrzebna – kobiety mogą rodzić się przez dni. „E tam, ja nie” – odpowiedziała Moira. Zapytałam, jak długo trwał pierwszy poród. „44 minuty” – od momentu, gdy pomyślała, że coś się dzieje, do narodzin.

Opowiedziała: w nocy wstała do toalety, zobaczyła krew na papierze, zestresowała się, ubrala i poszedła do szpitala. Jedna bóle w garażu, chciała popychać, ale się powstrzymała. Pielęgniarki za rolling eyes przyznały ją na salę. Gdy położyła się w łóżku, powiedziała, że chce popychać. Pielęgniarka: „Proszę” – i dziecko na świecie. Bez bólu. Po prostu – tu jest.

W tym momencie pomyślałam: Moira musi być idiotką

Przecież nie da się urodzić w 44 minuty! Pewnie zaprzecza bólu albo jest zbyt ograniczona, by go zauważyć. Przecież ma 160 cm i 50 kg – nie jest to kobieta z ogromnymi biodrami i „odkręcaną” pochwą. Musi się mylić.

Żeby ją upokoić, powiedziałam, że będę przy telefonie. Podziękowała i dodała, że ostatni raz poszedła w poród w 38. tygodniu, więc może się stać w każdej chwili. Kiwnęłam i zapomniałam.

Tydzień później wracam z śniadania po kacach, a mąż Moiry witaje mnie: „Gdzieś byłeś wczoraj w nocy?”. „Na meczu koszykówki, dlaczego?”. „Bo mamy kolejnego synka! Moira urodziła w 22 minuty. Ledwo zdążyliśmy do szpitala.”

Kurcze. Nie jest szalona. To mutant. Szczęściara.

Tym razem, w 38. tygodniu, znowu wstała do toalety, krew, wiedziała, że trzeba uciekać. Zadzwoniła do mnie – nie odebrałam. Zadzwoniła do sąsiadki, która w piżamie przebiegła. Mąż wcisnął gaz do dechy, wrzucił ją na wózek i krzyczał: „Moja żona rodzi. Teraz!”.

Pielęgniarki na salach rodzenia słyszą to 80 razy w nocy, więc ich brak pośpiechu zrozumiałem.

Starsza pielęgniarka pyta: co ile minut skurcze? Moira wspina się na łóżko: „Nie miałam żadnych”. Gdy pielęgniarka: „Wątpię, byś rodziła, sprawdźmy” – dziecko wyskoczyło.

Wyskoczyło to c*****e dziecko!

Oboje chłopcy ważyli po 3,2–3,6 kg.

Zszokowany personel wypuścił Moirę z dzieckiem i historią na kolejną zmianę.

Cztery lata później – Moira w ciąży po raz trzeci

Mąż mądrze przeczytał „Jak porodzić w domu” i nie prosił mnie o opiekę, bo moja skuteczność była tragiczna.

W 38. tygodniu Moira wstała do toalety, czuła się „inaczej”. Krzyczy do męża: „Czas”. On skacze z łóżka, wrzuca ją do wanny i „huj” – rodzi córkę.

Jak to niesamowite?

Ona nie jest duża. Jej mama rodziła trójkę dzieci średnio – nieźle, ale nie tak. Co sprawia, że Moira jest inna? Diabli wiedzą, a ja ją dopytywałam.

Chyba po prostu los, jak bycie sportowcem, muzykiem, naturalnie szczupłą z dużą piersią. Masz po prostu fart.

Więc oto toast dla wszystkich pierworodnych masek, które boją się porodu. Nigdy nie wiecie – możecie mieć złoty los, trzymajcie kciuki.

I umyjcie wannę.

Powiązane: Torba na szpital – co spakować