• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Uznanie smutku, gdy plan porodu się zmienia

Gdy odliczam tygodnie drugiej ciąży, przyglądam się porodowi mojego pierwszego dziecka. Jestem zaawansowaną pielęgniarką praktykującą, a choć położnictwo nie jest moją specjalizacją, widziałam swój ułamek kobiet przychodzących na szpital z laminowanym planem porodu schowanym w wiązance, by dywan zrzucić im z pod nóg, gdy plan się zmienia. Dlatego, gdy mój lekarz zapytał o plan porodu dla mego pierworodnego, byłaśmy zdecydowani, by pozostać elastycznymi i trzymać to prosto.

Plan porodu

Choć nie wiedziałam, czego się spodziewać od porodu, była pewna mojego prostego planu – epidural i poród na szpitalu. Gdy koledzy i przyjaciele pytać o plan epiduralu, dodawałam zastrzeżenie „…jeśli będzie czas”, nigdy na ułamek sekundy nie wierząc, że czasu nie będzie. Kto nie ma czasu? Byłam całkowicie nieprzygotowana na wirujący gwałtowny poród i PIĘĆ obcych mężczyzn (trzech strażaków i dwóch ratowników), którzy pojawiły się w mojej łazience, by przyjąć naszego syna!

Niespodzianka

Mój poród zaczął się od tego, co myślałam, że jest wirusem żołądkowym w połowie nocy. Wkrótce przyłąb ból pleców i nie minął, tylko narastał w intensywności. Próbowałam mierzyć skurcze, ale były sporadyczne i nieregularne. W pewnym momencie zadzwoniłam na szpital, pytając, czy pojechać, ale pielęgniarka spokojnie zasugerowała poczekanie w domu, bo byłam w 37. tygodniu i nic „regularnego” się nie działo. Mimo rady pielęgniarki, miałaś intuicję, że to prawdziwy poród, więc obudziłam męża i powiedziałam, byśmy obaj pospryszyli się i przygotowaliśmy do wyjścia. Nigdy nie wyszłam z prysznica.

Zazwyczaj mówię, że mój poród trwał 3, może 4 godziny; wciąż trudno mi policzyć dokładny czas, bo wkradł się powoli, by potem wziąć złośliwy zwrot, gdy dziecko nagle poszło w dół i koroniowało. Bardzo szybko czułam się jak pociąg bez hamulców z jedną drogą wyjściową… poród. Zanim dotarli pierwsi ratownicy, walczyłam o przegranej bitwie, by trzymać dziecko w środku, gdy moje ciało gwałtownie próbowało je wyrzucić. Dwa pchnięcia później miałaś w rękach mokre małe dziecko, a my obie zastanawialiśmy: „Co właśnie się stało?!”

Nieoczekiwane emocje

Po przejściu ostatnich dwóch lat opowiadaniem i ponawianiem historii porodu mego pierworodnego, nauczyłam się go przyswoić i podkreślać humor (np. próbowali dać syna mężowi przed przecięciem pępowiny) przy minimalizowaniu strasznych szczegółów. Nie zawsze tak było, i zajęło mi to czas, by przejąć historię zamiast się przed nią chować.

W mojej poporodowej mgle hormonalnej była stracona i zawstydzona sposobem, w jaki mój syn przyszedł na ten świat. Przez jego pierwsze dni żałowałam, że zawiodłam jako matka straight out of the gate, bo nie mogłam dotrzeć do szpitala. Na szczęście miałaś niesamowicie wspierającego i rozumiejącego męża, który pokazał mi, że nie ma przed czym się chować, i nauczył mnie o mojej własnej sile w swoim opowiadaniu historii porodu naszego syna.

Prawda

Prawda jest taka, że nawet jeśli nie zdałam sobie sprawy na tym etapie, planowałam poród mego syna od momentu, gdy paski na teście zmieniły kolor. Musiałam nauczyć się puścić oczekiwania i przytaknąć szalony sposób, w jaki się urodził. Nieważne, jak prosty lub rozbudowany jest Twój plan porodu, to tylko plan – podlegający zmianie. Gdy się zmienia, to w porządku, by żałować utraty zaplanowanego planu i ostatecznie przytaknąć pięknu porodu, który miałaś.

Powiązane: 4 sposoby na psychiczną regenerację po trudnym porodzie